ေဇာ္လူစိမ္း ● ကာလေပၚဝတၳဳ

February 17, 2019

ေဇာ္လူစိမ္း ● ကာလေပၚဝတၳဳ
(မုိးမခ) ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၁၊ ၂ဝ၁၉

မုိးမခ ၂ဝ၁၈ ၾသဂုတ္လထုတ္မွ ျပန္လည္ကူးယူေဖာ္ျပျခင္း ျဖစ္သည္။


အပူခ်ိန္တအားျပင္းတယ္။ လူေတြဟာ ေလ်ွာက္သြားရင္းနဲ႔ တေငြ႔ေငြ႔ေလာင္ေနတယ္။ ေလာင္ကြၽမ္းမႈေတြက ၾကည့္လုိ႔ ေကာင္းသား။ အနီ အဝါ အျပာ စသျဖင့္ တေငြ႕ေငြ႕ တလွ်ံလွ်ံ။ စကားေျပာရင္းန႔ဲ ေရဓာတ္ ခန္းေျခာက္လာတယ္။ ကားေတြက လမ္းမေတြေပၚမွာအျပည့္ လႈပ္မရ ျပဳမရ က်ပ္ခဲႀကီး အေငြ႔ပ်ံေနတယ္။ ကိုယ့္စိတ္ကိုကိုယ္ ရစ္လုံးကႀကိဳးလို ေလွ်ာ့လိုက္ ျပန္ရစ္လိုက္ ျပတ္ထြက္သြားမွာလည္း စိုးရတယ္။ ငါတို႔ေခါင္းေတြထဲမွာ ယင္ေကာင္ေတြတေလာင္းေလာင္းပဲ ေအာ္ျမည္ေန တာ။ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ စိတ္က ေမာင္းမထုတ္နိုင္ဘူး။ သံေျခက်င္းေတြကိုု ငံုု႕ငံုု႕ၾကည့္ေနရတာ မအားဘူး။ ဒီေတာ့ ဦး ေႏွာက္ကို ဝိုင္းတြတ္ၾကမယ္။ မရိွေတာ့တဲ့ မီးရထားဟိုတယ္ေရွ႔နားမွာ အရင္လိုၿမိဳ႕ကို ေသြးေပါင္တိုင္းထားေသးလား  ေမာ့ ၾကည့္မိရင္းနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာ ေထာင္းခနဲျပတ္သြားမယ္။ အ႐ုုပ္ၾကိဳးျပတ္။ ေရွ႕တည့္တည့္ၾကည့္။ ေနထြက္ ရာအရပ္ကိုု ခဏေမ့ထား။ ခင္ဗ်ားေနာက္ေက်ာမွာ စိတ္ေခ်ာက္ခ်ားေနတဲ့ ေအာက္ေျခသန္းတဝက္ေလာက္ရိွတယ္။ ခင္ဗ်ား ေရွ႕မွာ ဘဝင္ျမင့္ေနတဲ့ အေပၚထပ္ အေဆာက္အအုံႀကီးေတြ ရိွတယ္။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြရဲ့ အျပဳံးအရယ္ထဲ ငါတို႔ အားက်မိတာ သမိုင္းထဲပါသြားျပီ။ မေန႔က  ‘မအ’ ေအာင္လုိ႔အဆိုအငိုလွခဲ့တဲ့ ခ်စ္ေသာသူမ်ား  ဒီေန႔ ‘အ’ ေနတဲ့ အထက္တန္း စားမ်ားအျဖစ္ ပန္းဆိုးတန္းဘက္ ဖမ္းေကြ႕လိုက္တယ္။  ႐ုတ္တရက္ ကတၲရာလမ္းနဲ႔ ကားဘီးပြတ္သံက ျဖိဳလက္စ တိုက္အိုႀကီးရဲ့နံရံမွာ အစင္းေၾကာင္းထင္သြားတယ္။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြက ေျခဦးတည့္ရာ လွမ္းက်ိန္ဆဲလိုက္တယ္ “အရိေမတၲယ်ဘုရား အဖူးရေစ”။  တကၠစီသမားက မွန္အလုံပိတ္ၿပီး ေျပာေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ားေျပာေနတဲ့စကားပဲ တၿမိဳ႕လုံးေျပာေနၾကတာပဲ ခင္ဗ်ားက်မွ။ ဟုတ္ပါတယ္ ကူးစက္လြယ္ပါတယ္။ လူကိုေလာင္ေစတာကေတာ့ ေပါ့ဆတာပဲ။ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေအသင္ၿမိဳ႕ထဲက/ ပထမဆုံးပုဂံၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးထဲက မုတ္ဆိတ္ေတြက်င္စြယ္ေတြ ဘယ္သူရိတ္သြားတာလဲ။ ကမၻာ ႀကီးမွာ လူႏွစ္မ်ိဳးတည္းရိွတယ္မဟုတ္လား။ စူပါမင္းနဲ႔ စပိုက္ဒါမင္းေတြကေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ သမၼတျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး ေလ စိတ္ခ်။   မ်က္ႏွာေျပာင္စပ္စပ္နဲ႕ အသည္းကြဲရတာ ေဘးလူတေယာက္အတြက္ အရသာ မရိွလွ ဘူး ဆိုပါ ေတာ့။    တေယာက္တေလေတြကပဲ ေလာင္ကြၽမ္းရတာကို သေဘာမတူတဲ့ အေတြးအေခၚမ်ိဳးရိွေနေလေတာ့ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ေတြေခတ္စားလာတယ္။ မာရ္နတ္ရဲ႕စၾကၤာေတြ ဘယ္အင္ပါယာမွာ နန္းစိုက္ခဲ့တာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေပါ့ပ္ယဥ္ေက်းမႈမွာ ရက္လည္ ေနၾကျပီ။ ေအဒီ၂ဝ၁၈ မွာလည္း ဝင္းေမာ္ဦးေလး အမွ်ေမွ်ာ္ေနတုန္းပဲလား။ လက္ကိုင္တုတ္ေတြကိုလည္း ရိွသမွ် အမွ်ေတြ ေဝေပးလိုက္ရင္ ေကာင္းမလား …၊ ခုနက ဘရိတ္အုပ္လိုက္တာ တိုက္နံရံမွာ အစင္းေၾကာင္းထင္ၿပီးမွ ခုေတာ့မိျပီ။ ရပ္သြာ ျပီ။ တုတ္ကိုင္လက္ကလည္း ေလ်ွာက္သြားရင္းနဲ႔ တေငြ႕ေငြ႕ေလာင္ေနတာပါ။ ငါတို႕ကိုယ္၌က ပလပ္ကြၽတ္ေနသလို လြတ္ေန သလိုမ်ဳိးေပါ့။ နာဇီတေယာက္နဲ႔ နွစ္ေပေလာက္အကြာမွာ ကြၽိကနဲထိုးရပ္သြားတာကိုက ငါတုိ႔ကံေကာင္းပါတယ္ ၊ ကမၻာႀကီး ကံေကာင္းပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာျပဳတ္က်ရင္ ျပန္တက္ဖို႔မလြယ္ေတာ့ဘူး။ ဟိုႏွစ္တုန္းက ေနျပည္ေတာ္႐ုံမွာ ေလတိုက္လို႔ ပင့္ကူလူသားခမ်ာ တြဲေလာင္းနဲ႔ ဆိုင္းဘုတ္ႀကီးျပဳတ္က်ေနတာ၊  စပိုက္ဒါမင္းတေယာက္ အခု ရန္ကုန္ေတာ အုပ္မွာ တာဇံလိုလစ္ေနၿပီ၊ အေမးဇင္း။ ေဘးဘယာ ေဝးကြာပါေစ။ အာမင္။

