ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ

ပီမိုးနင္း ႏွင္႔ ေက်ာ္သက္ ဘယ္သူ႔ကို ပိုခ်စ္ႏိုင္ၾကမလဲ

ပီမိုးနင္း ႏွင္႔ ေက်ာ္သက္ ဘယ္သူ႔ကို ပိုခ်စ္ႏိုင္ၾကမလဲ

ဖိုုးထက္၊ ႏိုု၀င္ဘာ ၃၊ ၂၀၁၃

လူတစ္ေယာက္၏ ဘ၀ ေအာင္ျမင္ျခင္း မေအာင္ ျမင္ျခင္းကို ဘာနဲ႔မ်ား ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က တိုင္းတာေနၾကပါသလဲ။ ရာထူး ေနရာနဲ႔လား။ ေငြေၾကး ဥစၥာပိုင္ဆိုင္မွဳနဲ႔လား။ လုပ္ပိုင္ခြင္႔ အာဏာနဲ႔လား။ ၾကိဳက္တဲ႔ ေပတံနဲ႔ ၾကိဳက္သလို မွတ္ခ်က္ေပးလို႔ရပါလိမ္႔မည္။ သို႔ေသာ္ ေရပံုးေပါက္တာ မလိုခ်င္ဘူး ေရပါတယ္ဘဲ လုိခ်င္တယ္ဆိုသည္႔ မွတ္ခ်က္မ်ိဳးနဲ႔ကေတာ႔ ဂုဏ္သိမ္ကင္းမဲ႔သည္႔ ေအာင္ျမင္မွဳကို ရႏိုင္ေပလိမ္႔မည္။

            ကၽြန္ေတာ္က ေအာင္ျမင္မွဳ၊ က်ဆံုးမွဳေတြကို စဥ္းစားၿပီဆိုလွ်င္ ဆရာၾကီး ပီမိုးနင္းႏွင္႔ ေက်ာ္သက္ဆိုသည္႔ မိတ္ေဆြေလး တစ္ေယာက္ကို အျမဲ သတိရေနတတ္သည္။ ဆရာၾကီး ပီမိုးနင္းက တက္က်မ္းေတြ၊ အတုယူစရာ ၀ထၱဳေတြ အမ်ားၾကီး ေရးသားခဲ႔ေသာ သူ။ လက္ေတြ႔ဘ၀မွာေတာ႔ ဆရာၾကီးက ဘ၀ကို ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး ကိုယ္ေပ်ာ္သလို ေနၿပီး ျဖတ္သန္းသြားခဲ႔သည္။ ျမန္မာျပည္မွာ ထင္ရွား ေအာင္ျမင္ေသာ စာေရးဆရာၾကီး ဘဲ႔ြၾကီး တစ္ခု ရခဲ႔ေပမယ္႔ စီးပြားေရး၊ ေငြေရးေၾကးေရးမွာေတာ႔ တန္ဖိုးမထားေသာ လူ။

            ေက်ာ္သက္…

စာဖတ္သူကို ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာ္သက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးစမ္းပါရေစ။ လူ႔ဘ၀ ႏွစ္ခုကို ႏွဳိင္းယွဥ္ဖို႔ X ၀င္ရိုးမွာ ခုႏွစ္ သကၠရာဇ္ အခ်ိန္။ Y ၀င္ရိုးမွာ ေအာင္ျမင္မွဳ၊ ေငြေရး ေၾကးေရး မဟုတ္ေတာင္မွဘဲ လုပ္ငန္းကိုင္ငန္း ပိုင္ဆိုင္ လည္ပတ္လာႏိုင္မွဳေတြ ထားၿပီး Graph တစ္ခု ေရးၿပီး ယွဥ္ၾကည္႔သင္႔သည္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀ႏွင္႔ ေက်ာ္သက္ ဘ၀ကို အဲဒီလို ႏိွဳင္းယွဥ္လိုက္လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ကိုယ္စားျပဳေသာ မ်ဥ္းက အနိမ္႔အျမင္႔ အတက္အက်မ်ားစြာ ရိွေနသည္ကို ေတြ႕ရမည္။ ေက်ာ္သက္ရဲ႕ မ်ဥ္းေၾကာင္းကေတာ႔ တက္ရိပ္တလူလူနဲ႔ အေပၚကိုဘဲ အျမဲ ေထာင္တက္ေနတာ ေတြ႔ရေပမည္။

