ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ီရိယ (ေတာင္စြန္း) အေတြးအျမင္

ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ီရိယ (ေတာင္စြန္း) – ဆရာေတာ္သွ်င္ဥကၠ႒ ပြဲခ်င္းျပတ္ အေမးအေျဖ ႏွင့္ ေလာကဓံဖီလာ ဒႆန

My Friend Tin Moe By Maung Swan Yi - Selection of MoeMaKa Articles

ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ီရိယ (ေတာင္စြန္း) – ဆရာေတာ္သွ်င္ဥကၠ႒ ပြဲခ်င္းျပတ္ အေမးအေျဖ  ႏွင့္ ေလာကဓံဖီလာ ဒႆန
(မိုးမခ) ဇန္န၀ါရီ ၁၀၊ ၂၀၁၅

နတ္မွီေတာရ ဆရာေတာ္ႀကီးအေၾကာင္းနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔က ဆရာေတာ္ရဲ႕ (၇၅)ႏွစ္ စိန္ရတုတုန္းက ေရးခဲ့ၾကတဲ့ စာေရးဆရာႀကီးေတြရဲ႕ စာေတြကုိ စုေပါင္းၿပီး စာအုပ္ထုတ္ထားတာရွိတယ္။ အဲဒီထဲက သင့္ေလ်ာ္တဲ့ စာမ်ားနဲ႔ ဆရာေတာ္ရဲ႕ အနီးကပ္အတူေန တပည့္ႀကီးျဖစ္တဲ့ (ေပေလးပင္နတ္မွီ) အရွင္ဆႏၵာဓိကရဲ႕စာဆုိရင္ လုံေလာက္ၿပီထင္ပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ “သက္ရွိ တပည့္ႀကီး ႏွစ္ပါးလုံးရဲ႕ စာမူပါေစခ်င္လုိ႔ပါ”ဆုိရင္ေတာ့ ဆရာေတာ္နဲ႔ ေတြ႕ဆုံေနထုိင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကာလေတြမွာ “သ၀နာႏုတၱရိယ”လုိ႔ ဆုိႏုိင္တဲ့ ၾကားရခဲမွ် ပြဲခ်င္းျပတ္ အေျဖကေလးေတြနဲ႔ “ဒႆနာႏုတၱရိယ”ဆုိႏုိင္တဲ့ ျမင္ရခဲမွ် ေလာကဓံဖီလာ ႏွလုံးသြင္းေလးတခ်ဳိ႕ကုိ ေျပာျပပါမယ္။

ဆရာေတာ္နဲ႔ ပထမဆုံး တရင္းတႏွီးစေတြ႕တာကေတာ့ ၁၉၇၁-ခု၊ ဧၿပီလ(၂၂)ရက္ ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ မုိးကုတ္ခရီးစဥ္မွာပါ။ အဲဒီတုန္းက ေႏြရာသီေရာက္တုိင္း မိမိသြားေရာက္ နားခုိေလ့ရွိတဲ့ မုိးကုတ္ၿမဳိ႕၊ ပိတ္စြယ္ေက်ာင္း ဆရာေတာ္ ဘဒၵႏၲေတဇ၀ႏၲဗုဒ္ၶိဆုိတာက ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေနရွင္နယ္ေက်ာင္းသားေဟာင္း တပည့္ႀကီးပါ။ မုိးကုတ္မွာ ရွိတဲ့ ဂုိဏ္းႀကီး(၂)ဂုိဏ္းထဲက “ေရႊေက်ာင္းဂုိဏ္း”ရဲ႕ အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ ဆရာေတာ္ႀကီးလည္းျဖစ္လုိ႔ မုိးကုတ္ၿမဳိ႕မွာ ေတာ့ ရွင္ေရာလူပါ ေလးစားၾကရသလုိ ၾသဇာတိကၠမလည္း အေတာ္ေလးႀကီးပါတယ္။

နတ္မွီဆရာေတာ္ကုိ မုိးကုတ္မွာ အနားယူဖုိ႔ ပင့္ေဆာင္လာတာကေတာ့ ရွမ္းေတာရပ္က ဆရာေတာ္ရဲ႕ တပည့္ေက်ာင္းဒကာ ဦးလွေအာင္ မိသားစုတုိ႔ကပါ။ ဆရာေတာ္နဲ႔ ပိတ္စြယ္ဆရာေတာ္တုိ႔ ဆရာတပည့္ေတာ္စပ္မႈကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး ပိတ္စြယ္ေက်ာင္းမွာပဲ တည္းခုိနားေနဖုိ႔ တုိင္ပင္စီစဥ္ၾကတာ။ အဲဒီတုန္းက မုိးမိတ္ေလယာဥ္ကြင္းမွာ ခရီးသည္တင္ ေလယာဥ္ ဆင္းေသးေတာ့ အဲဒီအထိေလယာဥ္နဲ႔ ပင့္ေဆာင္ၿပီးမွ မုိးကုတ္ကုိ ကားနဲ႔ ပင့္ေဆာင္ၾကမွာ။

ပိတ္စြယ္ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဆရာရင္းျဖစ္တဲ့အတုိင္း ေလဆိပ္အထိ ပိတ္စြယ္ေက်ာင္းရွိ ဦးဇင္းအကုန္ သြားေရာက္ ႀကဳိဆုိၾကရာက ဆရာေတာ္နဲ႔ေနာက္ပါ ပစၦာသမဏ အရွင္ဆႏၵာဓိကတုိ႔ကုိပါ စတင္ေတြ႕ဆုံ ရင္းႏွီးျဖစ္ၾကတာပါ။

ဒီခရီးစဥ္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး မိမိအေနနဲ႔ အမွတ္တရျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥမ်ားကေတာ့- မုိးကုတ္ၿမဳိ႕မွာ ဆရာေတာ္ႀကီး ရဲ႕ တရားပြဲကုိ (၅)ညဥ့္တုိင္တုိင္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ က်င္းပႏုိင္ခဲ့တာကစၿပီး ေျပာမွ ျပည့္စုံမယ္ထင္ပါတယ္။

အဆင္ေျပစရာအေၾကာင္း တုိက္ဆုိင္လာပုံက၊ ဆရာေတာ္ေရာက္တဲ့ညမွာပဲ မိမိတုိ႔က ဆရာေတာ္ကုိ ၀တ္ျပဳေပး ၾကရင္း ပိတ္စြယ္ဆရာေတာ္ကလည္း အနီးအပါးမွာ ထုိင္ေနရင္းက “ေမာင္၀ီရိယရ … ဆရာေတာ္က ငါ့ေက်းဇူးရွင္ပဲကြ၊ တုိ႔ ဆရာေတာ္ဆီက ခြဲလာၿပီးေနာက္ပုိင္း ဆရာတပည့္ ျပန္မေတြ႕ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။ ေနာက္ပုိင္းမွာ လူေသလူျဖစ္ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ပကာသနီယကံေတြ ဘာေတြ ၾကား႐ုံပဲ ၾကားရတယ္၊ အခုမွ ျပန္ေတြ႕ၾကေတာ့ တာပဲ”ဆုိၿပီး စကားစပါ တယ္။

မိမိက “တပည့္ေတာ္တုိ႔လည္း ၁၉၆၂-ခုႏွစ္ေလာက္မွာ အမရပူရၿမဳိ႕ကုိ စာသင္ဖုိ႔ ေရာက္တဲ့ႏွစ္မွာပဲ၊ “စတုတၳျပင္ဆင္ခ်က္ ႏွင့္ လူေသလူျဖစ္ ႐ႈတ္ခ်ပြဲ”ဆုိတာေတြနဲ႔ စၿပီးတုိးခဲ့တာ၊ စတုတၳျပင္ဆင္ခ်က္ဆုိတာေတာ့ ဘာရယ္လုိ႔မသိပါဘူး၊ လူေသလူျဖစ္ ဆုိတာေတာ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ဆုိတာသိလုိ႔ ရွားရွားပါးပါး ပုန္းလွ်ဳိး ကြယ္လွ်ဳိး၀ယ္ၿပီး ဖတ္ခဲ့ရာက ဆရာေတာ္ကုိ ရင္းႏွီးေလးစား ၾကတာပါ။ ေနာက္ေတာ့ ဆရာေတာ္စာအုပ္ေတြ ရႏုိင္သမွ် ရွာေဖြဖတ္ၾကည့္တဲ့အခါ ဆရာေတာ္ေဟာတဲ့ တရားနဲ႔ ဆရာေတာ္ကုိ ေဘးကထင္ျမင္ေျပာဆုိေနၾကတာနဲ႔ တျခားစီပါလားဆုိတာ သေဘာေပါက္လာၾကတာပါ။

ခုလည္း ၿမဳိ႕ထဲမွာေတာ့ “လူေသလူျဖစ္ဆရာေတာ္ ပိတ္စြယ္ေက်ာင္းမွာ ေရာက္ေနတယ္။ ပိတ္စြယ္ဆရာေတာ္က လူေသလူျဖစ္ ဆရာေတာ္တပည့္တဲ့”ဆုိတဲ့ စကားက အေတာ္ပ်ံ႔ႏွံ႔ေနၿပီဆရာေတာ္။ လူေတြ အထင္နဲ႔အျမင္ ကြဲျပားသြားေအာင္ တရားတစ္ပြဲေလာက္ လုပ္ေပးလုိက္ရင္ေတာ့ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္။ ဒါမွ ဆရာေတာ့္ဆရာဆုိတာ ဘယ္လုိဆရာေတာ္မ်ဳိးလဲဆုိတာ လူေတြ သဲသဲကြဲကြဲ နားလည္သေဘာေပါက္သြားမွာ” ဆုိၿပီး အႀကံျပဳတင္ျပလုိက္ပါတယ္။

ပိတ္စြယ္ဆရာေတာ္က “ေအး .. ေမာင္၀ီရိယေျပာတာ ေကာင္းသေဟ့၊ ဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္ေဟာတဲ့တရား နာလုိက္ၾကၿပီးရင္ ငါလဲ ဘာမွ ထပ္ရွင္းျပဖုိ႔ မလုိေတာ့ဘူး။ ကဲ .. ငါခုိင္းတယ္ေျပာလုိက္ ေက်ာင္းဥကၠ႒တုိ႔၊ ကာလသား ေခါင္းတုိ႔နဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီး တရားတစ္ပြဲလုပ္ၾကေပါ့ကြာ”ဆုိၿပီး အမိန္႔ေပးပါတယ္။

ပိတ္စြယ္ဆုိတာ မုိးကုတ္မွာ ရပ္ကြက္ကလည္း ႀကီး၊ ဆရာေတာ္ကလည္း ေရႊေက်ာင္းဂုိဏ္းရဲ႕ အက်ဳိးေတာ္ ေဆာင္ဆုိေတာ့ ၾသဇာအရွိန္အ၀ါက အေတာ္ႀကီးပါတယ္။ တုိတုိခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ ၿမဳိ႕လုံးကၽြတ္သာမက ေလးငါးေျခာက္မုိင္ ၀န္းက်င္က ရြာေတြအထိ အသံခ်ဲ႔စက္နဲ႔ လုိက္ၿပီးေၾကျငာၾကတယ္။ ဦးလွေအာင္တုိ႔ကလည္း ဆရာေတာ္တရားပြဲ ျဖစ္မွာဆုိေတာ့ အတုိင္းအထက္ အလြန္၀မ္းေျမာက္ ၀မ္းသာျဖစ္ၿပီး အေ၀းပရိသတ္ကုိ ကားနဲ႔ႀကဳိပုိ႔တဲ့ကိစၥမ်ားအထိ စီစဥ္ေဆာင္ရြက္ၾကလုိ႔ တရားပြဲက ထင္ထားတာထက္ အမ်ားႀကီး ေအာင္ျမင္စည္ကား ပါတယ္။