● ဗစ္တိုး ရီးယားရဲ႕လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္

မိုးရြာထားၿပီးေပမယ့္ ညဟာေအးလွတယ္မဟုတ္ဘဲ အပူေငြ႔ျပန္သလိုလို၊ တေန႔ခင္းလုံးပူထားခဲ႔တာေၾကာင့္လား။ ညဥ့္နက္ ေနၿပီ၊ အိမ္မီးေတြကပ်က္ေနၿပီး လမ္းမီးေတြကပဲလင္းေနေလေတာ့ ညကပိုနက္သေယာင္။ လမ္းသြယ္ေလး ကေတာ့ ေရအစိုဓာတ္ေလးကဲလို႔ ဟိုတကြက္ ဒီတကြက္ ေျပာင္လက္။ ဒီဘက္ဝရန္တာေလး ကေန တျခားဝရန္တာေတြဆီ၊ ဟိုဟိုဒီဒီအေၾကာင္းမဲ့ေငးၾကည့္ရတာကလည္း ဒီလိုညန႔ဲ အေတာ္လိုက္ဖက္ သားလို႔။ မိုးေရစိုတိစိုစြတ္ေၾကာင့္လားမသိ လမ္းေပၚမွာ ေခြး ေတြလွဲေနတာေတာင္ မေတြ႔ရဘူး။ ဆိုက္ကားတစီးျဖတ္သြားေတာ့ ပါလာတဲ့ခရီးသည္လူႀကီးတေယာက္ ဖုန္းနဲ႔စကား အက်ယ္ႀကီးေျပာသြားတာ အဆဲ အဆိုေတြ႔နဲ႔။ ဘာသာစကားမွာ အဆဲအဆိုေတြသာမရိွရင္ အေတာ္ေလး ေျခာက္ကပ္ေနမွာ လားလို႔ ေတြးမိတာ။ ကားပုေလးတစီးက တြန္႔ဆုတ္တြန႔္ ဆုုတ္တြန္႕ နဲ႔လမ္းထဲဝင္လာတုန္း ေမွာင္ရိပ္ထဲက ေကာင္ေလး တေယာက္ ထြက္လာတာ ဘာတိုက္ဆိုင္ ပတ္သတ္မႈမွမရိွဘူး။ လမ္းထဲမွာ ညအိပ္ထိုးထားၿပီျဖစ္တဲ့ ကားေတြကျပည့္ေန ေလေတာ့ လြတ္တဲ့ေနရာကို ႂကြက္အစာရွာေနသလို ကားေလးက ရွာေနတာကလား။ ဒါေပမယ့္ အိပ္ခ်င္ေနတဲ့ ကေလး တေယာက္လိုမ်ိဳးပဲ ျမန္ျမန္သ႔ူအိပ္ရာကိုေရာက္ခ်င္ေနတဲ့ပုံ ကားေလးေနရာလြတ္ေလးကိုရွာေနတာ။ ကားမီးတန္းရဲ႕ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ေမွာင္ရိပ္ထဲကထြက္သြားတဲ့ေကာင္ေလး ေဆးလိပ္မီးကို ရဲခနဲ လမ္းမေပၚ ပစ္ေပါက္သြား ေတာ့ ခံတြင္းခ်ဥ္တဲ့စိတ္က လွ်ာဖ်ားဆီေရာက္လို႔။ မလြတ္တလြတ္ေနရာေလးမွာ ကားေလး ဖင္ေစာင္းထိုးထည့္ေနတာ စိတ္မရွည္ခ်င္စရာ။ ကားရပ္ထားၿပီးမွ ကားေပၚကတဦးတေယာက္မွ် ဆင္းမလာေသး။ ေက်ာပိုးအိပ္ေလးေတြလြယ္လ်က္သား အတြဲတတြဲ တေရြ႕ေရြ႕ ျဖတ္ေလွ်ာက္လာတာက ၾကိဳးနဲ႔ပူခ်ည္ထားသလိုမ်ိဳးပဲ။ ေျခသံကလြဲလ႔ို သူတို႔ဆီမွ ဘာသံမွမၾကားရ။ ပတ္ဝန္း က်င္ကိုေမ့ေလ်ာ့ထား ရင္းက အနမ္းခ်င္းက်စ္က်စ္ခ်ည္ထားသလိုမ်ိဳး ရပ္လိုက္ ေလွ်ာက္လိုက္ တေရြ႕ေရြ႕။ ညကုိ လ်ိဳ႕ဝွတ္ခ်က္ တို႔ျဖင့္ဖန္တီး ထားပါက ေမွာင္ေနေသာ ျပတငး္ ေပါက္မ်ားရဲ႕ေနာက္ကြယ္၊ ေအးစက္စက္ဝရန္တာလက္ရန္း မ်ားရဲ႕အတြင္းဘက္၊ လွမ္းျမင္ေနရေသာ အလင္းမရိွတရိွအိမ္ခန္းမ်ား၊ ယိုင္နဲ႔နဲ႔အေမွာင္မွီတင္းေနထိုင္ေသာ နံရံေထာင့္ခ်ိဳး မ်ား၊ ရက္စက္ေသာအလင္းမ်ားေအာက္က ကိုယ္ေယာင္ေဖ်ာက္ထားေသာ အေမွာင္မ်ား၊ အလုံးစုံေသာ ညကာလ အခင္း အက်င္းမ်ားျဖင့္ ေအးစက္ေသာလွ်ဳိ႕ဝွက္မႈမ်ား။ ညႀကီးထဲ အေမွာင္ရဲ႕အနံ႔အရသာတို႔ ၿငိမ္သက္ေန ၾကတုန္း ႐ုတ္ခ်ည္းေဝ့ဝဲ တိုက္ခတ္လာေသာ တဖက္ေစာင္းနင္းေလျပင္းေလးေၾကာင့္ ဝရန္တာမ်ား ျပတင္းေပါက္မ်ားမွာ လိႈင္းပုတ္ခံလိုက္ရသလိုပင္။ ေလးျပင္းေလးအရိွန္ေၾကာင့္ စိုတိစိုစြတ္ လမ္းေလးထဲမွာ အေမွာင္လိႈင္းႀကီး တလိပ္လိပ္ျဖတ္နင္း သြားသလိုလို၊ အလင္း ေတြခါသြားၾက၊ အသံေတြတုန္ယင္သြားၾက။ လမ္းမေပၚကန္႔လန္႔ျဖတ္ တန္းထားတဲ့ ဓာတ္ၾကိ္ဳးတန္းေတြးယိမ္းထိုးလို႔။ ဒီအေျခ အေနမွာ မီးတုိင္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းကကားျဖဴေလးရဲ႕အမိုးေပၚ ပဝါတထည္လို ျပဳတ္က်လာတဲ့ ပန္းႏုုေရာင္ အဝတ္ တစ။ ဘယ္ေနရာကျပဳတ္က်လာသလဲလို႔ ေတြးႏိုင္မယ္ မထင္ဘူး။ ကားအမိုးေပၚမွာလုံးေထြး ေနတဲ့အဝတ္က ေနာက္ထပ္ ေလအရွိန္ရွိေနတာနဲ႕ ထပ္ေရြ႕ၿပီး အမိုုးစြန္းနားမွာ ၿပန္႔ကားလိုု႕။ ေအာက္ခံ ေဘာင္းဘီေလး။
ညအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ ထင္ရွားတဲ့ ပန္းႏုုေရာင္ အတြင္းခံသန္႕သန္႕ေလး၊ ကားျဖဴေလးေပၚမွာ
အထီးက်န္စြာ။ ေနာက္ထပ္မ်ား ေလတခ်က္ ၿဖတ္ရိုုက္ သြားရင္ၿဖင့္ စိုုစြတ္ေနတဲ့ လမ္းေအာက္ က်လြင့္လို႔ မသတီစရာအေမွာင္နဲ႔ေရာေထြးၿပီး ညစ္ေပသြားရမယ့္ျဖစ္ျခင္း။ ေနာက္ထပ္ ရင္မဆိုင္ခ်င္ေသာ ရင္မဆိုင္သင့္ ေသာ အေျခအေနမ်ားအတြက္ ေရွာင္လႊဲရန္ လူတိုင္းလူတိုင္း အတြက္ အခြင့္အေရးတကိုက္စာ ရိွထားၿပီးသား။ ဒါေၾကာင့္ ဒီအေျခအေနကို ဒီေနရာမွာပင္ မရပ္တန္႔ခင္ သနားစရာေဘာင္းဘီေလးကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္ပါ၊ ေနာက္ထပ္ေလမတိုုက္ခင္ ဒီအေရးအသားကို ဒီမွာ ရပ္စဲလိုက္ပါတယ္။