            ကၽြန္ေတာ္တို႔က ကိုယ္႔ကိုယ္ ကိုယ္ ေခတ္ပညာတတ္၊ လူငယ္ကြလို႔ ဂုဏ္ေမာက္၊ လၻက္ရည္ဆိုင္မွာ ေလေပါ၊ စစ္တုရင္ထိုး၊ ေဘာလံုးပြဲ ဂ်ာနယ္ဖတ္ကာ အခ်ိန္ျဖံဳးတတ္သည္။ ေက်ာ္သက္က ကၽြန္ေတာ္တု႔ိ စတည္း ခ်ေနက် လၻက္ရည္ဆိုင္ေလးမွာ စားပြဲထိုး၊ လူယံုဘဲ ဆိုပါေတာ႔။ ဆုိင္သန္႔ရွင္းေရး တံမ်က္စည္းလဲ ေရခပ္၊ ေရျဖည္႔တာက အစ ပလာတာ ေၾကာ္ဖို႔ ဂ်ံဳနယ္တာအထိ ပါသည္။ ဆိုင္ေလးကလဲ မၾကီး မေသး မိသားစု ဆိုင္ဆိုေတာ႔ အလုပ္ၿပီးရင္ ေက်ာ္သက္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၀ိုင္းမွာ လာလာ ထိုင္သည္။ လာထိုင္တိုင္းလဲ သူ႔လက္ထဲမွာ ဖတ္လက္စ စာအုပ္ တစ္အုပ္ အျမဲပါသည္။ လၻက္ရည္ဆိုင္ လုပ္သားေလးက မိုဗီဒစ္ ကို ဖတ္သည္။ ပင္လယ္ျပာႏွင္႔ တံငါအိုကို ဖတ္သည္။ အေရွ႕က ေန၀န္းထြက္သည္႔ ပမာ စာအုပ္ကို ဂ်ံဳနယ္ရင္း ေရွ႕မွာ ေထာင္ၿပီး ဖတ္သည္။ တဂိုးသိသည္။ ေမာင္ခိုင္မာ သိသည္။ ကဗ်ာေတြ မခံစားတတ္ဘူးဗ်ာလို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေျပာသည္။  ၿပီးေတာ႔ ျမန္မာ႔ ႏိုင္ငံေရးက လူဆိုး လူေကာင္း ခြဲျခားသိသည္။

            ေနာက္ၿပီး ႏိုင္ငံေရး သတင္းေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခတ္ပညာတတ္ အသက္ေမြး ၀မ္းေက်ာင္း တကၠသိုလ္ဘြဲ႕ရ အဖြဲ႔က သူေျပာသမွ် နားေထာင္ရသည္။ ေမးရ ျမန္းရသည္။ ဘီဘီစီ နားေထာင္သည္။ RFA နားေထာင္သည္။ ေဘာလံုးပြဲ အလြန္ၾကိဳက္သည္။ ဘယ္ပြဲက ဘယ္သူ ႏိုင္ ႏိုင္တယ္ဆိုတာ အစြဲကင္းကင္း ခြဲျခမ္း စိပ္ျဖာသည္။ အိမ္ကပိုက္ဆံ ထိုင္ေတာင္းၿပီး ေဘာလံုးပြဲ ေလာင္းေနၾကေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အၾကံေပးသည္။ သူကေတာ႔ လံုး၀ ေလာင္းကစားမလုပ္။

“ကၽြန္ေတာ္က အရူးမွ မဟုတ္တာ အစ္ကိုရ။ ရတဲ႔ လစာမွ တစ္ေသာင္းေတာင္ မျပည္႔ဘူး။ ႏိုင္လဲ ဆက္ၿပီး ေလာင္းခ်င္မွာ။ ရွံဳးလဲ ကၽြန္ေတာ္ တစ္လလံုး သူမ်ားဆီမွာ အလုပ္ လုပ္ေပးထားသမွ် ကုန္မွာဗ်။ အစ္ကိုတို႔ ဘ၀နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က တူတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုင္းပါ..ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာ ေလာင္းစမ္းပါ။ ႏိုင္ပါတယ္”ဆိုၿပီး တားလဲ ေလာင္းကစားလုပ္မယ္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေျမွာက္ေပးရွာသည္။ ရွံဳးသည္႔ အခါလဲ ရိွ။ ႏိုင္သည္႔ အခါမ်ားလဲ ရိွသည္။ သူ႔စကားကို သံသယမထားဘဲ လိုက္ၿပီး ေလာင္းကစားလွ်င္ ရွံဳးသည္ ဆိုအံုးေတာ႔ ပက္ပက္စက္စက္ ဘယ္ေတာ႔မွ မရွံဳးတတ္တာ သူ႔ရဲ႕ အေတြးရွင္းေတြေၾကာင္႔ဘဲ ျဖစ္မည္။