ဆရာေတာ္က ဓမၼစၾကာစပါယ္ရွယ္၀မ္းျဖစ္တဲ့အတုိင္း သစၥာေလးပါးကုိ ဘ၀နဲ႔တစ္ထပ္တည္းျဖစ္ေအာင္ တပ္ဆင္ေဟာျပ လုိက္တဲ့အခါ နဂုိကတည္းက မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ ဦး၀ိမလရဲ႕ သစၥာေလးပါးတရားမ်ားနဲ႔ ရင္းႏွီးၿပီးရွိၾကတဲ့ မုိးကုတ္ပရိတ္သတ္ မ်ားအေနနဲ႔ အေတာ္ေက်နပ္၀မ္းသာၾကတယ္။ ပိတ္စြယ္ဆရာေတာ္ကလည္း သူ႔ဆရာေတာ္ကုိ ၿမဳိ႕သူၿမဳိ႕သားေတြ “႐ုပ္ျမင္သံၾကား”လုိ႔ ဆုိရေလာက္ေအာင္ အျမင္ရွင္းသြားၾကလုိ႔ ေက်နပ္၀မ္းေျမာက္ ျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆုံးေတာ့ “တရားပြဲကုိ တစ္ရက္တည္း မလုပ္ပါနဲ႔၊ အားလုံးေရေရလည္လည္ သေဘာေပါက္သြားေအာင္ (၃)ရက္ေတာ့ ေဟာပါ”ဆုိၿပီး ပိတ္စြယ္ေက်ာင္းမွာ သုံးည၊ ရွမ္းေတာရပ္မွာ ႏွစ္ည၊ ေပါင္း(၅)ညတိတိ တရားပြဲႀကီး စည္ကားေအာင္ျမင္စြာ က်င္းပႏုိင္ခဲ့တာကုိ ပထမဆုံး အမွတ္ရမိပါတယ္။

——————–

ေနာက္ထပ္ မုိးကုတ္ခရီးစဥ္ရဲ႕ အမွတ္ထင္ထင္ျဖစ္ရတဲ့ ကိစၥတစ္ရပ္ကေတာ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ပြဲခ်င္းျပတ္ ေမးေျဖ ေဆြးေႏြးပြဲတစ္ခုပါ။

အဲဒီတုန္းက မုိးကုတ္ၿမဳိ႕မွာ ေရႊေက်ာင္းဂုိဏ္းနဲ႔ ေစ်းေက်ာင္းဂိုဏ္းဆုိၿပီး ဂုိဏ္းႀကီး ႏွစ္ခုရွိတယ္။ ရပ္ကြက္အသီးသီးမွာ ရွိတဲ့ေက်ာင္းအမ်ားစုက အဲဒီဂုိဏ္းႀကီးႏွစ္ခုထဲက တစ္ခုခုမွာ ပါ၀င္ၾကပါတယ္။ ဒီဂုိဏ္းႀကီးႏွစ္ခုမွာ မပါ၀င္ဘဲ သီးျခားရပ္တည္ ေနၾကတဲ့ ၀ိပႆနာရိပ္သာေက်ာင္းေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီထဲမွာ မုိးကုတ္ဆရာေတာ္ႀကီးလုိ႔ နာမည္ထင္ရွားတဲ့ ဆရာေတာ္ ဦး၀ိမလရဲ႕ မဂၤလာရိပ္သာနဲ႔ တျခားရိပ္သာေတြလည္း ရွိေသးတယ္။ အဲဒီတျခားရိပ္သာေတြထဲက ရိပ္သာတစ္ခုရဲ႕ ဆရာေတာ္ေလးက တစ္ခ်ိန္တုန္းက မႏၱေလးမွာ ႏုိင္ငံေရးမကင္းတဲ့ အဖြဲ႔အစည္း တစ္ခုရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴးလုပ္ခဲ့ၿပီး ၁၉၆၂-ခုႏွစ္၀န္းက်င္မွာ “စတုတၳျပင္ဆင္ခ်က္နဲ႔ လူေသလူျဖစ္၀ါဒ ႐ႈတ္ခ်ေရး”ကိစၥေတြမွာ တက္တက္ႂကြႂကြ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးပါ။

မုိးကုတ္ၿမဳိ႕သူ ၿမဳိ႕သားမ်ားက ဂုိဏ္းႀကီးႏွစ္ဂုိဏ္းနဲ႔ ကင္းကြာၿပီး ေနလုိ႔မရၾကပါဘူး၊ ရဟန္းသံဃာ အလြန္ေလးစားတဲ့ ရွမ္း႐ုိးရာယဥ္ေက်းမႈ အခုိင္အမာတည္ရွိတဲ့အတြက္ အထူးသျဖင့္ ဂုိဏ္းဂဏမွာ အႀကီးအကဲ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား ၿငိဳျငင္မွာကုိ စုိးရြံ႕ၾကပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဂုိဏ္း၀င္မဟုတ္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းမ်ား အေနနဲ႔လည္း ဂုိဏ္း၀င္ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားနဲ႔ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ဆန္႔က်င္တဲ့ကိစၥကုိ လက္ေရွာင္ရပါတယ္။ လက္မေရွာင္လုိ႔ ထိပ္တုိက္ေတြ႕ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒကာ,ဒကာမမ်ားက ဂုိဏ္းနဲ႔ဆန္႔က်င္တဲ့ ေက်ာင္းကုိ လက္ေရွာင္ၾကမွာျဖစ္လုိ႔ အလုိက္ အထုိက္ ၾကည့္ေနၾကရပါတယ္။
ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ လူေသလူျဖစ္႐ႈတ္ခ်ေရးမွာ ပါ၀င္ခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ေလးကလည္း အခုနတ္မွီဆရာေတာ္ မုိးကုတ္ၿမဳိ႕ကုိေရာက္လာတာေရာ၊ တရားပြဲလုပ္ျဖစ္တာေရာ တယ္ေက်နပ္ပုံေတာ့ မရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေရႊေက်ာင္းဂုိဏ္းႀကီးရဲ႕ အႀကီးအကဲဆရာေတာ္ဘုရားရဲ႕ ဆရာသမားလည္းျဖစ္။ အဲဒီေက်ာင္းမွာ တည္း။ အဲဒီဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္ ႀကီးမွဴးၿပီး တရားပြဲေတြလုပ္ေနတာဆုိေတာ့ ဘာမွ မကန္႔ကြက္သာဘူး။ ဒါေပမယ့္ တယ္လဲ သေဘာမက်လွဘူးဆုိတဲ့ အေနအထားမ်ဳိးပါ။ မိမိတို႔နဲ႔လည္း အထုိက္အေလ်ာက္ ရင္းႏွီးမႈရွိလုိ႔ သူ႔သေဘာထားကုိ ရိပ္မိပါတယ္။

အဲ … ဒါနဲ႔ သူက အစီအစဥ္ တစ္ခုလုပ္တယ္။ နတ္မွီဆရာေတာ္ကုိ သူ႔ရိပ္သာမွာပင့္ၿပီး တရားဓမၼ ေဆြးေႏြးေလွ်ာက္ထား မည့္အစီအစဥ္ပါ။ ပိတ္စြယ္ဆရာေတာ္ထံမွာ ကုိယ္တုိင္လာေရာက္ ခြင့္ပန္ၿပီး ပင့္ေလွ်ာက္ပါ တယ္။ ဆရာေတာ္မ်ားကလည္း သေဘာတူ လက္ခံၾကပါတယ္။

သူ႔ရိပ္သာမွာ စီစဥ္ထားပုံကေတာ့ ပထမဆုံး ရိပ္သာမ်ဳိးစုံနဲ႔လည္း ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္၊ နည္းမ်ဳိးစုံကုိလည္း ေလ့လာအားထုတ္ ဖူးၿပီး အဂၤလိပ္စာမွာလည္း ေရွးေခတ္ အလယ္တန္းေက်ာင္းအုပ္ ပင္စင္စားႀကီးျဖစ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္ ဖတ္ႏုိင္စြမ္းတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးကုိ ဆရာေတာ္နဲ႔ ပညာၿပဳိင္ၾကဖုိ႔၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႔ၿပီး ဆရာေတာ္ကုိ ေခ်ခၽြတ္ဖုိ႔ ႀကဳိတင္တုိင္ပင္ ထားတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာ မႏၲေလးတကၠသုိလ္က ဆရာႀကီးဦးဆန္းထြန္းရဲ႕ တပည့္မ်ားျဖစ္တဲ့ ျမန္မာစာကထိက ဆရာမႀကီးအပါအ၀င္ ဆရာ,ဆရာမ ေလးငါးေယာက္ေလာက္လည္း ရွိေနေတာ့ သူတို႔လုိ ပညာရွင္ေတြ ေရွ႕ေမွာက္မွာ နတ္မွီဆရာေတာ္ကုိ ျပႆနာနဲ႔ တုပ္ေႏွာင္ေခ်ခၽြတ္မည့္ အစီအစဥ္ပါပဲ။ ဒီအႀကံကုိ မိမိတုိ႔လည္း အထုိက္အေလွ်ာက္ရိပ္မိတဲ့အတြက္ ပြဲႀကီးပြဲေကာင္း တစ္ခုေတာ့ႀကဳံရမယ္ထင္တယ္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ ဆရာေတာ္ အဲဒီရိပ္သာကုိ ႂကြတဲ့အခါ အားလုံးလုိက္သြားၾကပါတယ္။

ရိပ္သာဆရာေတာ္ေလးက သူ႔ဒကာကုိ အေတာ္ေလး ယုံၾကည္အားထားပုံရပါတယ္။ မုခ်ေအာင္ပြဲဆင္မယ့္ အစီအစဥ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ထားပုံရတယ္။ ၿမဳိ႕မွာရွိတဲ့ ဗုဒၶဘာသာ လူႀကီးမင္းမ်ားထဲက ထင္ရွားတဲ့ လူႀကီးလူေကာင္း အခ်ဳိ႕ကုိလည္း ဖိတ္ၾကားထားတယ္။ ဆရာေတာ္ေနာက္ကလည္း ဒကာႀကီးဦးလွေအာင္နဲ႔ ဓမၼသာကစၦာမိတ္ေဆြ ေလးငါးေယာက္ပါတယ္။ အားလုံးေတာ့ ရဟန္းရွင္လူပရိသတ္ ငါးဆယ္ခန္႔ေလာက္ရွိပါတယ္။