● ဘုရားအဆူဆူပြင့္ၿပီးေနာက္ပိုင္း စေနမနက္ႀကီးထဲ

အသံသဲ႔သဲ့ေတြၾကားေနရၿပီးေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ရာကေန ကိုယ္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္းႏိုးလာတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္ဆိုတာ ကေတာ့ ကိုယ့္အထင္ပဲေလ။ ကိုယ္အိပ္ေတာ့ ေနာက္ဆုံးမွတ္မိတဲ့အခ်ိန္က ည ၁၂နာရီေက်ာ္ၿပီ။ ကိုယ့္အမ်ိဳးသမီးက ANNABELLE ႐ုပ္ရွင္ကို အသံတိုးၿပီး ခုတင္ေပၚကေန ၾကည့္ေနတုန္းအခ်ိန္၊ အသံတိုးထားရေတာ့ ေၾကာက္စရာ လည္းေကာင္းမယ္မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သူက အိပ္ရင္အေမွာင္ႀကိဳက္တယ္၊ မီးပလပ္ခုံေပၚက လင္းေနတဲ့ မီးနီေသးေသးေလးကအစ ပိတ္မွရတယ္။ မွိန္ေနတဲ့မီးပြင့္ေသးေသးေလးဟာ အေမွာင္ထဲမွာ ၾကာလာရင္ အသက္ရွင္သလို ႀကီးထြားက်ယ္ျပန္လာတာပဲလို႔ေတာ့ ကိုယ္လည္းယူဆထားပါတယ္။ ခုေတာ့ အခန္းအေမွာင္ထူထူထဲမွာ အျပင္က ရိုက္ခတ္တဲ့ အလင္းတေငြ႔ေငြ႔ေလး။ ခပ္လွမ္းလွမ္းအေပၚဘက္ငါးလႊာ အိမ္ခန္းဆီက ပရိတ္တရားေခြဖြင့္ထားသံ ခပ္တိုးတိုးလည္းၾကားေနရၿပီဆိုေတာ့ ေဝလီေဝလင္းခါနီးေပါ့။ ဒါေပမယ့္လို႔ ကိုယ္တို႔ ပုံမွန္ႏိုးခ်ိန္မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ ကိုယ့္အမ်ိဳးသမီးကေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္ၿပီး ေမာပမ္းထားသလိုလို ငါးတေကာင္လို ဖ်တ္ခနဲတခ်က္တြန္႔ၿပီး အိပ္ေမာက်ေနတုန္းပဲ။ ကိုယ္ တကယ္ႏိုးလာရတာက ဘာမွန္းမသဲကြဲတဲ့ အသံေတြေၾကာင့္ပါ။ ႏိုးတဝက္ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ကေန လုံးဝႏိုးလာၿပီးတဲ့အထိလည္း ၾကားေနရတယ္။ ကိုယ့္ေဘးနားက နံရံကိုစမ္းလိုက္မိေသးတယ္၊ အသံကနံရံေတြထဲကလာတာလား။ မဟုတ္ေသးဘူး၊ ခပ္ေဝးေဝးက လိႈဏ္သံပါတဲ့အသံအမ်ိဳးအစား။ အရည္ျပားေပၚ ပုရြက္ဆိတ္မႈံမႈံကေလးေတြတက္လာသလိုမ်ိဳး အေကာင္အထည္သိပ္ရိွလွတာမဟုတ္ေပမယ့္ ရြစိစိခံစားမႈကေတာ့ ႀကီးမားလို႔ လည္ပင္းနဲ႔ရင္ဘတ္ေတြကိုေတာင္ လိုက္ပြတ္သပ္ေနမိတယ္။  တိုက္ရိုက္အျပင္လာတဲ႔အသံနဲ႔ ကိုယ္ၾကားေန ရတဲ့အသံဟာ ခြဲျခားသိေနေပမယ့္လို႔ သိပ္ၿပီးကြဲျပားေနတာမ်ိဳးေတာ့လည္း မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုေျပာလ႔ို ကိုယ္ၾကားေန ရတဲ့အသံဟာ အျပင္ကလာတာမဟုတ္ဘူးလို႔ မဆိုလိုပါ၊ ဒီအသံေတြဟာ အျပင္ကခ်ည္းလာတာပဲ။ အေမွာင္ထဲရပ္ေနရင္းနဲ႔ လိႈင္းနိမ့္လြန္းတဲ့အသံတခ်ိဳ႕လည္း နားထဲျမည္သြားတယ္။ ဘယ္လိုလဲဆုိေတာ့ ကင္မရာဖလက္ရွ္မီး ပြင့္တာမ်ိဳး၊ သုံးလႊာက ေက်ာက္ကပ္ေဆးေနရတဲ့ဘြားေတာ္ဆီ ေဆး႐ုံကား လာလာေခၚေတာ့ ကားဟာအေရးေပၚအသံ ေအာ္မလာဘူး၊ ဒါေပမယ့္လို႔ မီးလုံးကတဖ်ပ္ဖ်ပ္လင္းေနေတာ့ အဲ႔ဒီအသံ ၾကားေနရတာမ်ိဳးပဲ။

ေရွးသီခ်င္းႀကီးေတြ ညည္းေနတဲ့အသံမ်ိဳးလား၊ လိင္ရမၼက္ေၾကာင့္လား၊ အနာတရေၾကာင့္လား ၾကိတ္ငိုညည္းသံလိုလို။ အိမ္ေရွ႕လမ္းေလးေပၚက တခ်က္ခ်က္ ကားတစီးတေလဟြန္းသံနဲ႔ျဖတ္သြား ေရာေထြး။ လာေနတဲ့ေနရာက ေရခ်ိဳးခန္းဘက္ကလိုလို မွန္းဆလိုက္မိတယ္။ အာေခါင္ေျခာက္ကပ္လာလို႔ ေရတခြက္ငွဲ႔ေသာက္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ္မွန္းဆလိုက္တဲ့အတိုင္း ေရခ်ိဳးခန္းဘက္ တျဖည္းျဖည္းကပ္သြား၊ မီးခလုတ္စမ္းမိရင္း အတြင္းမီးဖြင့္လိုက္ၿပီး အသက္မွ်င္းမွ်င္းရွဴလို႔ ခဏေစာင့္ေနလိုက္တယ္။ ခပ္ေဝးေဝး အလွမ္းမမီတဲ့ဆီက အသံမ်ိဳးစုံေတြ ေရာေထြးေနတဲ့ တသဲ့သဲ့ အထဲကၾကားေနရတာ။ ဒါနဲ႔ ေရခ်ိဳးခန္းတံခါး ဖြင့္လိုက္ေတာ့လည္း အထဲမွာ လင္းရွင္းလို႔။ ဘီယာပုလင္းခြံ ေလးငါးလုံးေထာင့္ကပ္ထားတဲ့ေနရာက ပိုးဟပ္တေကာင္တိုးသြားတာ ေတြ႔လိုက္တယ္။ ဆီးသြားခ်င္တာနဲ႔ ကမုတ္ေပၚထိုင္ရင္း ဆက္နားစြင့္ထားလိုက္ေတာ့ အသံလဲ့လဲ့ေလးေတြက တရိပ္ရိပ္၊ ခန္႔မွန္းၾကည့္ေတာ့ ခက္ေနၿပီ၊ ေနရာေပါင္းစုံက လာေနတာဆိုေတာ့။ ဘယ္လိုပါလိမ့္၊ ေစာေစာစီးစီး ေဆးလိပ္ေသာက္ခ်င္လာသလို ခံတြင္းခ်ဥ္လာ တာႀကီး၊ အေရးထဲ။  တကယ္နားစိုက္ၾကည့္ေတာ့ မိလႅာခြက္ထဲမွာလည္း အစုလိုက္ေအာ္သံေတြလိုမ်ိဳးရိွေနျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ ေရဆြဲခ်လိုက္တယ္။ ေရက်သံဆူညံသြားတာနဲ႔ ခဏေလာက္ သက္သာရာရသြားတယ္ေပါ့။ ကိုယ့္နားကနံရံဟာ အလင္း ထဲမွာ လိႈင္းေလးေတြ တရိပ္ရိပ္ေျပးေနသလို ျမင္ေနရ၊ လက္နဲ႔အသာစမ္းၾကည့္မိေတာ့ ထူးဆန္းတဲ့ထိေတြ႔မႈ။ အသံရဲ႕ အရင္းအျမစ္ေတြက အဖက္ဘက္ကျဖစ္ေနေလေတာ့ နံရံေပၚကလက္ကိုျပန္႐ုတ္လိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ တုန္ခါမႈ တခုခုဟာ လက္ဖ်ံလက္ေမာင္းတေလွ်ာက္ စီးဆင္းေနသလိုမ်ိဳးပဲ။ လက္ေဆးဇလုံဘက္ထလာၿပီး ေရေခါင္းဖြင့္၊ လက္ေဆး။ သြားတိုက္ဖို႔ပါျပင္ရင္း မွန္ၾကည့္မိေတာ့ ဘာမွမေပၚဘူး။ ဟုတ္ပါတယ္၊ မွန္ရိွတယ္၊ မွန္အသားပဲ၊ ေရနဲ႔ပက္ၿပီးသုတ္လိုက္လည္း မထူးျခားဘူး။ ကိုယ္ေအာက္ငုံၾကည့္ေတာ့ ကိုယ့္အရိပ္လည္းရိွပါတယ္၊ မွန္ဆီကသာ ဘာမွျပန္မျမင္ရတာ။ ေခၽြးစို႔ခ်င္ခ်င္ျဖစ္လာတာန႔ဲ သြားျမန္ျမန္တိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာသစ္ခ်လိုက္တယ္။ ေနာက္ ေရပိုက္ေခါင္း ပိတ္လိုက္ေတာ့မွ အသံေတြပိုၾကားလာရတာ၊ ေရပိုက္ေခါင္းထဲက အနီးဆုံးပဲ။ ေရဒီယိုက လိႈင္းေတြညိေနတဲ့အသံမ်ိဳးေတြ၊ ဘာသာစကားရယ္လို႔မဟုတ္တဲ့အသံမ်ိဳးေတြ။ မွန္ကို တခ်က္ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လိႈင္းတြန္႔သြားသလိုနဲ႔ ဘာမွျပန္ မျမင္ရျပန္ဘူး။ ေရပိုက္ေခါင္းဝနားကပ္ၿပီး နားစိုက္ေနေထာင္ေနတုန္း အေဝးက သတၱဝါအေကာင္ႀကီး ေတြရဲ႕ေအာ္ဟစ္သံလိုလို ရယ္သံလိုလို၊ ပါးစပ္ဟလ်က္ႀကီးနဲ႔ လူေသအေလာင္းေတြဆီ အသံေတြထြက္ေနသလိုလို။ ပိုက္ေခါင္းန႔ဲ နားရြက္ကပ္လိုက္မိေတာ့ ကိုယ္ ႐ုတ္တရက္လန္႔ၿပီး ေနာက္ဆုတ္လိုက္မိတယ္။ နားရြက္ကိုလာထိတဲ့ ေရပိုက္ေခါင္းဟာ ေပ်ာ့အိခၽြဲက်ိသြားတဲ့ခံစားမႈ၊ ၿပီးေတာ့ နားရြက္ကို လွ်ာနဲ႔လာသပ္သလိုမ်ိဳး။ ျပန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပိုက္ေခါင္းဟာ ျဖဴေရာ္ေရာ္မီးအလင္းေအာက္မွာ နီကယ္ေရာင္တလက္လက္နဲ႔။ ပုလင္းေခ်ာင္ထဲက ထြက္လာတဲ့ပိုးဟပ္ဟာ ကိုယ့္ေျခေထာက္နား မေယာင္မလည္ေရာက္လာလို႔ ေယာင္ရမ္းၿပီးနင္းခ်လိုက္မိတယ္၊ ေသေရာ။ ေျခဖဝါးေအာက္က မႏွစ္ၿမိဳ႕စရာ အရသာ။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲ အသံေတြပိုျပည့္လွ်ံလာသလိုမ်ိဳး မြန္းၾကပ္လာတာနဲ႔ ျပန္ထြက္၊ တံခါးျပန္ပိတ္ၿပီး မီးခလုတ္ပိတ္လိုက္တယ္။ ထိုင္ခုံေပၚလႊားထားတဲ့ ညကခၽြတ္ထားတဲ့ပုဆိုးကို စမ္းတဝါးဝါးျပန္ဝတ္ အခန္းအျပင္ဘက္ ထြက္ဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။ အမ်ိဳးသမီးဆီက အသက္ရွဴသံေရးေရးနဲ႔ ကိုယ္ၾကားေနရတဲ့အသံသဲ့သဲ့ေတြကလြဲလို အခန္းေလးက ေမွာင္ရိပ္ထဲေအးစက္လုိ႔။ တံခါးကို အသံမက်ယ္ေအာင္ျဖည္းျဖည္းဖြင့္ၿပီး ထြက္လိုက္ေတာ့ အခန္းအျပင္က ၾကမ္းျပင္ကလည္း ေအးစက္ေနတယ္။