            ေနာက္ၿပီး ရပ္ကြက္ စာဖတ္အသင္းက စာအုပ္ေတြ မွန္သမွ် ေက်ာ္သက္ မေမႊဘူး၊ မဖတ္ဘူးေသာ စာအုပ္ မရိွ။ သူက နည္းနည္းေတာ႔ ေရြးဖတ္သည္။ တက္က်မ္းေတြ ဖတ္သည္။ ကိုယ္႔ဒူး ကိုယ္ခၽြန္စာအုပ္ေတြ ဖတ္သည္။ စစ္ပညာ၊ တိုက္ပြဲ စာအုပ္ေတြ ဖတ္သည္။ “ေလရူးသုန္သုန္တို႔၊ စစ္ႏွင္႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စတဲ႔ စာအုပ္ၾကီးေတြကိုေတာ႔ လံုး၀ လာမေပးနဲ႔ဗ်ာ။ အဲဒီေလာက္ အရွည္ၾကီးေတြ ဖတ္ဖို႔ အခ်ိန္မရိွဘူးဗ်” လို႔ ဆရာၾကီးလုပ္ ဖတ္ဖို႔ တိုက္တြန္းေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေငါက္လႊတ္တတ္သည္။

            ကၽြန္ေတာ္တို႔က ႏိုင္ငံျခား ထြက္မွာလိုလို၊ ျပည္တြင္းမွာဘဲ အလုပ္ ၾကီး အကိုင္ၾကီး လုပ္ေတာ႔မွာလိုလို လုပ္ေနစဥ္မွာ ေက်ာ္သက္က အခြင္႔အလမ္းကို အျမဲ ၾကည္႔ေနသည္။ သူ႔အိပ္မက္က ကိုယ္ပိုင္ လၻက္ရည္ဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ ေထာင္ခ်င္သည္႔ အိပ္မက္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ အိပ္မက္ေတြမ်ား၊ စိတ္ကူးေတြ တစ္ေထာၾကီး အရည္ေလး တစ္ေထြေထြျဖင္႔ သူ အလုပ္လုပ္သည္႔ ဆိုင္ ပိတ္ခါနီး ညစာ သြားစားၾကလွ်င္ သူက စာအုပ္တစ္အုပ္နဲ႔ ဆိုင္ေစာင္႔ေနတတ္သည္။ ျပံဳးျပံဳး ျပံဳးျပံဳးႏွင္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ မွာသမွ် ရစ္သမွ်ကို မျငီးမျငဴ ထၿပီး ျပင္ဆင္ေပးသည္။ သူ႔အက်င္႔စာရိတၱကလဲ အလြန္ေကာင္းသည္။ ဆိုင္ပိုင္ရွင္က အလုပ္ မအားလွ်င္ သူနဲ႔ဘဲ ဆိုင္ကို လႊဲထားတတ္သည္။ သူနဲ႔ ရြယ္တူ ဆိုင္လုပ္သားေလးေတြကေတာ႔ သူ႔ဦးေဆာင္မွဳ ေအာက္မွာ အလုပ္ၾကိဳးစားၾကတာက လြဲလို႔ ဘာအိပ္မက္မွေကာင္းေကာင္းရိွပံုမရ။ ေန႔ခင္း အလုပ္လုပ္။ ညေန ဆိုင္ပိတ္ခ်ိန္ ေဘာလံုးပြဲၾကည္႔။ တစ္ျခား လၻက္ရည္ဆိုင္ လိုက္ထိုင္။ တစ္ခါတစ္ရံ အရက္ကေလး ဘာေလး ေသာက္တတ္ၾကေသးသည္။

            ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျပည္ပႏိုင္ငံအသီးသီးမွာ ရည္ရြယ္ခ်က္ အသီးသီးနဲ႔ အလုပ္ လုပ္ဖို႔ ထြက္လာခဲ႔ၾကသည္။ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခု မက ၾကာလာခ်ိန္မွာ ေငြေရးေၾကးေရးအရ မၾကပ္တည္းေတာ႔တာ မွန္ေသာ္လည္း လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ဘာမွ ျပစရာမရိွ။ ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ငန္း စမယ္၊ ကိုယ္ပိုင္ အလုပ္ လုပ္မယ္လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ ၾကရင္း ထားရာေန ေစရာသြား လခစား ၀န္ထမ္းဘ၀မွာဘဲ ေပ်ာ္ေအာင္ ေနၾကရသည္။