အားလုံးကုိ ၾကည့္ရတာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိယ္စီ လႊမ္းျခံဳထားတဲ့ အမူအယာမ်ားကုိလည္း အထင္းသားေတြ႕ေနရတယ္။ ရိပ္သာဆရာေတာ္ေလးနဲ႔ သူ႔ဒကာက ေအာင္ပြဲကုိ အေသအခ်ာလုိ႔ တြက္ၿပီး ပြဲသိမ္းခန္းကုိ ေမွ်ာ္ေနတဲ့ပုံပါ။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေနာက္ပါပရိသတ္မ်ားကေတာ့ ကုိယ့္ဆရာသမားအေၾကာင္း ကုိယ္သိၾကၿပီးသားျဖစ္လုိ႔ သာမန္ဧည့္ခံစကား၀ုိင္းကေလး တစ္ခုေလာက္လုိပဲ ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကပုံရပါတယ္။ မႏၲေလးတကၠသုိလ္ကထိက ဆရာ,ဆရာမမ်ားကေတာ့ “ေက်ာက္ကြင္း အေရးေတာ္ပုံမွာ ခရစ္ယာန္ဓမၼဆရာ အေက်ာ္အေမာ္ေတြကုိေတာင္ လြယ္လြယ္ကေလးနဲ႔ ပဲြသိမ္းႏိုင္ခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ ေမးခြန္းနဲ႔ တုပ္ခ်ီၿပီး လွဲျပမယ္ဆုိတဲ့ ပုဂဳၢိလ္မ်ားက ဘယ္လုိေမးခြန္းေတြနဲ႔ ခ်ည္ေႏွာင္လုိ႔ ဆရာေတာ္ႀကီးက ဘယ္လို ေျဖျဖဳတ္ခ် လုိက္မလဲဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ်ဳိးေပါ့။ အမ်ားကေတာ့ “ပြဲႀကီး ပြဲေကာင္းတစ္ခု”ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လုိ႔ပဲ ထင္ရပါတယ္။

————

ေဆြးေႏြးေမးေျဖပြဲ အစမွာေတာ့ ရိပ္သာဆရာေတာ္ကေလးက ဆရာေတာ္ကုိ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ဧကတၱနည္း၊ နာနတၱနည္း၊ အဗ်ာပါရနည္း၊ ဧ၀ံဓမၼတာနည္းတုိ႔။ သတိပ႒ာန္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ဂဏဏာနည္းစတဲ့ ၀ိပႆနာကုိ ေလ့လာဖူး သူတုိင္းသိၿပီးသား အေၾကာင္းအရာမ်ားကုိ ေမးေနပါတယ္။ ဒါေတြက ပထမငယ္တန္း ေလာက္ ဟုတ္တိပတ္တိ သင္ဖူးရင္ေတာင္ သိႏုိင္တဲ့ ကိစၥေလးေတြျဖစ္လုိ႔ “ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ စာေပက်မ္းဂန္ေတြ ပစ္ပယ္တယ္ထင္လုိ႔မ်ား သက္သက္စမ္းေနသလား”ဆုိၿပီး နားေထာင္ေနၾကတဲ့ ဦးဇင္းမ်ားကေတာင္ တီးတုိး ေ၀ဖန္ၾကပါတယ္။

ဘာမွ အထူးမဟုတ္လွတဲ့ ပဋိပတ္ဆုိင္ရာေမးခြန္း အနည္းငယ္ကုိ ေမးျမန္းေျပာဆုိၿပီးေတာ့မွ သူတုိ႔ခ်င္း ႀကဳိတင္ညိႇႏႈိင္း ထားၾကတဲ့အတုိင္း သူ႔ဒကာႀကီးဘက္လွည့္ၿပီး “ကဲ .. ဒကာႀကီး၊ ဒါက ဒကာႀကီးတုိ႔ ၾကားဖူး၊ ဖတ္ဖူးထားတဲ့ လူေသလူျဖစ္ စာအုပ္ကုိ ေရးတဲ့ ဆရာေတာ္ႀကီးပါပဲ။ ဒကာႀကီးက အဲဒီစာအုပ္ကုိ ဖတ္ထားၿပီးသား ဆုိေတာ့ မရွင္းမလင္းတာရွိရင္ အခုႀကဳံႀကဳိက္တုန္း ေမးေလွ်ာက္ထားေပါ့”ဆုိၿပီး မိတ္ဆက္တုိက္တြန္း လုပ္ေပး လုိက္ပါတယ္။

ဒကာႀကီးက အစပုိင္းမွာေတာ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဆရာစဥ္ဆက္ ေရႊက်င္ဂုိဏ္းႀကီးရဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြ၊ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ဂုဏ္ပုဒ္ေတြ၊ ကပၸျပႆနာစတဲ့ ဆရာေတာ္ေရးတဲ့ စာအုပ္ေတြရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတြကုိ ေျခဆင္းသေဘာမ်ဳိး ေျပာၿပီး ေတာ့မွ  “အဲဒီလုိ ဆရာေတာ္ႀကီးတစ္ပါးက “လူေသလူျဖစ္”လုိ စာအုပ္မ်ဳိးကုိ ဘာေၾကာင့္မ်ား ေရးရပါလိမ့္”ဆုိၿပီး သူစိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္ရေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

အေတာ္ေလး ရွည္လ်ားတဲ့ သူ႔ေျခဆင္းစကားထဲမွာ တစ္ခါတစ္ခါ အဂၤလိပ္လုိ ညႇပ္ညႇပ္ၿပီးေျပာတာလည္း ပါေသးတယ္။ သူက အဂၤလိပ္လုိေျပာတဲ့အပုိဒ္ကေလးမ်ားကုိ ဆရာေတာ္ကလည္း အဂၤလိပ္လုိ ျပန္လည္စကား ေထာက္ေပးပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒကာႀကီးက မႏၲေလးတကၠသိုလ္က ဆရာမမ်ားနဲ႔ သူ႔ပရိသတ္ဖက္လွည့္ၿပီး “ဘယ္ႏွယ့္လဲ ေတြ႕တယ္မုိ႔လား”ဆုိတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ၀င့္ႂကြားၿပဳံးျပရင္း လွည့္ၾကည့္ေနပါတယ္။

သူ႔ရဲ႕ အဓိကေမးလုိရင္းျဖစ္တဲ့ ဘာေၾကာင့္ “လူေသလူျဖစ္”စာအုပ္ကုိ ေရးရပါသလဲဆုိတဲ့ အခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ေတာ့ ဆရာေတာ္က – “ဦးဇင္းေရးတဲ့ စာအုပ္မွာ “လူေသၿပီးရင္ မုခ် လူျပန္ျဖစ္ရမယ္”လုိ႔ ေရးထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ “ျဖစ္စရာရွိလွ်င္”ဆုိတဲ့ စကားေလး ပါပါတယ္”ဆုိေတာ့ ဒကာႀကီးက ၾကားျဖတ္ၿပီး –

“မွန္ပါ .. ဆရာေတာ္စာအုပ္မွာ ျဖစ္စရာရွိလွ်င္ဆုိတဲ့ ခၽြင္းခ်က္စကားရပ္က လူေသလူျဖစ္ဆုိတာ “အယမႏ္ၲိမာ ဇာတိ”လုိ႔ ဆုိႏုိင္တဲ့၊ ေနာက္ထပ္ ပဋိသေႏၶေနစရာမရွိေတာ့တဲ့ ရဟႏၲာမ်ားကုိ ရည္ရြယ္တာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာေတာ့ တပည့္ေတာ္မ်ား သေဘာေပါက္ပါတယ္ဘုရား။ အဲဒီျဖစ္စရာရွိတဲ့ လူေတြအားလုံးဟာ ေသၿပီးရင္ လူပဲ ျဖစ္ရမလား၊ အပါယ္ဘုံတုိ႔၊ နတ္ဘံု ျဗဟၼဘုံတုိ႔ကုိေရာ မေရာက္ႏုိင္ဘူးလား၊ ဆရာေတာ္က လူသာျဖစ္ရမယ္လုိ႔ ဆုိလုိရာေရာက္ေနတယ္။ အဲဒါဟာ ဆရာေတာ္ရဲ႕ အတၱေနာမတိ(ကုိယ့္ထင္ျမင္ခ်က္)လား၊ ဘုရားေဟာ ေဒသနာ အေထာက္အထားမ်ားရွိသလား၊ အဲဒါကုိ တပည့္ေတာ္မ်ား ရွင္းရွင္းလင္းလင္း သိလုိပါတယ္ဘုရား”ဆုိၿပီး ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

ဒကာႀကီးရဲ႕ ေမးခြန္းထဲမွာ “ဘုရားေဟာ ေဒသနာအေထာက္အထားမ်ား ရွိပါသလား”ဆုိတဲ့အခ်က္ ပါလာေတာ့ ရိပ္သာကုိယ္ေတာ္ေလးမ်က္ႏွာက “ခ်က္ေကာင္းကုိင္မိၿပီ”ဆုိတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ၿပဳံးလာတယ္။ တကၠသိုလ္ဆရာမမ်ားနဲ႔ က်န္ပရိသတ္မ်ားကလည္း သိလုိစိတ္ ပုိထက္သန္လာတဲ့ သေဘာနဲ႔ အသီးအသီး ဦးေခါင္းေတြ ေထာင္လာၿပီး မ်က္လုံးေတြကလည္း ဆရာေတာ္ဆီ စု႐ုံးေရာက္ရွိလာၾကတဲ့ပုံပါ။

ဆရာေတာ္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ “ေဒသနာ အေထာက္အထား အခုိင္အမာရွိပါတယ္”တဲ့။ ဗုဒၶသာသနာ ေပၚထြန္းခဲ့တာ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ေထာင့္ငါးရာ ၀န္းက်င္အထိ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးဘူးတဲ့ “လူေသလူျဖစ္”ဆုိတဲ့ စကားက ဘုရားေဟာေဒသနာေတာ္နဲ႔ အညီတဲ့၊ ေဒသနာ အေထာက္အထား အခုိင္အမာရွိသတဲ့”ဆုိတဲ့ စကားက အိပ္ငုိက္ၿပီး အိပ္မက္မက္လုိ႔ေကာင္းတုန္းမွာ မုိးခ်ဳန္းသံႀကီးတစ္ခု ၾကားလုိက္ရၿပီး လန္႔ႏုိးလာၾကသလုိ ပရိသတ္ အားလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားၿပီး မ်က္လုံးနဲ႔ နားအားလုံးကလည္း ဆရာေတာ္ဘက္ဆီ စူးစုိက္စြင့္ ေရာက္သြားၾကပါ တယ္။

ဒကာႀကီးက “အမိန္႔ရွိပါဘုရား၊ ဒါကုိ တပည့္ေတာ္မ်ား သိခ်င္တာပါ”ဆုိၿပီး ေလာေဆာ္လာတယ္။ ဆရာေတာ္က “ေစာေစာက ဒကာႀကီးေျပာသြားတဲ့ စကားေတြထဲမွာ ပဋိစၥသမုပၸါဒ္ ေဒသနာေတာ္အေၾကာင္း အႀကိမ္ႀကိမ္ပါခဲ့တယ္။ အဲဒီထဲမွာ ဒီအတြက္ အေထာက္အထား အခုိင္အမာပါပါတယ္။ ဒကာႀကီးတို႔ ႏႈတ္ကသာ ရြတ္ေနၾကၿပီး တကယ္တမ္း သေဘာမေပါက္ၾကလုိ႔ ျဖစ္မွာပါ။ အဲဒီမွာ “ဥပါဒါနပစၥယာ ဘေ၀ါ”ဆုိတာ ပါသမုိ႔လား၊ အဲဒါဘာေျပာတာလဲ၊ ဥပါဒါန္စြဲလမ္းတဲ့ အတုိင္း ဘ၀က ျဖစ္ရတယ္”လုိ႔ ဆုိလုိတာပဲ မဟုတ္လား။