အျပင္ျပတင္းေပါက္ေတြကို ညက ဖြင့္ထားမိသလားလို႔ ျပန္စဥ္းစားမရေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ဆီကို ရိပ္ခနဲရိပ္ခနဲ ေလေတြ ျဖတ္ျဖတ္တိုက္သြားတာေတာ့ ေဘးနားကေန လူေတြ အသဲအသန္ျဖတ္ေျပးသြားၾကသလို ခံစားမႈႀကီးနဲ႔ သံသယျဖစ္မိတယ္။ ကိုယ္ၾကားေနရတဲ့ ထူးဆန္းတဲ့အသံေပါင္းစုံသဲ့သဲ့ဟာ ျပတင္းေပါက္ေတြကေန ဆက္လက္ဝင္လာ ေနတဲ့ပုံပဲ။ အျပင္လမ္းမမွာ စံပယ္ပန္းေအာ္ေရာင္းသြားတဲ့ စက္ဘီးနဲ႔အသည္တဦး တရားေခြဖြင့္သြားရင္းျဖတ္သြားျပန္တယ္။ ဝရန္တာတံခါးကို ဖြင့္ရင္းအျပင္ဘက္ကေလကို တဝရွဴခ်င္တာန႔ဲ ခပ္ျပင္းျပင္းရိႈက္လိုက္မိတယ္။ နားထဲအသံေတြပိုထင္လာသလိုပဲ၊ ေခါင္းမိုးေပၚကေနသြယ္္ဆင္းထားတဲ့ အိမ္နံရံနဲ႕ကပ္လ်က္ပိုက္လုံးႀကီးေတြအထဲမွာ အဲဒီအသံေတြရိွေနသလိုလို၊ ေအာက္ဘက္ ေရေျမာင္းေပါက္ထဲက လာသလိုလို။ အၾကမ္းဖက္မႈထဲက ေအာ္ဟစ္သံ ေတြလိုလို၊ ကိုယ္ လက္လွမ္းမမီတဲ့ ငရဲတြင္းထဲက အသံေတြလိုလို။ ကိုယ့္နားႏွစ္ဖက္ကို ျပန္အုပ္လိုက္မိေတာ့ ကိုယ့္နားရြက္ႀကီးက အႀကီးႀကီးပါလား၊ လက္ထဲက ေပ်ာ့စိေနတဲ့ အရည္တရႊဲရႊဲနားရြတ္ႀကီးေတြ။ လန္႔ဖ်ပ္ မ်က္လုံးေတြျပာသြားၿပီး မိုက္ခနဲျဖစ္သြား၊ ကိုယ္မ်က္လုံးျပန္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကုိယ့္ေရွ႕ျမင္ကြင္းဘက္က ေလထုထဲမွာ ေပ်ာ့ဖက္ေနတဲ့ နားရြက္ႀကီးေတြအမ်ားႀကီးပဲ၊ ၾကည့္ေလရာမွာ ေလထဲေပါေလာေမ်ာေနတာ။ အသံေတြဟာ နားရြက္ႀကီးေတြၾကားထဲေျပးလႊားေနတာ။ အေပၚဘက္ ခပ္ေဝးေဝးေကာင္းကင္မွာ ေနေရာင္အၾကိဳအလင္းေရာင္ေတြ အလင္းတခ်ိဳ႕တေလၾကားထဲမွာလည္း ငွက္အုပ္ေတြဝဲေနသလို နားရြက္ႀကီးေတြေတြ႔ေနရတယ္။ လမ္းမေပၚျပန္ငုံ မိေတာ့လည္း ဒရြတ္တိုက္ေနတဲ့နားရြတ္ေတြ၊ အဲဒီၾကားထဲကျဖတ္ၿပီး တြန္းထိုးေနတဲ့အသံေတြ၊ တျခားအိမ္ခန္းဝရန္တာ ေတြေပၚကေန ေအာက္ကိုတြဲေလာင္းခ်ထားတဲ့ ႀကိဳးေတြခ်ိတ္ေတြမွာ အဲ့ဒီအရည္တရႊဲရႊဲနားရြက္ေတြပဲ တြဲေလာင္း ခ်ိတ္ေနလိုက္ၾကတာႀကီး။ ျမင္ကြင္းက ၾကည့္လို႔ေအာ္ဂလီဆန္လာတာနဲ႔ ညည္းညူမိ၊ လက္ရန္းေပၚေခါင္းတင္ရင္း မ်က္လုံးပိတ္ထားလိုက္မိတယ္။ ခဏေတာ့ၾကာသြားတယ္ထင္တာပဲ၊ ကိုယ့္ပုခုံးေပၚ လက္တဖက္ေရာက္လာလို႔ ျပန္ဖြင့္ၾကည့္မိေတာ့ ကိုယ့္အမ်ိဳးသမီး၊ ခုတင္ေပၚကအဝတ္အစားနဲ႔ပဲ အိပ္မႈံစုံမႊားနဲ႔ မ်က္လုံးေတာင္သိပ္မဖြင့္ခ်င္တဲ့ပုံ။ ကိုယ့္ပုခုံးကိုလႈပ္ရင္း အထဲျပန္ဝင္ရေအာင္လို႔ ေျပာတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လာေခၚတာလဲေျပာေတာ့ သူက စိတ္မရွည္တဲ့အသံနဲ႔ ေန႔တိုင္းဒီလိုထြက္ေခၚေနရတာပဲဟာကို တဲ့။ ကိုယ္ နားလည္ျပန္ဘူး။ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အလင္းေရာင္က ေကာင္းကင္ အစြန္အဖ်ား ခပ္ေဝးေဝးမွာ။ မင္း  နားရြက္ေတြေတြ႔လား ပ်ံေနတဲ့ဟာေတြ၊ ၾကိဳးေတြမွာေတြ႔လား တြဲေလာင္းေတြ ဆိုေတာ့ ေဘးနားမွာ သူကမရိွေတာ့ဘူး၊ ျပန္ဝင္သြားၿပီ။ လမ္းထဲကားတခ်ိဳ႕ျဖတ္ေမာင္းသြားေတာ့ ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ နားရြက္ေတြလႈပ္ရမ္းကုန္ၿပီး အသံေတြလည္း ျပန္မွိန္သြားျပန္တယ္။ ေအာ္ဂလီဆန္တာ နည္းနည္းသက္သာ သြားေပမယ့္လို႔ စီးကရက္တလိပ္ေလာက္ေသာက္ခ်င္စိတ္လို ျပန္ေရာက္လာတာ၊ သံသယပဲလား။