            ဟိုးတစ္ေလာ သၾကၤန္မတိုင္ခင္ေလး ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ျပန္သြားခဲ႔သည္။ ေက်ာ္သက္တို႔ လၻက္ရည္ဆိုင္နားက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ စတည္းခ်ခဲ႔ေသာ အဆာင္ေလးကို သြားၿပီး လည္သည္။ ႏိုင္ငံျခား မထြက္ခင္ ေနလာခဲ႔ေသာ အေဆာင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္တို႔က သံေယာဇဥ္ ျပတ္သည္ မရိွၾက။ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို တစ္ခဏေလးဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ သြားၿပီး လည္ၾက ပါတ္ၾကသည္။ ဘယ္ေကာင္ၾကီး ဘယ္တံုးက လာသြားတယ္။ ေဖာလာတယ္။ ဘာျဖစ္ေနတယ္။ ဘယ္မွာ ရိွတယ္ဆိုသည္႔ သတင္းေတြ စံုစံုလင္လင္ရေနတာလဲ ပါသည္။

            အေဆာင္က အစ္ကို တစ္ေယာက္နဲ႔ လၻက္ရည္ဆုိင္ သြားမယ္ဗ်ာဆိုၿပီး ထြက္လာေတာ႔ ေက်ာ္သက္ အလုပ္ လုပ္သည္႔ ဆိုင္ကို မသြားဘဲ တစ္ေနရာကို ဦးတည္သည္။ “ေက်ာ္သက္ကို ေတြ႔ရေအာင္ပါဗ်။ အဲဒီဆိုင္ဘဲ သြားမယ္ေလ” လို႔ တိုက္တြန္းေတာ႔ “လာစမ္းပါ။ ေက်ာ္သက္ ေတြ႔ရရင္ ၿပီးေရာမို႔လား” တဲ႔ေလ။

            ေနာက္ေတာ႔ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္ အစားအစာအစံုနီးပါး ရေသာ လၻက္ရည္ဆိုင္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ေရာက္သြားသည္။ လၻက္ရည္ေဖ်ာ္ခံုကေန ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရိွရာကို အေျပးအလႊားထြက္လာသူက ေက်ာ္သက္။ နည္းနည္း ၀လာတာက လြဲၿပီး ဘာမွ အေျပာင္းအလဲ မရိွ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေပၚ အသားလြတ္ၾကီး ရိုေသေနေသးသည္။ “ဒါမင္းဆိုင္လား” ဆိုေတာ႔ “ဟုတ္တယ္ အစ္ကိုရ…ၾကည္႔ျမင္တိုင္ေစ်းနားမွာ တစ္ဆိုင္ ရိွေသးတယ္။ အဲဒါေတာ႔ ေယာက္ဖနဲ႔ လႊဲထားတယ္။ ညေနဆို အဲဒီဆိုင္သြားတယ္ေလ” လို႔ ေျဖသည္။

            စိတ္ၾကည္ႏူး ခ်မ္းေျမ႕ဖို႔ ေကာင္းေလစြပါ တကား။ သူ႔အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေပၚေနၿပီဘဲ။ သူကိုယ္တိုင္ ေဖ်ာ္ေပးေသာ ေပါ႔စိမ္႔ လၻက္ရည္တစ္ခြက္န႔ဲ လၻက္ထမင္း ကို စားၿပီး ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကို အင္တာဗ်ဴးေနမိသည္။

            ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံျခားကိုစထြက္လာခ်ိန္မွာ ေက်ာ္သက္မွာ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရိွေနၿပီတဲ႔။ ဒါကိုေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မသိလိုက္။ အေတာ္ သြက္ေသာေကာင္ပါေပ။ ေနာက္ေတာ႔ ေကာင္မေလးကို သူက ခိုးေျပးသည္။ သူ႔မွာလဲ ဆိုင္လုပ္သားဘ၀နဲ႔ စုထား ေဆာင္းထားတာေလး မမ်ားေပမယ္႔ အထုပ္နဲ႔ အထည္နဲ႔ ရိွေနၿပီ။ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ ဆိုင္ဖြင္႔ဖို႔ အခန္းေလး လိုက္ရွာေတာ႔ ရပ္ကြက္ထဲက သူရိုးသား၊ ၾကိဳးစားတာကို သိထားၾကသူမ်ား ပီပီ အစြမ္းကုန္ အကူအညီေပးၾကသည္။

            လူတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ စားပြဲထိုးေကာင္က ဆိုင္ဖြင္႔ခ်င္၊ ဆိုင္ခန္းငွားခ်င္တယ္ဆိုတယ္ ဆိုပါလား ေဟ႔ဆိုၿပီး မလိုမုန္းထား စကားေတြ ေျပာၾကသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ရပ္ကြက္ လူၾကီးသူမေတြက ယဥ္ေက်းေသာ သူ႔ကို ကူညီေပးၾကသည္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆိုင္ဖြင္႔ဖို႔ ေနရာေလး တစ္ေနရာ ရသည္။ သူမ်ား အေဆာက္အဦးေဘးမွာ အဖီေလးဆြဲၿပီး စားပြဲ ေလး၊ ငါးလံုးေလာက္နဲ႔ ဖြင္႔လုိ႔ရေသာ ေနရာ။ ေက်ာ္သက္က စိတ္မပ်က္။ ၾကိဳးစားသည္။ စားသံုးသူေတြအေပၚ ေစတနာထားသည္။ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း သပ္သပ္ ရပ္ရပ္ ရိွေအာင္ ၾကိဳးစားသည္။ ဆက္ဆံေရး ေကာင္းသည္။ အစ္ကို၊ အမ၊ ဦးဦး ၊ ေဒၚေဒၚ အားလံုးကို ေအာက္က်ိဳ႕သည္။ ဒီလိုနဲ႔ ဆိုင္က ေသးေပမယ္႔ လူက ျပတ္သည္ မရိွ။ ေအာင္ျမင္သည္။

            ဆိုင္ေအာင္ျမင္ေတာ႔ ေျမပိုင္ရွင္က ေလာဘတက္လာျပန္သည္။ သူမေပးႏိုင္ေသာ ေစ်းေတာင္းၿပီး စာခ်ဳပ္ထပ္ခ်ဳပ္သည္။ ဘယ္လိုမွ ညိွမရ။ ေနာင္မွ သိရတာက ေျမပိုင္ရွင္က သူ႔အသိ မိတ္ေဆြကို ေအာင္ျမင္ အေျခက်ၿပီးေသာ ေက်ာ္သက္ ဆုိင္ေလးကို လက္လႊဲေပးလိုျခင္းသာ ျဖစ္သည္။ ေက်ာ္သက္ကလဲ ဘယ္လိုမွ မေပးႏိုင္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ သူဆိုင္ေနရာ ေျပာင္းရသည္။ ဒီလိုနဲ အရင္ဆိုင္ေနရာနဲ႔ မနီးမေ၀း လက္ရိွ ဆုိင္ေနရာေလးကို ေရာက္လာသည္။ မိတ္ေဆြေတြက ေက်ာ္သက္ ဆိုင္ကိုဘဲ လိုက္ၿပီး အားေပးသည္။

            အခုေတာ႔ ေက်ာ္သက္မွာ လၻက္ဆိုင္ကေလး သံုးဆိုင္ေလာက္ရိွၿပီ။ ဒီဆိုင္က သူ႔ပင္ရင္းဆုိင္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိုင္ေနစဥ္ ေန႔ခင္း လူပါးေသာ အခ်ိန္မွာပင္ သူက အားရသည္ မရိွ။ သူ႔ေဖ်ာ္ဆရာကို အနားေပးထားလို႔ ထထၿပီး လၻက္ရည္ ေဖ်ာ္ေပးေနရသည္။ သူ႔မိန္းမက ကိုယ္၀န္ၾကီးနဲ႔ ထမင္း ေရာင္းေနသည္။ ျဖဴျဖဴစင္စင္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း သပ္သပ္ရပ္ရပ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထျပန္ေတာ႔ စားထားသမွ် ပိုက္ဆံ မေပးပါနဲ႔ ဆိုလို႔ မနည္းၾကီး ေတာင္းပန္ခဲ႔ရသည္။ ေနာက္ရက္မွာ ဆိုင္ပိတ္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း။ သူ႔ဆိုင္ေတြက ေကာင္ေလးေတြကို အားလံုးစုၿပီး ေခ်ာင္းသာ လိုက္ပို႔မယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို လွမ္းေျပာေနသည္။