လူဆုိတာ ဟုိး … အုိမင္းမစြမ္းျဖစ္ေနသူပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အနာေရာဂါဆုိး ႏွိပ္စက္ခံေနရတဲ့ ဒုက္ၡိတပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကုိယ့္ဘ၀ ကုိယ္ေတာ့ စြဲၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ေရာဂါဆုိး ႏွိပ္စက္လုိ႔ အသက္ကေလးယဲ့ယဲ့ေလာက္ က်န္ေတာ့တဲ့ လူမွာေတာင္ “ကဲ .. ဒီေလာက္ဒုကၡဆုိးႀကီးကုိ ခံစားမေနပါနဲ႔ေတာ့၊ ေဟာဒီမွာ ပန္းေရခ်မ္းကေလး၊ ေဟာဒီမွာ လတ္တေလာခ်င္း ေသေစတတ္တဲ့ အဆိပ္ခြက္၊ ဘုရားကုိ ပန္းေရခ်မ္းကေလးလွဴၿပီး အဲဒီကုသုိလ္ကုိ ေအာက္ေမ့ရင္း ဒီအဆိပ္ကုိ ေသာက္ခ်လုိက္”လုိ႔ ေျပာရင္ ဘယ္လုိ တုန္႔ျပန္မလဲ၊ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”ဆုိၿပီး ဒကာႀကီးေပးတဲ့ အႀကံကုိ လက္ခံမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ “ဒုကၡေရာက္ေနရတဲ့အထဲမွာ မင္းက လူကုိ သေရာ္သလား”ဆုိၿပီး စိတ္ကလည္း ခပ္ဆတ္ဆတ္၊ လူကလည္း လႈပ္ရွားႏုိင္မယ္ဆုိရင္ နီးရာတုတ္ဓားနဲ႔ဆြဲၿပီး ခုတ္လုိက္၊ ႐ုိက္လိုက္မယ္ ထင္သလား”ဆုိေတာ့ “ဟာ .. အဲလိုေတာ့ ဘယ္သြားေျပာရဲပါ့မလဲဘုရား”တဲ့။

ဆရာေတာ္က “ဒါေၾကာင့္ လူဟာ လူ႔ဘ၀ကုိသာ စြဲလန္းတဲ့ ဥပါဒါန္ရွိတယ္၊ ဒီဥပါဒါန္ေၾကာင့္ ဘ၀အသစ္ ဆက္ရဦးမယ္ ဆုိရင္လည္း သူစြဲလန္းတဲ့ လူ႔ဘ၀မွာပဲ ျပန္ျဖစ္ရမယ္”လုိ႔ ဦးဇင္းစာအုပ္က ရည္ညႊန္း တာပါ”ဆုိၿပီး စကားကုိ ခဏရပ္လိုက္ပါတယ္။

ဒကာႀကီးက ရိပ္သာဆရာေတာ္ကေလးဆီ လွမ္းၾကည့္လိုက္တယ္၊ ရိပ္သာဆရာေတာ္ကေလးကလည္း ဒကာႀကီးဆီ ၾကည့္လို႔၊ “ဘာဆက္ေျပာရပါ့”ဆုိၿပီး မ်က္လုံးခ်င္း တုိင္ပင္ၾကတဲ့သေဘာပါပဲ။ ၿပီးေတာ့မွ ဆရာေတာ္ေလးက ဒကာႀကီးဆီ ေမးဆတ္ျပလုိက္တယ္။ “သင့္သလုိ ဆက္ေျပာ”ေပါ့။ ဒကာႀကီးကလည္း မသိမသာ ဦးေခါင္းဆတ္ျပတယ္။ “ေကာင္းၿပီ”ေပါ့။

တစ္ခဏေလာက္ စဥ္းစားေနၿပီးေတာ့မွ ဒကာႀကီးက “ဆရာေတာ္ “ဥပါဒါနပစၥယာ ဘေ၀ါ”ဆုိတဲ့ ေဒသနာအရ၊ ထားပါေတာ့ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တုိ႔ဆုိရင္ အပါယ္ေလးဘုံဆုိတဲ့ ဘ၀ကုိေတာ့ ေတာင္းတစြဲလမ္းစရာအေၾကာင္း မရွိပါဘူး၊ တကယ္လုိ႔ နတ္ဘုံ နတ္ဘ၀ကုိ ေတာင္းတစြဲလမ္းတယ္ဆုိရင္ေရာ “ဥပါဒါနပစ္ၥယာ ဘေ၀ါ”အရ လူဟာ ေသၿပီးရင္ နတ္ေရာ မျဖစ္ႏုိင္ေပဘူးဘုရား”ဆုိၿပီး ဆက္ေမးပါတယ္။

“ဒီအခ်က္ကေတာ့ အေတာ္ေလး ပုိင္တယ္”ဆုိတဲ့ သေဘာနဲ႔ ရိပ္သာဆရာေတာ္ေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာ၀င္း လက္လာသလုိလုိပဲ၊ ပရိသတ္ကလည္း ဒီေမးခြန္းရဲ႕အေျဖကုိ အေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ေနပုံနဲ႔ ေရွ႕ကလူေတြ ကြယ္ေနလုိ႔ ဆရာေတာ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ လွမ္း မျမင္ႏုိင္ၾကသူမ်ားကေတာင္ ဒူးေတြ ေထာက္ၿပီး လွမ္းၾကည့္ေနၾကပါတယ္။

ဆရာေတာ္က “ဥပါဒါန ပစၥယာ ဘေ၀ါ”ဆိုတဲ့ စကားက ဘယ္ဘ၀ရယ္လုိ႔ ကန္႔သတ္ထားခ်က္ မရွိပါဘူး။ ဒကာႀကီးအေနနဲ႔ တကယ္ကုိ အခုကုိယ္ျဖစ္ေနတဲ့ လူ႔ဘ၀ထက္ နတ္ဘ၀ကုိ စြဲလန္းတယ္ဆုိရင္ေတာ့ လူ႔ဘ၀ကေန နတ္ဘ၀လည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္”လုိ႔ ေအးေအးေဆးေဆး မိန္႔ၾကားလုိက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ –
ေမးခြန္းေမးတဲ့ ဒကာႀကီးကလည္း “ငါေထာင္လုိက္တဲ့ ႀကဳိးကြင္းထဲကုိ ဆရာေတာ္ႀကီး လည္ပင္းလွ်ဳိၿပီး ၀င္လာေတာ့တာပဲ”ဆုိတဲ့ အေပါက္မ်ဳိးနဲ႔ “အဲဒီ အေျဖကုိ တပည့္ေတာ္ လုိခ်င္တာဘုရား”ဆုိၿပီး ထေအာ္ေတာ့တာပဲ။ ရိပ္သာဆရာေတာ္ေလးကလည္း ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ဘူး၊ “ဒကာႀကီးကေတာ့ တကယ့္ကုိ ပညာရွင္ပီသပါေပတယ္၊ ဒီလုိ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ဳိးကုိ ဒီလုိအေျဖမ်ဳိး ထြက္လာေအာင္ ေမးႏုိင္ဖုိ႔ဆုိိတာ ေတာ္ေတာ့လူ လြယ္တာမဟုတ္ဘူး”ဆုိၿပီး မ်က္ႏွာကုိ မႏၲေလးတကၠသုိလ္ဆရာမမ်ားဘက္ေရာ၊ ဒကာႀကီးဦးလွေအာင္တုိ႔နဲ႔ ပရိသတ္မ်ားဘက္ေရာ ၀င့္၀င့္ ေမာ္ေမာ္ လွည့္ၾကည့္ရင္း ၿပဳံးေနပါတယ္။

မႏၲေလးတကၠသုိလ္ဆရာမမ်ားကေတာ့ ထူးထူးေထြေထြ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္မသြားၾကဘူး၊ သူတုိ႔ ထင္ထားသလုိ စကားစစ္ထုိးပြဲႀကီးတစ္ခု ျဖစ္မလာဘဲ စကားေလေျပေလညႇင္းေလးနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆး ၿပီးသြားတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးကုိ ၾကည့္ၿပီး “ေအာ္”ဆုိတဲ့ အံ့အားသင့္မႈေလးေလာက္ပဲ ျဖစ္သြားၾကပုံပါ။           က်န္ပရိသတ္ေတြမွာေတာ့ ရိပ္သာဆရာေတာ္ေလး ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ ပရိသတ္ကလည္း ေမးေလွ်ာက္တဲ့ ဒကာႀကီးကုိ ေအာင္ပြဲရ စစ္သူႀကီးတစ္ဦးလုိ အထင္တႀကီးၾကည့္ၿပီး ၿပဳံးေပ်ာ္ေနပုံမ်ဳိးနဲ႔ နည္းနည္း လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားတယ္။

ရန္ကုန္ကေန ဆရာေတာ္ေနာက္ပါလာတဲ့ ဧည့္သည္မ်ားနဲ႔ ဆရာေတာ္ကုိ ၾကည္ညဳိရင္းရွိၾကတဲ့ တပည့္မ်ားကေတာ့ “တုိ႔ ဆရာေတာ္က တစ္ဖက္က က်ည္တစ္ခ်က္ေတာင္ မပစ္ရေသးဘူး၊ ေမာင္းတင္သံၾကား႐ုံနဲ႔ လက္ေျမႇာက္ အညံ့ခံလုိက္ေလ သလား”ဆုိၿပီး အားမလုိ အားမရသေဘာမ်ဳိးနဲ႔ တီးတုိး လႈပ္ရွားသြားၾကတယ္။