● လူမႈပဋိညာဥ္ဆီသို႔ ေဒါသထြက္ေနေသာလူအုပ္ႀကီး အျပင္းခ်ီတက္လာျခင္း

ခေပါင္းစီးကရက္ကို ပ႐ုတ္သုတ္ၿပီးေသာက္တာ ခုေနျပန္စဥ္းစားၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဦးသိန္းဇံတေယာက္သာ ေတြ႔ဖူးခဲ့တာပဲ။ စီးကရက္မွာ စိုထိုင္းထိုင္းပ႐ုတ္ဆီေလးေတြကြက္လို႔  ဦးသိန္းဇံႀကီးမ်ား အနားကျဖတ္သြားလို႔ကေတာ့ သူ႔ေခၽြးနံ႔န႔ဲ ပ႐ုတ္နံ႔႔ေရာၿပီးရေနတာ ေျပာရရင္ ေခၽြးေဆးလိပ္ပ႐ုတ္နံ႔ဆိုတဲ့ နည္းနည္းဆိုးဆိုး ရနံ႔သစ္လို႔ဆိုရမယ္။ တျခားလူနဲ႔ စကားေျပာတာသိပ္မေတြ႔ဖူးေပမယ့္ စကားေျပာေနရင္း  စီးကရက္ေဆးအမႈန္ေတြကို လွ်ာဖ်ားနဲ႔ႏႈတ္ခမ္းစုၿပီး တထြစ္ ထြစ္ ေထြးထုတ္ေနတတ္တယ္။ အသက္က ေလးဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ခပ္ေတာင့္ေတာင့္၊ ရာဂူဇာတခ်ိဳ႕လိုပဲ ဒါေပမယ့္လို႔ ေျခသန္းႏွစ္ေခ်ာင္းလုံးျပတ္ေနတာ။ အျပင္မွာ ကိုယ္ေတြကစားေနၾကတုန္းမ်ား စြပ္က်ယ္ခ်ိဳင္းျပတ္ ဇကာကြက္နဲ႔၊ လက္ေမာင္းမွာ ႏို႔ဆီခြက္ဖင္ပုံစံ စက္ဝိုင္းအထပ္ထပ္ပတ္ထားတဲ႔ ဓားႏွစ္လက္တက္တူးနဲ႔၊ တက္ထရက္ အကြက္က်ဲထူထူႀကီး တရႊမ္းရႊမ္းနဲ႔ ကြင္းထိုးဖိနပ္အျဖဴႀကီးစီးၿပီး  သူလမ္းထြက္လာရင္ အားလုံးဇက္ကိုပု ညိမ္ကုန္ေရာ့ပဲ၊ လမ္းထဲမွာလည္း ေတြ႔ရခဲတာကိုး။ ဦးသိန္းဇံျခံက လမ္းေထာင့္နားမွာ၊ ျခံအထဲမျမင္ရေအာင္ သံဆူးႀကိဳးမွာ ပုံနရိပ္ပင္ေတြအျပည့္အသိပ္န႔ဲ အေပၚကပ်ဥ္ျပားပိတ္ၿပီး အေသအခ်ာကာထားတာ။ အိမ္က ႏွစ္ထပ္ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီး။

လမ္းထဲ အဲဒီကာလအရ ကားေကာင္းေကာင္းေလးမ်ား ဝင္လာပလားဆို ဦးသိန္းဇံအိမ္။ ဒါေပမယ့္လို႔ ခပ္ျပာျပာ ေလးဘီးကားလည္းလာတာ၊ လိေမၼာ္ေရာင္မက်တက် သုံးဘီးကားလည္းလာတာ၊ ဆိုင္ကယ္သံတအုန္းအုန္းနဲ႔လည္း သူ႔အိမ္ထဲဝင္တာပဲ။ တခ်ိဳ႕က ကို္ယ့္ရိကၡာနဲ႔ကိုယ္လာၾကတဲ့ဘူးသီးေတြ၊ တခ်ိဳ႕ဘီးက်ဲေတြကေတာ့ ဦးသိန္းဇံရဲ႕ ပစၥည္းေတြဆီေပါ႕။ ကိုယ္ေတြအိမ္နဲ႔က ခပ္လွမ္းလွမ္းဆိုေတာ့ သူ႔အိမ္ကို ေတြ႔မေနရေပမယ္လို႔ ဦးသိန္းဇံျခံေရွ႕မ်ား ျဖတ္သြားရင္ စပ္စပ္စုစုၾကည့္မိၾကတယ္။ မနက္ကိုးနာရီေလာက္ဆုိုရင္ ၿခံဝင္းတံခါးေထာင့္မွာ အေမႊးတိုင္ အဆုပ္လိုက္ႀကီးမီးစြဲေနတာ ျမင္မေကာင္းဘူး၊ မီးခိုးတေထာင္းေထာင္း ခ်ိဳအီမူးမိုက္စရာ အန႔ံတညီးညီး။ အဲဒီအခ်ိန္ ကိုယ္ေတြထဲက ခပ္ရြတ္ရြတ္ခ်ာတိတ္တေကာင္ေလာက္ကမ်ား တံခါးတိုင္နားကပ္ၿပီးေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ရင္ အေမြးတိုင္ေတြရဲ႕ေအာက္ဘက္မွာ င႐ုတ္ဆုံႀကီးထဲ င႐ုတ္က်ည္ေပြ႔တပ္ထားလ်က္သား၊ ႏွင္းဆီတပြင့္လည္း စိုက္လ်က္သားနဲ႔ သ႐ုပ္ျပတင္ဆက္ထားတာကိုပါ ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။

တခါတေလေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ ဘိုၾကက္ခ်ီးတို႔ျခံထဲ ကိုယ္ေတြသြားေဆာ့တတ္ၾကတယ္။ ဘိုၾကက္ခ်ီးတို႔မိသားစုအားလုံးက ေတာ္ဝင္အဂၤလိပ္ ၿဗိတိသွ်စကားကို အိႏိၵယလွ်ာပါးပါးေလးေပၚတင္ၿပီး အၿမဲေျပာၾကတယ္လို႔ ထင္တာပဲ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ဘလြတ္ရႊတ္ေျပာၾကေပမယ့္လို႔ ပိုလီယို အႏုစားေလးျဖစ္ေနတဲ့ အငယ္ဆုံးေကာင္တိုနီငမည္းနဲ႔ကမွ ကိုယ္ေတြက ေလယူေလသိမ္းေျဖာင့္ၿပီး ကစားေဖၚျဖစ္ရတာေပါ့။ အဲ႔ဒိဘိုၾကက္ခ်ီးတို႔ျခံက ဦးသိန္းဇံၿခံန႔ဲ ဖင္ျခင္းေပါက္၊ အိမ္ေနာက္ဘက္ ျခံစည္းရိုးက ၾကည့္ရင္ အိမ္ေရွ႕ပိုင္းအထိကို ျမင္ေနရတယ္။ ၾကားမွာ မိုးတြင္းဘက္ပဲေရစီးတဲ့ ေျမာင္းတခုျခားတယ္။ တိုနီငမည္းတို႔ ေနာက္ေဖးေျမာင္းစပ္စပ္က သီဟိုပင္ေပၚ လင့္စင္ထိုးေဆာ့လည္းေဆာ့ ဟိုဘက္ျခံမွာ ဦးသိန္းဇံ အရိပ္အကဲမေတြ႔ရရင္လည္း လွမ္းေခ်ာင္းတတ္ၾကတယ္။ မိတ္ကပ္မ်က္ႏွာမ်ိဳးစုံန႔ဲ မိန္းမသုံးေလးေယာက္ကေတာ့ ေတြ႔ေနရတာပဲ။ တခါမ်ား ဦးသိန္းဇံတို႔အိမ္ေရွ႕ ၿခံတံခါးေပါက္နားမွာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ရပ္ေနရင္းနဲ႔ ထမီခါးေတာင္းႀကိဳက္စဆြဲ ေျခေထာက္ကားၿပီးရပ္ေနတယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ဦးသိန္းဇံထြက္လာၿပီး ေငြဖလား ခပ္လတ္လတ္နဲ႔ေရထည့္ေပးေတာ့ အဲဒီအမ်ိဳးသမီးက ဖလားခြက္ထဲကိုေရကို ေပါင္ၾကားအတိုင္းပဲ အေရွ႕ကေန အေနာက္ပိုင္းဆီ ငုံၿပီးပက္ေနတာေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ၾကည့္ေနတုန္း ကိုယ္ေတြကို ဦးသိန္းဇံေတြ႔သြားလို႔ တုတ္ကိုင္ၿပီး ေနာက္ေဖးလာေျခာက္ေတာ့ အားလုံးဝ႐ုန္းသုန္းကားနဲ႔ပဲ ေျပးၾကရတာ။ ဒါကို ကာတြန္းဆိုင္က ကိုသံေခ်ာင္းကိုေျပာျပေတာ့ ဟေကာင္ေလးေတြရ အဲဒါ လူေခၚတာလို႔ ေခၚတယ္ကြ၊ မင္းတို႔လည္း အဲသလိုၾကပ္ၾကပ္သြားေခ်ာင္း ဟိုက မင္းတို႔ခ်ိဳးေတြ အိမ္လာျဖတ္လိမ့္မယ္ တဲ့ ဆိုတာပဲ။ အဲတုန္းကေတာ့ သိပ္နားမလည္ဘူး ထူးဆန္းတာပဲသိတယ္။ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ေတာ့ ဘိုၾကက္ခ်ီးအိမ္ဘက္ သြားမေဆာ့ျဖစ္ၾကေတာ့ဘူး။