            သူ႔ဆိုင္ေတြ အရင္းအႏွီး လည္ပါတ္ေငြ မမ်ားႏိုင္ဘူးလို႔ဘဲ စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြက ထင္ခ်င္ ထင္မွာပါ။ ဟုတ္မွာပါဘဲ။ သူ႔ဆိုင္ေလး သံုးဆိုင္က ဘာ၀င္ေငြရမွာလဲလို႔ ေတြးခ်င္လဲ ေတြးစရာပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္ ေတြးမိတာက်ေတာ႔ ဒီလို မဟုတ္။ ေလးတန္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေအာင္ေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္၏ ျဖဴစင္ သန္႔ရွင္းေသာ ဘ၀ကို အားက်မိသည္။ ေလးစားမိသည္။

            အဆိပ္အေတာက္ မရိွေသာ ဘ၀။ လူ႔ေလာကၾကီးကို အပိုအလုပ္ေတြ မေပးဘဲ သူနဲ႔ သူ႔ပါတ္၀န္းက်င္ မိသားစုကိုဆြဲတင္ေနေသာ ဘ၀။ တစ္ျမန္မေန႔က သတင္း ဖတ္လိုက္ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အခ်စ္တံုး စာဖတ္သူၾကီး သတိေမ႔ေျမာေနတယ္ဆိုသည္႔ သတင္း။ အင္တာနက္ေပၚက ပညာတတ္ဆိုသူေတြပင္ “ေကာင္းတယ္။ ခ်က္ခ်င္း မေသေစခ်င္ေသးဘူး။ တျဖည္းျဖည္း ေ၀ဒနာေတြ ခံစားၿပီး တမွ်င္းမွ်င္းနဲ႔ ေသရမွာ” ဟု သေဘာထားေတြ ေပးၾကသည္။

            လူဆိုး၊ လူ႔အႏၶေတြအတြက္ ပညာတတ္ သေဘာထားၾကီးရင္႔ပါသည္ ဆိုသည္႔ လူေတြ၏ သေဘာထားသည္ပင္လွ်င္ သိပ္ေၾကာက္ဖို႔ ေကာင္းေနေသးသည္။ လူပီသေသာ သေဘာထားေတြပါဘဲေလ။ လူဆိုတာမ်ိဳးက ဘယ္လိုမ်ိဳးေန၊ဘယ္လိုမ်ိဳး သေဘာထားၾကဆိုတာ ဘုရားရွင္ေတြက ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေဟာေျပာၾကေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔က လူေတြဘဲေလ။ ေပျဖစ္တံုးခံ၊ တူျဖစ္တုံုး ႏွံခ်င္ၾကေသာ လူေတြပါဘဲ။

            ကၽြန္ေတာ္တို႔ လၻက္ရည္ဆိုင္က ထြက္လာေတာ႔ အေဖာ္လိုက္လာသည္႔ အေဆာင္က အစ္ကို ကို ကၽြန္ေတာ္ ေမးၾကည္႔လိုက္သည္။ “အစ္ကို…ပီမိုးနင္းနဲ႔ ေက်ာ္သက္နဲ႔ စာဖတ္ေနတဲ႔ လူၾကီးနဲ႔..ဘယ္သူ႔ကို အခ်စ္ဆံုးလဲဗ်”။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ အစ္ကို လို ေလးစားရတဲ႔ အစ္ကိုက ပါးစပ္ထဲမွစားလက္စ  ကြမ္းတံေထြးကို လမ္းေဘးသို႔ ထြီခနဲ႔ ေထြးထုတ္လိုက္ၿပီး “မင္းမုိ႔ေမးရက္တယ္ကြာ…အသံကိုမၾကားခ်င္ဘူးကြာ…ပီမိုးနင္းနဲ႔ ေက်ာ္သက္ဆိုရင္လဲ ေက်ာ္သက္ကို ပိုခ်စ္တယ္ကြ။ ဘာလို႔လဲ ဆိုေတာ႔ ေက်ာ္သက္က ငါထမင္းသြားစားတိုင္း ဟင္းေတြ ပိုပိုထည္႔ေပးတယ္ကြ…ဟား..ဟား..ဟား” ဟု အားရ ပါးရေအာ္ရီရင္း အေျဖေပးသည္။ ခက္ပါေရာလား။ ပီမိုးနင္းထက္ ပိုၿပီး ခ်စ္ဖို႔ ေကာင္းတဲ႔ လူေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပါတ္၀န္းက်င္မွာ ရိွေနပါေရာ႔လား။

ဖိုးထက္


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ
MoeMaKa English Site

Similar Posts