မိမိနဲ႔တျခားရဟန္း သုံးေလးပါးကေတာ့ “ဆရာေတာ္ႀကီးက ကာလေဒသၾကည့္ၿပီး အလိုက္အထုိက္ ေျဖသြားတာျဖစ္မယ္” ဆုိတဲ့သေဘာနဲ႔ အရွင္ဆႏၵာဓိကဘက္ကုိ လွည့္ၾကည့္ၾကၿပီး “ဆရာေတာ္ႀကီး အဖ်ား႐ွဴး သြားသလား”လုိ႔ တုိးတုိးေမးသူက ေမးမိတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔ အရပ္ေဒသအသီးသီးကုိ အတူလုိက္ခဲ့ၿပီး ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ ပြဲခ်င္းျပတ္ေျဖၾကားပြဲကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ အတူႏႊဲလာခဲ့ဖူးသူ အနီးေနပစၦာသမဏ တပည့္ႀကီးျဖစ္တဲ့ အရွင္ဆႏၵာဓိက(ေပေလးပင္၊ နတ္မွီေတာရ) ကေတာ့ “ကၽြမ္းက်င္လိမၼာတဲ့ ဆင္ဖမ္းသမားဟာ ဆင္ေနာက္ကုိ ေရာလုိက္၊ ေကြ႕ေခၚၿပီး က်ဳံးသြင္းမိမွ မလႈပ္ႏုိင္ေအာင္ တုပ္ေႏွာင္ခ်ဳပ္ကုိင္ကာ အစြယ္ကုိ ျဖတ္လုိက္သလုိ ျပႆနာ ေမးလာသူရဲ႕ အေျခအေနကုိ ၾကည့္ၿပီး ေရာလုိက္ ေကြ႕လုိက္ေခၚ အပုိင္တုပ္ေႏွာင္ၿပီးမွ “ပြဲခ်င္းျပတ္”ေျဖဆုိခဲ့တာကုိ ေတြ႕ဖူးလွၿပီျဖစ္လုိ႔ ဇာတ္သိမ္းခန္းကုိ ႀကဳိတင္သိေနသည့္အလား “အသာေစာင့္ၾကည့္ပါ၊ ဒါဟာ ပြဲသိမ္းေနာက္ေကာက္ ထုိးခ်က္ မဟုတ္ေသးပါဘူး”ဆုိတဲ့ သေဘာနဲ႔ မိမိတုိ႔ကုိ လက္ကာျပၿပီး ၿပဳံးၾကည့္ေနပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးက တစ္ခုခု မိန္႔ဆုိဖုိ႔ လည္ေခ်ာင္းကုိ ရွင္းလုိက္သလုိ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ ဟန္႔လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ အားလုံးရဲ႕ နားမ်က္ေစ့ေတြက ဆရာေတာ္ႀကီးဆီမွာ တစ္ၿပဳိင္နက္ တုိးေ၀ွ႕ေပါင္းဆုံသြားၾကပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးက “ဒကာႀကီးက ဒီအေျဖမ်ဳိးလုိခ်င္တာဆုိေတာ့ ဘာေၾကာင့္ လုိခ်င္ရတာလဲ။ နတ္ျဖစ္ခ်င္လုိ႔လား”လုိ႔ ေမးလုိက္ပါတယ္။

ဒကာႀကီးက “မွန္ပါ၊ ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့ဘုရား၊ အဲဒါ ျဖစ္ႏုိင္၊ မျဖစ္ႏုိင္ သိခ်င္တာ”တဲ့။ “ဥပါဒါနပစၥယာ ဘေ၀ါ”အရ နတ္ျဖစ္ခ်င္တယ္ဆုိရင္၊ နတ္ဘ၀ကုိ အခုရရွိထားတဲ့ လူ႔ဘ၀၊ လူ႔အျဖစ္ထက္ပုိၿပီး ဥပါဒါန္ရွိဖုိ႔ေတာ့ လုိတယ္။ ဒကာႀကီး ေရာ နတ္ဘ၀ကုိ အခုရရွိထားတဲ့ လူ႔ဘ၀ထက္ စြဲလန္းမႈ ဥပါဒါန္ ပုိျပင္းရဲ႕လား”လုိ႔ ေမးပါတယ္။ ဒကာႀကီးက “ျပင္းပါတယ္ဘုရား၊ ဥပါဒါန္ျပင္းရင္ ျဖစ္ႏုိင္၊ မျဖစ္ႏုိင္ဆုိတာကုိသာ ဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္ ဆုံးျဖတ္တာကုိ တပည့္ေတာ္တုိ႔ ၾကားနာလုိတာပါ”တဲ့။ သူ႔အႀကံနဲ႔သူ ဆရာေတာ္ကုိ ခုိင္သည္ထက္ခုိင္ေအာင္ တုပ္ခ်ည္လုိက္တဲ့ စကားသံပါပဲ။

ဆရာေတာ္ကလည္း “ေသခ်ာရဲ႕လား ဒကာႀကီး၊ ျမတ္စြာဘုရားကေတာ့ ဓမၼစၾကာမွာ “တၾတတၾတာဘိနႏ္ၵိနီ = ဘယ္သတၱ၀ါမဆုိ ကုိယ္ျဖစ္တဲ့ဘ၀ကုိသာ ပုိၿပီး ႏွစ္သက္စြဲလန္းတတ္တယ္”လုိ႔ ေဟာေတာ္မူထားပါတယ္။ အခု ဒကာႀကီးက လူျဖစ္ေနပါလ်က္နဲ႔ ကုိယ့္ဘ၀ကုိယ္ထက္ နတ္အျဖစ္၊ နတ္ဘ၀ကုိ ပုိၿပီး ဥပါဒါန္ျဖစ္တယ္ဆုိတာ ဟုတ္ပါ့မလား၊ ဘာျဖစ္လုိ႔ ခုရေနဆဲ ဘ၀ထက္ မရေသးတဲ့ဘ၀ကုိ ပုိၿပီး စြဲလန္းခ်င္ရတာလဲ”ဆုိၿပီး ခုိင္မာေအာင္ ထပ္ေမးလုိက္ပါတယ္။

မိမိတို႔ကေတာ့ ဆရာေတာ္က ဒကာႀကီးကုိ က်ဳံးသြင္းေနၿပီဆုိတာ နည္းနည္းရိပ္မိလာၿပီ။ ဒကာႀကီးကေတာ့ ဆရာေတာ္စကားရိပ္ကုိ အကဲမခတ္မိလုိ႔ပဲလား၊ က်ားက်ားမီးယပ္ဆုိသလုိ မထူးဇာတ္ပဲ၊ ခင္းေတာ့တာလားေတာ့ မသိဘူး။ သူ႔စကားကုိ အခိုင္အမာျပဳတဲ့သေဘာနဲ႔ “ဒါကေတာ့ဘုရား၊ ဆရာေတာ္သိတဲ့အတုိင္းပဲ၊ လူ႔ျပည္မွာဆုိတာက စား၀တ္ေနေရး ကိစၥေတြကလည္း အလြန္က်ပ္တည္း ပင္ပန္းတာ၊ ၿပီးေတာ့ အုိ ဒုကၡ၊ နာ ဒုကၡ၊ က်န္းမာေရး ဒုကၡေတြ၊ ေနာက္ဆုံး ေသဒုကၡအထိကလည္း အလြန္ဆင္းရဲတာ။ နတ္ျပည္မွာေတာ့ စား၀တ္ေနေရး က်န္းမာေရးလည္း မပူရ၊ အုိ နာ ဒုကၡေတြလည္း မထင္ရွားဆုိေတာ့ နိဗၺာန္ကုိ မ်က္ေမွာက္မျပဳႏုိင္ေသးသမွ် အဲဒီလုိ ဘုံဘ၀မ်ဳိးကုိပဲ ေမွ်ာ္လင့္ ေတာင္းတမိတာေပါ့။ တျခား လူေတြေတာ့ မသိဘူး။ တပည့္ေတာ္ကေတာ့ နတ္ဘုံ နတ္ဘ၀ကုိ စြဲကုိ စြဲလန္းပါတယ္ဘုရား”ဆိုၿပီး သူ႔စကားသူ အခုိင္အမာ ျပဳေနပါတယ္။

ဒကာႀကီးေျပာေနတာကုိ နားေထာင္ၿပီး ရိပ္သာဆရာေတာ္ေလးကေတာ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူေသလူျဖစ္ စာအုပ္ေရးတဲ့ ဘုန္းႀကီးဆီက “လူေသနတ္ျဖစ္”ဆုိတဲ့စကားကုိ အခုိင္အမာ ၾကားရေတာ့မယ္ဆုိတဲ့ အေတြးနဲ႔ လားေတာ့ မသိဘူး၊ သူ႔မ်က္ႏွာက ၿပဳံးေယာင္ေယာင္သန္းလာပါတယ္။ ျပႆနာက အထြတ္အထိပ္ ေရာက္လာၿပီျဖစ္လုိ႔ ပရိသတ္အားလုံးကလည္း ဆရာေတာ္ ဘယ္လုိမ်ား မိန္႔ၾကားလုိက္မလဲဆုိတဲ့ သိလုိေဇာနဲ႔ တကယ့္ကုိမွ အပ္က်ေတာင္ အသံၾကားေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။

ဆရာေတာ္က “ဒကာႀကီးမွာ အိမ္ေထာင္ရွိလား”လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။ “မွန္ပါ၊ ရွိပါတယ္ဘုရား၊ အခု အိမ္မွာ ဇနီးေရာ၊ အိမ္ေထာင္မက်ေသးတဲ့ သားတစ္ေယာက္၊ သမီးတစ္ေယာက္ေရာ အတူတူေနၾကပါတယ္”တဲ့။

ဆရာေတာ္က အနည္းငယ္ ၿပဳံးေယာင္ေယာင္မ်က္ႏွာနဲ႔ “ကဲ .. ဒကာႀကီး နတ္ျပည္၊ နတ္ဘ၀ကုိ တကယ္ပဲ ဥပါဒါန္ ႀကီးမားတာ အမွန္ပဲဆုိရင္၊ အခု ဒီေန႔ေတာ့ အိမ္ကုိျပန္ပါ။ အိမ္ေရာက္တဲ့အခါ အိမ္ရွင္မ ဒကာမႀကီးကုိေရာ၊ သားနဲ႔သမီးကုိပါ ခြင့္ပန္ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ေပါ့။ မနက္ျဖန္ ဒီေက်ာင္းမွာပဲ ဒကာႀကီးကုိ အရပ္အေမာင္း သုံးဂါ၀ုတ္ ေလာက္ရွိတယ္ဆုိတဲ့ နတ္သမီးေတြ တစ္ဖက္ငါးရာနဲ႔ စုလွ်ားရစ္ပတ္ လက္ထပ္ေပးမယ္။ ကုိင္း .. ဘယ္ႏွယ့္လဲ ထိမ္းျမားလက္ထပ္ရဲပါ့မလား”လုိ႔လည္း မိန္႔လုိက္ေရာ ပရိသတ္ေတြ အကုန္လုံးက အုန္းထသြားေအာင္ ရယ္လုိက္တဲ့အသံႀကီးက ဖုံးလႊမ္းသြားလုိက္တာ ဒကာႀကီး ဘာျပန္ေျပာတယ္ဆုိတာေတာင္ မၾကားလုိက္ရဘူး။

ေနာက္ေတာ့မွ “အာ .. ဒါကေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ ကိစ္ၥပဲ ဆရာေတာ္”တဲ့။ “ဟုတ္ပါၿပီ၊ ျဖစ္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ေရာ အိမ္က ဒကာမႀကီးကုိ ထားခဲ့ၿပီး နတ္ျပည္လိုက္ရဲပါ့မလားလုိ႔ ေမးတာပါ”ဆုိေတာ့မွ “အမွန္အတုိင္း ေျပာရရင္ေတာ့ဘုရား ဘယ္ဘ၀မွာ ဘယ္ေလာက္သာတယ္ ေျပာေျပာ လက္ရွိဘ၀ကုိေတာ့ မစြန္႔လႊတ္ႏုိင္ ေသးဘူးဘုရား”ဆုိၿပီး မ်က္ႏွာကုိ ေအာက္ငုံ႔ထားလုိက္ပါတယ္။ ပရိသတ္ကေတာ့ ေက်နပ္အ့ံၾသလုိ႔မဆုံး တၿပဳံးၿပဳံးနဲ႔ပါ။ ရိပ္သာဆရာေတာ္ေလးေရာ၊ ဒကာႀကီးေရာ ေနာက္ထပ္ ေမးခြန္းေတာ့့ျဖင့္ ထြက္မလာေတာ့ပါဘူး။