ဒီအတိုင္းပဲ လမ္းထဲ သူ႔မနာ ကိုယ္မနာ သေဘာထားနဲ႔ အဲ႔သလိုမ်ိဳးတည္ရိွမႈကို မသိသလိုေနလာခဲ့ၾကတာ။ တညေန ဦးသိန္းဇံ ဘာထေပါက္တယ္မသိဘူး ခေပါင္းေတာင္မခဲႏိုင္ေတာ့ဘဲ သူ႔ျခံေရွ႕ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္ေလွ်ာက္ရင္း ပါးစပ္က တတြတ္တြတ္နဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ကို ဓားႀကိမ္း တုတ္ႀကိမ္း လုပ္ေနသတဲ့။ ေအဘီစီ ေအးလြင္ေျပာစကားအရေတာ့ အဲဒီအိမ္ကို ေလးဘီးကားေလးနဲ႔ ခပ္ကုပ္ကုပ္လာေနက်ဘဲႀကီးတေပြဟာ ပိုင္ရာဆိုင္ရာကလူႀကီးတေယာက္ပဲတဲ့၊ ခု ေခါင္မိုးတဝင္းဝင္းန႔ဲ ကိုသိန္းဇံအိမ္အမိုးကို သြတ္ျပားအသစ္ေတြမိုးဖို႔ ဟိုတေလာက ကားနဲ႔လာခ်ေပးတာ အဲဒီဘဲႀကီး လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ပဲတဲ့၊ ဒါေပမယ့္ ခုျဖစ္ေနတာက ရပ္ကြက္ေကာင္စီ႐ုံးမွာ ဘယ္ကလာမွန္းမသိတဲ့တိုင္စာေရာက္လို႔ ေခၚေတြ႔ခံထားရသတဲ့၊ ဒါကို ကိုသိန္းဇံက သူ႔အိမ္သြတ္အသစ္မိုးတာ ပတ္ဝန္းက်င္က မနာလိုလို႔ သူ႔ကို ေခ်ာက္ခ်တယ္ ေပါ့ေလတဲ့၊ အဲဒါကို သူ႔ျခံေရွ႕ထြက္ရမ္းေနတာပဲဆိုေတာ့မွ ဇာတ္ရည္နည္းနည္းလည္သြားၾကတယ္။ သူထင္ဝံ႔လည္း ထင္စရာ၊ သြတ္အသစ္ရဖို႔ဆိုတာကလည္း ေငြရိွရင္ေတာင္ တမ်ိဳးခက္ခဲ ခဲ့ဖူးတာကိုး၊ အနီးနားပါးနား အိမ္သြတ္မိုးၾကရင္ အေဟာင္းေလးဘာေလး ေဆးအထပ္ထပ္ျပန္သုတ္ မိုးၾကရတာပဲ။ ဒါန႔ဲ လမ္းထဲက လူငယ္လူႀကီးတခ်ိဳ႕က ဦးသိန္းဇံကို မက်င္ေအးတို႔ျခံေရွ႕က မီးကင္းတဲမွာ ေခၚေတြ႔တယ္၊ အထင္မမွားဖို႔အေၾကာင္း ကိုယ့္လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းနဲ႔ကိုယ္ ေအးေအး ေနဖို႔အေၾကာင္း ခပ္ေျပေျပေျပာခဲ့ၾကတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္လို႔ ဦးသိန္းဇံကေတာ့ သိပ္အစာေၾကပုံမေပၚဘူး ေစာင္းငမ္း ေနတုန္းဆိုေတာ့ ရပ္ေရးလမ္းေရးမွာ မေခ်ာေမြ႔ဖို႔ျဖစ္သြားတယ္။

အဲဒိည ကိုယ္ေတြအိမ္ေအာက္ထပ္က စကားသံေတြၾကားေနရေတာ့ ညႀကီးပိုင္း ၁၁နာရီေလာက္ရိွၿပီ၊ အိပ္ရာကေန အိပ္ခ်င္မူးတူးထၿပီးဆင္းလာေတာ့ လူေတြအေတာ္စုံပဲ။ တၾကိတ္ၾကိတ္နဲ႔ ေခါင္းခ်င္းရိုက္စည္းေဝးေနၾကတာ။ မက်င္ေအး ေခါင္းေဆာင္တဲ့ ေဘာင္းဘီတိုမိန္းခေလးေတြတဖြဲ႕၊ ကိုယ္ေတြဦးေလးေတြရယ္ ေအဘီစီေအးလြင္တို႔က ေဘာင္းေဘာင္းနဲ႔ ခါးေတာင္းက်ိဳက္တစု၊  အန္တီပဲေလွာ္တို႔ ထမီတိုတိုအမ်ိဳးသမီးေတြက တစုနဲ႔ဆိုေတာ့  အေယာက္သုံးဆယ္ေက်ာ္ေက်ာ္။ လြယ္အိတ္ေတြ ျခင္းေတြ ပုဆိုးစလြယ္ေတြနဲ႔ ျပင္ဆင္ထားၾကတာေတာ့ ဘာမွန္းကိုမသိခဲ့တာ။ ေနာက္ေတာ့ လူစုကြဲသြားတာနဲ႔ ကေလးပီပီအိမ္ေပၚျပန္တက္လာရတာ မၾကာလိုက္ဘူး ဆယ္မိနစ္ေလာက္ပဲရိွဦးမယ္ ခပ္လွမ္းကေန သြတ္ျပားေပၚ အရြယ္အစားမ်ိဳးစုံနဲ႔ ခဲေတြ အုတ္ခဲက်ိဳးေတြက်သံဆိုတာ ဝုန္းဒိုင္းက်ဲၾကားရေတာ့တာပဲ။ လမ္းထဲက ကဘာပ်က္ခန္းဟာ ဆယ္စကၠန္႔ေလာက္ၾကားလိုက္ရမယ္ထင္တယ္၊ ေနာက္ ၁မိနစ္ေလာက္ ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းေနတုန္း ဦးသိန္းဇံရယ္ သမီးေယာက္ဖ ႏွစ္ေယာက္သား ဓားတဝင္းဝင္း ဓာတ္မီးတဝင္းနဲ႔ လမ္းထဲမွာ ဟိုဘက္ဒီဘက္ေျပးလႊားရင္းက ေဟ႔ေဟ့ ဘယ္သူေတြလဲကြ လုပ္စမ္းပါ မိုက္ရင္ထြက္လာစမ္းပါ လို႔ဆိုတဲ့ၿပီး ကြမ္းတယာညက္ေလာက္ တရၾကမ္း တန္ျပန္ေနခဲ့ေသးတယ္။ အရာရာတိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ အကာလႀကီးဟာ ေနာက္ထပ္ နာရီဝက္ေလာက္ပဲၾကာပါတယ္။

ေနာက္တေက်ာ့ သြတ္ျပားေတြေပၚကလာတဲ့ မက္တယ္သံေတြ မိုးခ်ဳံးသံေတြထပ္ၾကားရျပန္ေလၿပီ။ ဒီတခါကေတာ့ ပထမအသုတ္ထက္ ပိုၾကာသေယာင္ရိွမယ္ထင္တယ္။ ထစ္ခ်ဳံးသံေတြျပန္လည္စဲသြားၿပီးစ  အခ်ိန္မွာ ဦးသိန္းဇံ အိမ္ရဲ႕ဓားလြယ္ခုတ္ ရခိုင္ႀကီးဦးထြန္းေအာင္အိမ္က ေအာ္လံပါတဲ့ဓာတ္ျပားစက္အေဟာင္းႀကီးကေန ျပည္လွေဖလိုလို ဘာလိုလို သီခ်င္းသံႀကီးလည္း လမ္းထဲမွာပတ္ေျပးေနေတာ့တာပဲ။ တညတာသာကုန္သြားတယ္ ဦးသိန္းဇံအိမ္က ဘာတုန္႔ျပန္သံမွ ထြက္မလာေတာ့ဘူး။ သူ႔အိမ္က လွတပတ ပစၥည္းေတြခမ်ာလည္း ေနာက္ေဖးေပါက္ ဘိုၾကက္ခ်ီးတို႔ေျမာင္းတေလ်ာက္ကေန အျပင္ကိုလစ္ေျပးကုန္ၾကရရွာတယ္လို႔ ေျပာသံၾကားတာပဲ။