ဆရာေတာ္ရဲ႕ ပြဲခ်င္းျပတ္အေျဖေတြကုိ ၾကားဖူးနား၀မ်ားေနၿပီျဖစ္တဲ့ အရွင္ဆႏၵာဓိကအေနနဲ႔ ဘယ္လုိခံစားရမယ္ေတာ့ မသိဘူး။ ေက်ာက္ကြင္းအေရးေတာ္ပုံကုိသာ ဖတ္ရၿပီး ဆရာေတာ္ရဲ႕တျခား ေမးေျဖ တာေတြ မၾကား၊ မႀကဳံဖူးဘူးတဲ့ မိမိအေနနဲ႔ေတာ့ ဒီပြဲကုိ “ရွင္ဥကၠ႒နဲ႔ မုိးကုတ္အေရးေတာ္ပုံ” အျဖစ္ အမွတ္ထင္ထင္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

————

ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေနာက္ထပ္ အမွတ္ထင္ထင္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ပြဲခ်င္းၿပီး ျပႆနာတစ္ခုကေတာ့ ၁၉၇၅-ခုႏွစ္ေလာက္ဆီက ေဒးဒရဲၿမဳိ႕၊ ကြင္းေက်ာင္းတုိက္မွာ ျပဳလုပ္တဲ့ နိကာယ္သင္တန္းကာလတုန္းက ႀကဳံခဲ့ရတဲ့ ျပႆနာေလးတစ္ခုပါ။

အဲဒီတုန္းက ေဒးဒရဲၿမဳိ႕မွာ သိပၸံစာအုပ္တခ်ဳိ႕တေလကုိ ဖတ္ၿပီး ေခတ္မွီသူလုိလို ဘာလုိလုိနဲ႔ ရပ္ရြာ သာေရးနာေရး ပြဲမွာေရာ။ လဘက္ရည္ဆုိင္မွာေရာ လူနားမလည္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြကုိ ဒီေန႔နက္ျဖန္ ကမၻာပ်က္မည့္ကိစၥႀကီးလုိ ေရးႀကီး ခြင္က်ယ္လုပ္ၿပီး ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာလုိက္ေျပာေနတဲ့ လူငယ္တစ္စုရွိတယ္။ သူတုိ႔ထဲက ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့ကေလးက ေမာင္သိန္းေဖတဲ့။

ေဒးဒရဲကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ဆုိတာ အရွင္အာဒိစၥ၀ံသရဲ႕ ပညာစုံအေမြရထားတဲ့ ဆရာေတာ္ တစ္ပါးျဖစ္တဲ့အတုိင္း ေဒးဒရဲ၀န္းက်င္က ၿမဳိ႕ေပၚမွာ အထက္တန္းပညာသင္ဖုိ႔ ေရာက္လာၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းအတြင္းမွာ တည္းခုိေနထိုင္ခြင့္ေပးထားသလုိ အဂၤလိပ္စာလည္း သင္ၾကားေပးခဲ့တဲ့ ဆရာေတာ္တစ္ပါးျဖစ္လုိ႔ အဲဲဒီတုန္းက ေဒးဒရဲမွာ လူရာ၀င္ေနၾကတဲ့ လူလတ္ပုိင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားရဲ႕ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာေတာ္အျဖစ္နဲ႔ ထင္ရွားပါတယ္။ နိကာယ္သင္တန္းမွာက်ေတာ့ ကမၻာ့ဗုဒၶသာသနာျပဳဆရာေတာ္ အရွင္ေသ႒ိလ ကလည္း မၾကာမၾကာ ေရာက္လာသလုိ ေတာင္တြင္းႀကီး၊ နတ္မီွေတာရဆရာေတာ္ အရွင္ ဥကၠ႒ကလည္း အၿမဲမျပတ္ ေနထုိင္ႀကီးၾကပ္ေပးေနတာဆုိေတာ့ ေဒးဒရဲ၀န္းက်င္မွာေတာ့ ကြင္းေက်ာင္း တုိက္နဲ႔နိကာယ္ သင္တန္းက လူစိတ္အ၀င္စားဆုံး ေနရာျဖစ္လာတယ္။

ေစာေစာကေျပာတဲ့ လူတြင္က်ယ္ေလးတစ္စုက အရပ္ထဲမွာ လူ႔ခ်ဥ္ဖတ္ကေလးေတြ ျဖစ္ၾကေပမယ့္ ကြင္းေက်ာင္း ဆရာေတာ္ကုိေတာ့ ေလးစားက်ဳိးႏြံၾကျပန္ေရာ။ သံဃာသုံးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိတဲ့ နိကာယ္သင္တန္း ကာလတစ္ေလ်ာက္ ရဟန္းသံဃာသုံးေရ ေသာက္ေရ သယ္ျခင္းကအစ ထင္းခြဲ၊ ေပါင္းရွင္း၊ ေန႔စဥ္ေစ်း၀ယ္အထိ အေတာ္ေလး ေဆာင္ရြက္ၾကေတာ့ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ အရွင္ဥေဇၨာတိက မေထရ္ျမတ္က “အမ်ဳိးေကာင္းသား ေလးေတြ”လုိ႔ေခၚဆုိ သတ္မွတ္ခံရတဲ့ မ်ဳိးေကာင္းေလးေတြပါ။

ေဒးဒရဲနိကာယ္သင္တန္းရဲ႕ ပံုစံက နံနက္နဲ႔ေန႔လည္၊ ညေနပုိင္းေတြမွာ ရဟန္းေတာ္မ်ားကုိ နိကာယ္ငါးရပ္ သင္ၾကား ေဆြးေႏြးေပးၿပီး၊ ညပုိင္းမွာေတာ့ စိတ္ပါ၀င္စားသူ ရဟန္းရွင္လူအားလုံးအတြက္ ေမးေျဖေဆြးေႏြးခြင့္ ေပးထားပါတယ္။

အဲဒီမွာ တစ္ညဥ့္က်ေတာ့ အခုန လူတြင္က်ယ္ေလးေတြထဲက ေခါင္းေဆာင္လုပ္တဲ့ ေမာင္သိန္းေဖဆုိတဲ့ သူငယ္က စာတမ္းတစ္ေစာင္ တင္သြင္းလုိပါတယ္ဆုိၿပီး ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ကုိ တင္ျပေလွ်ာက္ထားလာတယ္။ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ကလည္း ဒီကေလးမ်ားကုိ အထင္ခပ္ႀကီးႀကီးဆုိေတာ့ ဒီစာတမ္းဟာ တုိးတက္တဲ့ လူငယ္တစ္စုရဲ႕ အေရးပါတဲ့အျမင္သစ္တစ္ခု အျဖစ္ အမႊန္းတင္ၿပီး လက္ခံလုိက္တယ္။ အဆုိရွင္က စာတမ္း ဖတ္ၾကားတင္သြင္း။ နတ္မွီဆရာေတာ္က ေျဖၾကားေပးေပါ့။ သူတုိ႔ျပႆနာကုိ ဆရာေတာ္ႀကီး ကုိယ္တုိင္ အေလးထား ေျဖၾကားမယ္ဆုိတာ ၿမဳိ႕ထဲကုိ သတင္းလႊင့္ထားၿပီးျဖစ္လုိ႔ အဲဒီညက လူလည္း အေတာ္ေလးကုိ မ်ားပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးနဲ႔အတူ သံဃာေတာ္ေတြလည္း စုံေတာ့မွ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္က သူ႔တပည့္မ်ားနဲ႔ သံဃာေတာ္မ်ားကုိ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ “တုိးတက္တဲ့ေခတ္မွီ အမ်ဳိးေကာင္းသားေလးမ်ား”ဆုိတဲ့ ၀ိေသသန ပုဒ္ကုိလည္း ခဏခဏထည့္တယ္။ အမွန္ကေတာ့ သင္တန္းသား သံဃာေတာ္မ်ားက ဒီေမာင္မ်ား အေၾကာင္း သိၿပီးသားပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဘယ္သူကမွ တယ္စိတ္၀င္စားပုံမရၾကပါဘူး။

ေမးခြန္းလႊာစာတမ္းကုိ ဖတ္ၾကားတဲ့အခါမွာေတာ့ အေၾကာင္းသိပုဂၢဳိလ္မ်ား ထင္ထားတဲ့အတုိင္းပါပဲ။ ဘာမွ လက္ေတြ႕ဘ၀နဲ႔ ဆက္စပ္ပတ္သက္ျခင္းမရွိတဲ့ ေမးခြန္းမ်ဳိးစစ္စစ္ပါ။

သူ႔ေမးခြန္းစာတမ္းရဲ႕ လုိရင္းအခ်ဳပ္ကေတာ့ “သိပၸံပညာအရ ကမၻာႀကီးဟာ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ သတၱ၀ါေတြ အားလုံး ဆိတ္သုဥ္းပ်က္စီးသြားၿပီး ကမၻာပ်က္ႀကီးအျဖစ္ ေရာက္သြားမယ္လို႔ သိပၸံပညာရွင္မ်ားက ဆုိၾကပါတယ္”တဲ့။

ဗုဒၶ၀ါဒရဲ႕ ေနာက္ဆုံး ရည္မွန္းခ်က္ကလည္း သတၱ၀ါေတြ ကိေလသာအာသေ၀ါေတြ ကုန္ခန္းၾကဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိေလသာေတြ ကုန္ခန္းသြားၿပီဆုိရင္ သံသရာမွာ ေနာက္ထပ္ျပန္လည္ေမြးဖြားျခင္းလည္း မရွိႏုိင္ေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆုိထားပါတယ္။ ဒီလုိဆုိရင္ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕အဆုံးစြန္ေသာ ပန္းတုိင္ဆုိတာ သိပၸံပညာရွင္မ်ားက ဆုိထားတဲ့ ကမၻာႀကီး ဆိတ္သုဥ္းပ်က္စီးေရးနဲ႔ တစ္ထပ္တည္း ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ ဗုဒၶ၀ါဒဆုိတာ ကမၻာႀကီး ဆိတ္သုဥ္းေရးကုိ ဦးတည္ေနတဲ့၀ါဒလုိ႔ မဆုိႏုိင္ပါလား”တဲ့။

ေမးခြန္းရွင္ေလးေတြက သူမ်ားထက္ထူးေအာင္ သူမ်ားနဲ႔မတူတဲ့စကားေတြ ေျပာခ်င္လုိ႔ သူမ်ားလည္း မဖတ္၊ လူ႔ဘ၀နဲ႔လည္း မနီးစပ္တဲ့စာအုပ္ေတြ ဖတ္တာကလြဲလုိ႔ ဘာမွ မဟုတ္ၾကတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေလးေတြျဖစ္သလုိ သူတို႔ ေမးခြန္းကလည္း  ဘာဆုိဘာမွကုိ မဟုတ္တဲ့ ယုန္ခ်ဳိစူးမွာ စုိး၊ လိပ္ေမြးနဲ႔ၿငိေသမွာ စုိးဆုိတဲ့ ေမးခြန္းမ်ဳိးျဖစ္ေနတာ ဘာမွေတာ့ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။

အဆန္းတက်ယ္ျဖစ္ရတဲ့ ကိစၥက ဒီေမးခြန္းကုိပဲ ဧရာမေခတ္မွီၿပီး ေခတ္အတြက္ အလြန္သိဖု႔ိ လုိအပ္ေနတဲ့ ျပႆနာႀကီးတစ္ရပ္ျဖစ္လုိ႔ ေတာင္တြင္းဆရာေတာ္ႀကီးကုိယ္တုိင္ ဒီအမ်ဳိးေကာင္းသားေလးမ်ား ႏွလုံးစိတ္၀မ္း ခ်မ္းေျမ့ေက်နပ္ ေလာက္ေအာင္ ေျဖၾကားေပးဖုိ႔ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္က အေလးအနက္ ထပ္ဆင့္ ေလွ်ာက္ထားတဲ့ ကိစၥပါပဲ။

နိကာယ္စာသင္သား သံဃာမ်ားအေနနဲ႔ေတာ့ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္က ဘာပဲေျပာေနေန တကယ့္အေျခအေန အရပ္ရပ္ကုိ သေဘာေပါက္ၿပီးသားျဖစ္လုိ႔ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္ၾကပါဘူး။ ေရာက္လာတဲ့ ပရိသတ္ေတြခမ်ာမွာေတာ့ ေမးခြန္းရွင္ေလးေတြ စာတမ္းဖတ္ေနစဥ္က ဘာေတြေလွ်ာက္ေျပာေနမွန္း မသိလုိ႔ ဘာမွ အေထြအထူး စိတ္မ၀င္စားၾကေပမယ့္ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ ကုိယ္တုိင္က ေလာကအတြက္ေရာ၊ သာသနာအတြက္ပါ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ ျပႆနာႀကီးတစ္ရပ္ အျဖစ္ ႏႈတ္ႁမြက္ေၾကျငာလုိက္တဲ့အခါ ဘာေတြမုိ႔ ဒီေလာက္အေရးႀကီးရပါလိမ့္၊ ဆရာေတာ္ႀကီးက ဘယ္လုိမ်ား ေျဖၾကားမွာ ပါလိမ့္ဆုိတဲ့ သိလုိေဇာနဲ႔ နည္းနည္းလႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္လာပါတယ္။

ဆရာေတာ္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။ မဆီမဆုိင္ ဘာေတြမ်ား ေလွ်ာက္ေမးေနပါလိမ့္ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ မထီမဲ့ျမင္လည္း သေဘာထားပုံမရပါဘူး၊ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ကုိယ္တုိင္က အေလးအနက္ ေျဖေစခ်င္တဲ့ျပႆနာ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္လည္း အေလးအနက္ႀကီး မဟုတ္ေတာင္ စိတ္၀င္တစားနဲ႔ပါပဲ။

“ေအး .. ျမတ္စြာဘုရားရွင္ လက္ထက္ကစၿပီး ခုခ်ိန္ထိဆုိပါေတာ့၊ ေလာဘ,ေဒါသစတဲ့ ကိေလသာတရားေတြ ကုန္ခမ္းေရးအတြက္ က်င့္ႀကံႀကဳိးကုတ္ အားထုတ္ၾကဖုိ႔ ေဟာၾကတာ ႏွစ္ေပါင္းေတာင္ ၂၅၀၀ ေက်ာ္ပါၿပီ။ ကိေလသာ အာသေ၀ါကုန္ခမ္းၿပီး ရဟႏၲာျဖစ္သြားၾကတဲ့ ပုဂၢဳိလ္ေတြလည္း မနည္းၾကေတာ့ပါဘူး။ ဘုရားရွင္ကုိယ္တုိင္ တရားေဟာစဥ္ကဆုိ တခ်ဳိ႕သုတၱန္ေတြ ေဟာၿပီးတဲ့အဆုံးမွာ ေ၀ေနယ်ေပါင္း ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ေလာက္ေတာင္ အကၽြတ္တရားေတြ ရသြားၾကဆုိ သမုိ႔လား။
ဒါေပမယ့္ ဘုရားရွင္လက္ထက္က စၿပီး ဒီေန႔အထိ ကမၻာ့လူဦးေရက ေရာ့ေရာ့(ေလွ်ာ့ေလွ်ာ့)သြားတယ္လုိ႔ မရွိပါဘူး။ တုိးတုိးသာ လာပါတယ္။ အဲဒီလုိ လူဦးေရေတြ တုိးတုိးလာတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ပဲ စား၀တ္ေနေရး လုိအပ္ခ်က္ေတြလည္း တုိးလာၾက တာပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဘာလုပ္ၾကသလဲ။ ကုိယ့္လုိဘ ျပည့္ဖုိ႔အတြက္ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန္မာနစတဲ့ ကိေလသာတရားေတြ တုိးပြားလႊမ္းမုိးၿပီး တစ္နယ္နဲ႔တစ္နယ္၊ တစ္ႏုိင္ငံနဲ႔ တစ္ႏုိင္ငံ စစ္ေတြျဖစ္ၾက။ သတ္ျဖတ္လုယက္ၾကနဲ႔ လူ႔ဘုံႀကီးဟာ သုဂတိဘုံဆုိတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔မတန္ေအာင္ ေသြးေခ်ာင္းစီးမႈေတြ၊ ေသေက်ပ်က္စီးမႈေတြနဲ႔ ဒီေန႔အထိ တစ္ကမၻာလုံး ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈေတြ ေပ်ာက္ဆုံးၿပီး ၀႐ုန္းသုန္းကားျဖစ္ေနၾကတာ မင္းတုိ႔လည္း ၾကားမိၾကတယ္မုိ႔လား”ဆုိၿပီး စကားကုိ ခဏရပ္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ကုိေရာ ေမးခြန္းစာတမ္းရွင္မ်ားကုိေရာ တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ႏႈတ္ဆိတ္ေန လုိက္ပါတယ္။

ေမးခြန္းရွင္ေလမ်ားက ဘာဆက္ေျပာရမွန္း သိပုံမရပါဘူး။ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိလည္း ေငးၾကည့္ေနၾကတယ္။ ကြင္းေက်ာင္း ဆရာေတာ္က “ကဲ .. ဆရာေတာ္ေမးတာ ေျဖၾကေလ”ဆုိမွ “မွန္ပါ .. ၾကားပါတယ္ဘုရား”ဆုိၿပီး ျပန္ၿငိမ္သြား ၾကျပန္တယ္။

“ေအးကြ .. ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန္မာနစတဲ့ ကိေလသာေတြ လႊမ္းမုိးၿပီး ကမၻာႀကီးတစ္ခုလုံး စစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ေတြနဲ႔ ၀႐ုန္းသုန္းကား ပ်က္စီးေနတာကုိ ၾကားလည္း ၾကားေနၾက၊ ကုိယ္တုိင္လည္း ႀကဳံေတြ႕ ေနၾကလ်က္နဲ႔ ဒီလုိကုိယ္ေတြ႕ မ်က္ျမင္ႀကဳံေတြ႕ရတဲ့ ဒုကၡေတြကုိ ပူပန္စုိးရိမ္စရာလုိ႔ မျမင္ၾကဘဲ ဘယ္လုိမွ မျဖစ္ႏုိင္တဲ့ “ျမတ္စြာဘုရား သာသနာေတာ္ႀကီးေၾကာင့္ သတ္ၱ၀ါအားလုံး ကိေလသာအာသေ၀ါေတြ ကုန္ခန္းၿပီး ရဟႏၲာေတြအျဖစ္နဲ႔ ပရိနိဗၺာန္ျပဳကုန္ၾကရင္ ေလာကႀကီးတစ္ခုလုံး ဆိတ္သုဥ္းပ်က္စီး ရခ်ည္ရဲ႕”လို႔ မင္းတုိ႔တေတြ ပူပန္ေနၾကတာေပါ့ေလ”လုိ႔လည္းဆုိလုိက္ေရာ ေရွ႕မွာရွိတဲ့ ရဟန္းပရိသတ္၊ လူပရိသတ္ေတြက တစ္ၿပဳိင္နက္ “ေ၀ါ”ကနဲ ရယ္လုိက္ၾကတာ ကြင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္လည္း ပါးစပ္ေဟာင္းသားကုိျဖစ္လုိ႔၊ ေမာင္ရင္မ်ားလည္း တစ္ခါတည္း မ်က္ႏွာကုိ မေဖာ္၀ံ့ၾကေတာ့ဘူး။

————-
ဆရာေတာ္ႏွင့္ ပြဲခ်င္းၿပီး ေလာကဓံေျဖေတြး

ေဒးဒရဲၿမဳိ႕၊ ကြင္းေက်ာင္းတုိက္မွာ နိကာယ္သင္တန္းတက္ရင္း ဆရာေတာ္နဲ႔ေနခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာ ဆရာေတာ္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ ေတြးလုိက္တုိင္း“လြမ္း .. လြမ္းေသးေတာ့”လုိ႔ ေျပာခ်င္စရာ ျဖစ္ရပ္ကေလးေတြကေတာ့ အေတာ္ေလး မ်ားပါတယ္။ ေန႔စဥ္လုိလုိ အေျပာ၊ အျပ၊ ျဖစ္ရပ္၊ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုကေတာ့ လြမ္းစရာေလးေတြ ႀကဳံရၿမဲပါ။

အဲဒီထဲကမွ လြမ္းစရာသာမက လက္ေတြ႕အသုံးခ်စရာ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ေလာကဓံေျဖေတြးေလးေတြ အေၾကာင္းလည္း နည္းနည္းေတာ့ ေျပာခ်င္တယ္။

ဆရာေတာ္က မနက္ေစာ သင္တန္းမစမီနဲ႔ ညေနသင္တန္းၿပီးခ်ိန္တုိ႔မွာ လမ္းေလွ်ာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ ကြင္းေက်ာင္းတုိက္ ႀကီးက (၁၂)ဧကပတ္လည္ဆုိေတာ့  က်ယ္လည္းက်ယ္တယ္။ ဆရာေတာ္ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ လမ္းမွာ ေရညႇိေလးေတြရွိေတာ့ ေခ်ာ္လဲႏုိင္တယ္ဆုိၿပီး အုပ္ခဲက်ဳိးေတြ ထုေခ်ျဖန္႔ခင္းထားေပးတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေက်ာင္းေခါင္းရင္းမွာပဲ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရညႇိေပၚနင္းမိၿပီး ေမွာက္လ်က္ေခ်ာ္လဲလုိက္ေတာ့ အုတ္ခဲက်ဳိး အေစာင္းေပၚ တည့္တည့္ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ ႐ုိက္မိလုိက္တာ အေတာ္ေလးကြဲသြားပါတယ္။ သြားေတာင္ တစ္ေခ်ာင္းက်ဳိးသြားတယ္။

အဲဒီတုန္းက ေဒးဒရဲျပည္သူ႔ေဆး႐ုံမွာ တာ၀န္က်တဲ့ ဆရာ၀န္ႀကီးက ဗုဒၶဘာသာ၀င္ျဖစ္ေပမယ့္ ဘာသာေရး အလြန္၀ါသနာပါပုံမရပါဘူး။ ေက်ာင္းကန္ဘုရားသြားတာ၊ လွဴတာ တန္းတာလည္း မေတြ႕ရသေလာက္ပဲ။ ဆရာေတာ္ႀကီး အေၾကာင္းကုိေတာ့ ဟုိက ဒီက ေျပာသံ ဆုိသံ ၾကားထားပုံရပါတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီး ဒီလုိျဖစ္ တယ္ဆုိတဲ့အေၾကာင္း သြားေျပာေတာ့ လုိမယ္ထင္တဲ့ ေဆးပစ္ၥည္းမ်ားနဲ႔ သူနာျပဳဆရာမေလး တစ္ေယာက္ရယ္၊ ေဆးေပးခန္းက လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ရယ္နဲ႔အတူ ကုိယ္တုိင္ေက်ာင္းကုိ လုိက္လာပါတယ္။