ေနာက္ရက္ ေန႔လည္ေစာင္းပိုင္းေတြမွာ တက္ထရက္ပုဆိုးတိုတိုဝတ္ထားတဲ့ ဦးသိန္းဇံကို တံျမက္စည္းရွည္ႀကီး ကိုင္လ်က္သားနဲ႔ အရပ္ထဲလမ္းထဲ ေတြ႔လာရတယ္။ ပ႐ုတ္နံ႔ထြက္တဲ့ ခေပါင္းႀကီးခဲလို႔၊ ငိုက္စိုက္ငိုက္စိုက္နဲ႔ တလမ္းလုံး ကအမိႈက္ေတြ လိုက္လွည္းက်င္းေနတာဟာျဖင့္ ေျပာရရင္ အလြန္အႏၲရာယ္ႀကီးေနတဲ့ မလိုတမာအုတ္ခဲက်ိဳးေတြ ကူလီကူမာခဲလုံးေတြကေတာ့ လမ္းေပၚ တသက္လုံးမေတြ႔ေစရလို႔ စိတ္နာနာန႔ဲ လမ္းေပၚေရြေဘာ္ထိုးေနသလားပဲ။

သစ္ရြက္ေျခာက္ကေန သၾကားလုံးခြံနဲ႔ ပဲႀကီးေလွာ္ခြံအထိ ေျပာင္ေနေရာ့ဆိုတာ။ သူ႔ဟာသူအဲဒီအခ်ိန္ဆို ဦးထြန္းေအာင္အိမ္က ဓာတ္ျပားေဟာင္းႀကီးကလည္း က်ယ္က်ယ္ႀကီးၾကားရျပန္တာပဲ။ ေပါက္တူးေလးဆြဲလာၿပီး လမ္းပ်က္ေနတာ ခ်ိဳင့္ေနတာေတြကို လိုက္ဖို႔လိုက္ျပင္နဲ႔ တပတ္ေလာက္ ရက္ဆက္လုပ္ေနခဲ့တာဆိုေတာ့သူ႔လုပ္ငန္းကိုင္ငန္းလည္း တပတ္ေက်ာ္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္နားထားရတယ္ေပါ့။  ပိန္လိမ္ရြတ္တြ တလက္လက္ထ ေနတဲ့ေခါင္းမိုးကို ျပန္ျပင္ရင္းန႔ဲ အုတ္ပကၠားတက္လိုက္တယ္၊ အဲ႔ဒိတုန္း သူ႔အိမ္ထဲကို ေဒါသတႀကီးေရာက္လာခဲ့ဖူးတဲ့ အုတ္ခဲက်ိဳးေတြ ေက်ာက္စရစ္ခဲေတြကိုလည္း သူ႔အိမ္ကြန္ကရစ္ေလာင္းတဲ့အထဲ ျမဳပ္ႏွံထားလိုက္တယ္လို႔ ကြၽမ္းက်င္ပုံရတဲ့ အမည္မသိပန္းရံဆရာတေယာက္က ျပန္ေျပာျပခဲ့တယ္လို႔ၾကားတယ္။ ဒီျဖစ္ရပ္ဟာ ၈၈အေရးေတာ္ပုံမတိုင္ခင္ လမ္းထဲကလူထုုလႈပ္ရွားမႈလို႔ အၾကယ္တဝင့္ဆိုၾကတာပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဟိုတုန္းကေတာ့ အဲဒီလမ္းထဲမွာ အဲဒီလႈပ္ရွားမႈရဲ႕ ႏွစ္ပတ္လည္မ်ားေရာက္ရင္ လူစုလူေဝးနဲ႔ အမွတ္တရ စားပြဲေသာက္ပြဲမ်ားေတာင္လုပ္တတ္ၾကေသး တာဟာ ဦးသိန္းဇံအိမ္ လမ္းထဲမွာရိွေနေသးတဲ့ ေနာက္ ဆယ္စုႏွစ္ေလာက္အထိေအာင္ပဲလို႔ ဆိုၾကတယ္။

● ရာရာစစ ရန္ကုန္မွတိုက္ရိုက္တင္ဆက္ေနရတယ္လို႔
ေျပး -ေျပး ေနာက္မွာေရေတြလိုက္လာၿပီဆိုေတာ့  ဘယ္ကရဲေတြလဲတဲ့ တကၠစီသမားက အူေၾကာင္ေၾကာင္န႔ဲ ျပန္ေမးေသးတယ္။ မဟုတ္ဘူး ေရေတြလိုက္လာတာ မျမင္ဘူးလားဆိုေတာ့ ေၾသာ္…ေနာက္ေနတာလားတဲ႔။ မိုးက ေဝါကနဲ ေဝါကနဲရြာေနေတာ့ ပလက္ေဖာင္းေအာက္ေတြထဲကေန ေနာက္ေဖးလမ္းေတြထဲကေန ထူးဆန္းေသာေရေတြ အလုံး အရင္းနဲ႔ထြက္လာလို႔မို႔ ကားေတြ ကိုယ္လြတ္႐ုန္း ထြက္ေျပးဖို႔ျပင္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ဘယ္လြတ္လိမ့္မတုန္း ကားဗိုက္ ေအာက္ကို ေရေတြလာလာရိုက္ေနတယ္။ ကိုယ့္လူေတာ့ ဒီေန႔ ေနတြက္ေျခကိုက္ပါ့မလားမသိ ကိုယ္တိုင္ေတာ့ စိတ္ကို ေလွ်ာ႔ထားဖို႔ျပင္လိုက္တယ္ ေရာက္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္မွသာေရာက္ေတာ့ေပါ့။ ေရေတာထဲမွာ ကားေတြေရြ႕ရခက္ေနတာ ထက္စာရင္ လမ္းဆင္းေလွ်ာက္သြားရင္ေကာင္းမလားလို႔ စဥ္းစားၾကည့္ေသးတယ္ ၊မဟုတ္ေသးဘူးပါဘူးေလ အေရးႀကီး ခ်င္လို႔မွမရရင္ အေရးႀကီးစရာဘုံးေပါလေအာေခတ္ႀကီးမွာ ဘာအေရးႀကီးရဦးမွာလဲေပါ့၊ ဘာမွအေရးႀကီးေနစရာမွ မလိုေတာ့တာလို႔ ျပန္ေတြး၊ ေတြးရတာမလြယ္ဘူး။ ငါေတြးတယ္ ဒါေၾကာင့္ ငါပင္ပန္းတယ္။ ပလက္ေဖါင္းေပၚ ေရစိုေနတဲ့ျဖတ္သြားျဖတ္လာေတြ လမ္းသြားရင္းဘာေတြေတြးေနမယ္မသိဘူး။ ဒီေလာက္မိုးရြာေနတဲ့ၾကားက ေကာင္ေလးတေယာက္ မွန္တံခါးေတြေခါက္ၿပီး ပိုက္ဆံေတာင္းေနေတာ့ ဘယ္သူမွ တံခါးဖြင္႔ေပးခ်င္မွာမွမဟုတ္တာ ျမင္ေနရတယ္။ အဲကြန္းဖြင္႔လို႔ရတာမွမဟုတ္တာ တံခါးေလးဟထားေပး ပါလား လို႔ေျပာလိုက္ရတယ္ မြန္းလာလို႔၊ မိုးေရေတာ့နည္းနည္းဝင္လာတာေပါ့ေလ။ ထမင္းမစားရေသးလို႔တဲ့ ေရစိုေနတဲ့ေခါင္းႀကီး မွန္ေပါက္ထဲကေန ဝင္လာၿပီးေျပာေနတယ္၊ အေရာင္ဆိုးထားတဲ့ ဆံပင္ဝါဝါေတြကေန ေရေတြတစက္စက္ ကားထဲမွာ၊ ကားဆရာက အသံမာမာန႔ဲ သြားပါကြာ ငါလည္းထမင္းစားရေသးတာမဟုတ္ေသးဘူးဆိုေတာ႔ အစ္ကိုတို႔က ပါမုန္႔စား လုိ႔ရတယ္လို႔ ဗလုံးဗေထြးနဲ႔ျပန္ေျပာတယ္။ ကားကဆက္လိွမ္႔ေတာ့မယ္ သူ႔ေခါင္းကကားထဲက မထြက္ေသးတာ၊ ေခါင္းႀကီးမ်ားျပတ္ပါလာမလား၊ မထူးေတာ့ဘူး ႏွစ္ရာတန္ေလးထုတ္ မင္းလည္းပါမုန္႔စားေပါ့ကြာဆိုေတာ့ သူလည္း ေက်နပ္သြားၿပီးေတာ့မွ သူ႔ေခါင္းႀကီးျပန္ယူသြားတယ္။
အမိန္႔ရအေပါင္ဆိုင္ဝမွာ ေထာင္ထားတဲ့ တ႐ုတ္လက္ေရးစာလုံးႀကီးကိုေငးၾကည့္လိုက္မိတယ္၊ ဘာမွန္းမသိေပမယ္႔လို႔ ၾကည့္လို႔အေကာင္းသား။ ေရစိုေနတဲ့ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းမိန္းမႀကီးတေယာက္ အဲဒီဆိုင္းဘုတ္နားမွာ မိုးခိုေနတာ ဓာတ္ပုံ လွမ္းရိုက္ခ်င္စိတ္ျဖစ္သြားတယ္၊ ေစာနက တ႐ုတ္လက္ေရးစားလုံးရဲ႕ ဘက္ဂေရာင္းေၾကာင့္လည္း ျဖစ္မယ္ထင္တယ္။ ကားဆရာက ေရတိမ္တဲ့ဘက္ကို ယူခ်င္လို႔ လမ္းအလယ္ကို တက္ဖို႔ျပင္လိုက္တယ္၊ ေနာက္မွာလည္း ဟြန္းသံေတြဆူညံလို႔။ မီးပိြဳင့္နဲ႔လည္း နီးလာေတာ့ ပိုၿပီး အားတက္လာတယ္။ ကားခ်ိဳးလိုက္ေတာ့ ဖြင့္ထားတဲ့မွန္တကေန မိုးေရေတြ တျဖန္းျဖန္း ဝင္လာလို႔ မွန္ေတြ ျပန္တင္လိုက္ၿပီး ဒီေန႔ည ကမၻာ႔ဖလားဖြင့္ပြဲမီပါ့မလားဆိုေတာ့ ကားဆရာက ဖိုင္နယ္ပြဲေတာ့မီမွာပါဆိုၿပီး ျပန္ေနာက္တယ္။ ေျပာရင္းဆိုရင္း ဖြင့္ပြဲမွာ ေနာက္တႀကိမ္ၿပီး ေနာက္တႀကိမ္ၿပီး ေနာက္ထပ္တႀကိမ္ျပန္လည္ အေရြးခံရတဲ့ မစတာသမတပူတင္ ဂ်ဴဒိုဝတ္စုံနဲ႔မ်ား သီခ်င္းေဖ်ာ္ေျဖဦးမလားေပါ့ ရင္ခုန္မိတာ၊ အဲဒီမွာက ဘာမဆို ျဖစ္သြားႏိုင္တာခ်ည့္ပဲမဟုတ္လား။ ဆိုတာကို သတိရလိုက္ေသးတယ္၊ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘရာဇီးပြဲ ၾကည့္ရဦးမယ္၊ တူရကီပြဲလည္း ၾကည့္ရဦးမွာပါလားလို႔ အားတက္သြားတယ္။ အိမ္မေရာက္ခင္ တဆိုင္ဆိုင္ဝင္ၿပီး ညေဘာပြဲၾကည့္ရင္း စားစရာ ေသာက္စရာ တခုခုဝင္ဝယ္ရ ေကာင္းမလား။