ေသခ်ာစစ္ေဆးၾကည့္တဲ့အခါ “ငါးခ်က္ေလာက္ အနည္းဆုံးခ်ဳပ္ရလိမ့္မယ္၊ အရက္ျပန္ေလာက္နဲ႔ သုတ္ၿပီး ခ်ဳပ္ရင္ေတာ့ ဆရာေတာ္ႀကီး အေတာ္နာလိမ့္မယ္၊ ေဆး႐ုံႂကြပါ၊ ထုံေဆးထုိးၿပီး ခ်ဳပ္ေပးပါမယ္”ဆုိတဲ့အေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးက “ကိစၥမရွိပါဘူး၊ ဒီမွာပဲ အရက္ျပန္သုတ္ၿပီး ခ်ဳပ္လုိက္ပါ”တဲ့။ ဆရာ၀န္ႀကီးက ႏွစ္ႀကိမ္ေလာက္အထိ ေလွ်ာက္ထားေပမယ့္ ဆရာေတာ္က “ကိစၥမရွိပါဘူး”ခ်ည္း ေျပာၿပီး ေဆး႐ုံႂကြဖုိ႔ ျငင္းေနတဲ့အတြက္ ဆရာေတာ္ႀကီးဆႏၵအတုိင္း ေက်ာင္းမွာပဲ ခ်ဳပ္ဖုိ႔ စီစဥ္ပါတယ္။

ဒဏ္ရာက ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကေန ေမးေစ့အထိ အထက္ေအာက္ ခပ္ေစာင္းေစာင္း ကြဲသြားပါတယ္။ အားလုံးငါးခ်က္ ေလာက္ခ်ဳပ္ရမွာပါ။ ဆရာေတာ္က တုိက္ကုိ မွီရင္းေမြ႕ယာအခင္းေပၚမွာ ထုိင္ေနတယ္။ ဆရာ၀န္ကလည္း အနားမွာ ဒီအတုိင္းပဲ ထုိင္ၿပီး ခ်ဳပ္ဖုိ႔အသင့္ျပင္တယ္။

ပထမဆုံး ဆရာမေလးက ဒဏ္ရာကုိ အရက္ျပန္နဲ႔ ပြတ္ေဆးတယ္။ ဆရာေတာ္က မုတ္ဆိတ္ ေမြးရိတ္ေပးသူကုိ ေမးေစ့ေမာ့ေပးတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ေမာ့ေပးထားတယ္။ အရက္ျပန္နဲ႔ ဆြတ္ၿပီ ပြတ္ေဆးေပးေနတာကုိ ဆရာေတာ္က ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား လႈပ္ရွားေျပာင္းလဲမႈ မေတြ႕ရတဲ့အတြက္ ဆရာမေလးက အံ့ၾသေနတယ္။ ဆရာ၀န္ႀကီးကုိ လွည့္ၾကည့္လုိက္ ေသးတယ္။ ဆရာ၀န္ႀကီးကလည္း အံ့ၾသတဲ့အမူအယာနဲ႔ ၾကည့္ေနရင္းက “ကိစၥမရွိဘူး၊ ၿပီးေအာင္ေဆး”ဆုိတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေမးဆတ္ျပလုိက္တယ္။

ဆရာမေလးက စင္ၾကယ္ေအာင္ ေဆးၿပီးတဲ့အခါ ဆရာ၀န္ႀကီးကုိယ္တုိင္ ခ်ဳပ္ေပးပါတယ္။ ပထမဆုံး အပ္ထုိးရမည့္ အခ်ိန္မွာ အလြန္နာက်င္မယ္ဆုိတာ သိထားလုိ႔ ဆရာ၀န္ႀကီးက နည္းနည္းခ်ိန္ဆသလုိလုိ လုပ္ေနေသးတယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးကေတာ့ မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ ရိတ္ေပးမည့္သူကုိ ေမးေမာ့ေပးေနတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ မတုန္မလႈပ္။

ဒါနဲ႔ ဆရာ၀န္ႀကီးက ပထမဆုံး ဒဏ္ရာကုိ အပ္နဲ႔ခ်ဳပ္တယ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးကေတာ့ ကုိယ့္ေမးေစ့ကုိ ပြတ္ၿပီး မွိန္းေနတဲ့ပုံစံမ်ဳိးပဲ၊ ဘာမွ ထူးၿပီး မလႈပ္။ ဆရာေတာ္ႀကီးက ဘာမွမၿဖဳံတဲ့အတြက္ ဆရာ၀န္ႀကီးက နည္းနည္း ျဖံဳသြားသလုိ ပါးစပ္ၿဖဲၿပီး ေငးေမာအံ့ၾသၾကည့္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ဆက္ခ်ဳပ္တယ္။ ဆရာေတာ္က ဇိမ္မပ်က္ မွိန္းလွ်က္ပဲ။ ဆရာ၀န္ႀကီးက အံ့ၾသတဲ့ မ်က္ႏွာမွာ ပထမေတာ့ ၿပဳံးေယာင္သမ္းလာတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူ႔အမူအယာေတြကက တကယ့္ကုိမွ အံ့ၾသ၊ က်ဳိးႏြံ၊ ႐ုိေသေလးစားမႈအျပည့္နဲ႔ ဒဏ္ရာကုိ အၿပီးတုိင္ခ်ဳပ္ၿပီး အရက္ျပန္နဲ႔ ထပ္ေဆးၿပီးေတာ့မွ “ဆရာေတာ္ .. ၿပီးပါၿပီဘုရား”ဆုိေတာ့ ဆရာေတာ္က “အင္း .. ၿပီးပလား”ဆုိၿပီး မ်က္လုံးဖြင့္ၾကည့္ပါတယ္။

ဆရာေတာ္အမူအယာကေတာ့ ဦးေခါင္းရိတ္ျခင္း၊ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ျခင္းကိစၥမ်ဳိး ၿပီးသြားတဲ့သေဘာထက္ ဘာမွ မထူးျခားတဲ့ ပုံစံနဲ႔ မ်က္လုံးဖြင့္လာတာကုိ ၾကည့္ၿပီး ဆရာ၀န္ႀကီးက “ဆရာေတာ္ မနာဘူးလားဘုရား”ဆုိၿပီး ေမးပါတယ္။ ဆရာေတာ္က ျဖစ္႐ုိးျဖစ္စဥ္တစ္ခုခုကုိ “မျဖစ္ဘူးလား”လုိ႔ ေမးတဲ့အခါ “ျဖစ္ပါတယ္”လုိ႔ ေျဖလုိက္တဲ့ ေလးသံမ်ဳိးနဲ႔ “နာပါတယ္ကြ”တဲ့။

ဆရာ၀န္ႀကီးက “ဆရာေတာ္ တစ္ခ်က္မွ စုတ္ မသပ္လုိ႔”ဆုိေတာ့ “စုတ္သပ္လည္း ထူးသက္သာမွာမွ မဟုတ္ဘဲကြာ”ဆုိၿပီး ခပ္ၿပဳံးၿပဳံးနဲ႔ ေျဖလုိက္ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး ဆရာ၀န္ႀကီး သိသိသာသာ ေျပာင္းလဲသြားတယ္။ ခ်ဳပ္႐ုိးမေျဖမီမွာလည္း ေန႔စဥ္နံနက္တုိင္း ကုိယ္တိုင္လာၾကည့္ေပးတယ္။ လာတုိင္လည္း ဆရာေတာ္အတြက္ သင့္ေလွ်ာ္မည့္ ခဲဖြယ္တစ္ခုခု ယူလာၿပီး ကုိယ္တုိင္ ဆက္ကပ္လွဴဒါန္းပါတယ္။ ဒဏ္ရာေပ်ာက္သြားၿပီးတဲ့ ေနာက္ပုိင္းမွာလည္း နံနက္ေစာတိုင္း ဆရာေတာ္ႀကီးအတြက္ ခဲဖြယ္ ေဘာဇဥ္တစ္ခုခု ကုိယ္တုိင္ လာေရာက္ဆက္ကပ္တယ္။ လူမမာအေရးတႀကီးရွိလုိ႔ မလာအားရင္လည္း သူ႔တပည့္တစ္ဦးကုိ ေန႔စဥ္မပ်က္ ေစလႊတ္ဆက္ကပ္ေစပါတယ္။

ဆရာေတာ္ စုတ္မသပ္တာနဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ တျခားတစ္ေနရာမွာေတာ့ တျခားေျဖဆုိပုံမ်ဳးိကုိလည္း သတိရမိေသးတယ္။

ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ အနင္းအႏွိပ္ဆရာတစ္ေယာက္က ညညမွာလာၿပီး နင္းႏွိပ္ေပးတယ္။ ဆရာေတာ္က ဘယ္ေတာ့မွ စုတ္မသပ္ဘူး။ အႏွိပ္ဆရာဆုိတာကလည္း အႏွိပ္ခံသူ စုတ္သပ္မွ ေက်နပ္ၾကသူမ်ားပီပီ အႏွိပ္ခံသူ စုတ္မသပ္ရင္ အႏွိပ္ဆရာက စုတ္သပ္ခ်င္စိတ္ေပါက္ေလာက္ေအာင္ စိတ္ဓာတ္က်ပုံရပါတယ္၊ ဆရာေတာ္ႀကီးကုိ “ဆရာေတာ္ မထိဘူးလား ဘုရား”တဲ့။ ဆရာေတာ္က ခပ္ေအးေအးပါပဲ “ထိပါတယ္ကြ”တဲ့။

“ဆရာေတာ္ ထိတယ္ဆုိေပမယ့္ စုတ္လဲ မသပ္ပါလားဘုရား”ဆုိေတာ့ “မင္းတုိ႔ အႏွိပ္ဆရာေတြက စုတ္သပ္ရင္ ပုိပုိႏွိပ္တတ္ၾကလြန္းလုိ႔ကြ”တဲ့။

မိမိရဲ႕ ဒုိင္ယာရီမွာေတာ့ “ျဖစ္ရပ္တစ္ခုမွာ ညည္းညဴသူနဲ႔ မညည္းညဴသူဟာ ညည္းညဴရတာနဲ႔ မညည္းညဴရတာပဲ ကြာတယ္၊ ထိခ်က္နဲ႔ ခံစားမႈခ်င္းကေတာ့ အတူတူပါပဲ၊ ဘာမွ် မထူးျခားပါဘူး”ဆုိတဲ့ ဒႆနတုိေလးတစ္ခုကုိ ေရးမွတ္လုိက္မိပါ တယ္။    ။

ဓမၼေဘရီအရွင္၀ီရိယ(ေတာင္စြန္း)

————————–

Photo credit – http://www.pyustate.com/2011/07/blog-post_8862.html


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ
My Friend Tin Moe By Maung Swan Yi - Selection of MoeMaKa Articles

Similar Posts