ကားက မီးပိြဳင့္ေက်ာ္သြားေတာ့ ခရီးကနည္းနည္း အလွ်င္မီသြားတယ္။ ကားဆရာကလည္း နည္းနည္းအသက္ရွဴ ေခ်ာင္သြားတဲ့ပုံပဲ ေရဒီယိုေတြ ဘာေတြဖြင့္လိုက္ေတာ့ ယဥ္ေၾကာပိတ္ဆို႔မႈ တိုက္ရိုက္ထုတ္လႊင့္ေနပါသတဲ့။ အစီအစဥ္တင္ဆက္ေနတဲ့ မိန္းခေလးအမည္က ဗဂ်ီတဲ့၊ စကားေျပာေနရင္း အမည္ပါ ထည့္ထည့္ေျပာသြားတာပဲ။ ေတာင္ဥကၠလာ ျမင္သာဘက္မွာ ေရႀကီးကားပိတ္ေနတာကို အငွားယာဥ္ေမာင္း မတ႐ုတ္မက ၿပီးခဲ့တဲ့ငါးမိနစ္က သတင္းေပးသြားပါတဲ့၊ ကိုယ္သြား တဲ့လမ္းနဲ႔ တျခားစီေပမယ့္လို႔ ေရႀကီးကားပိတ္ေနတာကိုေတာ့ ျမင္ေယာင္လိုက္ရလို႔ မဆိုးဘူးလို႔ ေက်နပ္သြားရေသးတယ္။  ကမ္းနားလမ္းဘက္ကေန ကားကေကြ႔ခ်သြားေတာ့ ျမင္လမ္းက်ယ္ ျမင္ကြင္းက်ယ္ထဲ ေရာက္သြားျပန္တယ္။ မိုးေရထဲမွာ ျငိမ္သက္ေနတဲ႔ ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းဘက္က အေဆာက္အအုံေတြ အစီစဥ္လိုက္ကို ျမင္လိုက္ေတာ့ ဆိုဗီယက္ေခတ္က စက္႐ုံေတြကို ျမင္ေနရသလိုမ်ိဳးပဲ ေဝဒနာတခုခု ရေနတယ္။ တာေမြအဝိုင္းဘက္မွာလည္း ငါးဖက္ငါးတန္ ကားေတြပိတ္ေနၿပီး က်ိဳကၠဆံလမ္း ဘက္မွာလည္း ကားလမ္းပိတ္ဆို႔ေနပါတယ္လို႔ လြန္ခဲ့တဲ့သုံးမိနစ္က  အငွားယာဥ္ေမာင္း ဦးဟစ္တလာက သတင္းပို႔ထားပါတယ္ရွင့္ ဆိုၿပီး ထုတ္လႊင့္ေနတဲ႔ ႏွာသံေလးနဲ့ အသံေႏြးေႏြးေလး။ ပန္းဆိုးတန္းဘက္က ၾကယ္ငါးပြင္႔ သေဘၤာႀကီးရဲ႕အေပၚပိုင္းကို လွမ္းျမင္လိုက္ေတာ့ အဂၤလိပ္ေတြ ရန္ကုန္ကိုစသိမ္း ပိုက္တဲ့ရက္ ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္တာ ခပ္ေမ့ေမ့ရယ္၊ ဟိုတုန္းက အလြတ္က်က္ခဲ့ဖူးတဲ့ဟာ။ ရန္ကုန္ဆိပ္ကမ္းေပၚကိုက်တဲ့ အဂၤလိပ္အေျမာက္ဆံေတြကိုျမင္ ေယာင္ၾကည့္ၿပီး ရယ္ခ်င္သလိုျဖစ္လာတယ္။ အက်ႌအိပ္ထဲကဖုန္းမွာအသံတုန္ရင္ၿပီး မစ္စ္ေကာျဖစ္သြားလို႔ ၾကည့္လိုက္ၿပီးေတာ့ ျပန္မေခၚျဖစ္ေတာ့ျပန္ဘူး၊ ဒါနဲ့ ေဖ႔စ္ဘြတ္ခ္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ ကားေပၚမွာ ဘိုသီခ်င္းတပုဒ္ပဲ ၾကားေနတယ္၊ ကားဆရာတခုခုေျပာလိုက္သလားလို႔ မသဲကြဲေပးမယ့္ျပန္ေမးမေနေတာ့ဘူး။ ဖုန္းေပၚမွာ နည္းနည္းေစာင့္လိုက္ရ ၿပီးေတာ့မွ ပုံတခ်ဳိ႕တက္လာတယ္။ လမ္းေပၚမွာေရလႊမ္းၿပီး ကားေတြနဲ႔ပုံေတြ၊ အမ်ိဳးသားေရးကိစၥေတြ၊ ဘာသာေရးအရႈပ္အရွင္းပိုစ္႔ေတြနဲ႔ စုံလို႔။ ဟိုက္- ဒီပုံေလးေတြကိုျမင္ေတာ့ ရင္ထဲ ယားက်ိက်ိျဖစ္သြားတယ္။ မိုးေရထဲမွာ ကားပိတ္ေနတုန္း ကားအနက္တစီးေပၚမွာရိုက္ထားတဲ့ပုံ။ ကိုယ္က တခြိခြိနဲ့အုပ္ရယ္ေနေတာ့ ကားဆရာက ေနာက္ၾကည့္မွန္ ကေနၾကည့္ၿပီး လွမ္းေမးတယ္ ကားအမိုးေပၚမွာ အတြင္းေဘာင္းဘီေလးနဲ႔ ကိုယ္ဟန္ျပေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးအေၾကာင္း သူ႔ကိုေျပာလိုက္တယ္၊ ေအဒီမီးပိြဳင့္ဘက္နားမွာ ကားပိတ္ေနတုန္း ဒီအမ်ိဳးသမီး ဘယ္လိုစိတ္ကူး ေပါက္သြားတယ္ မသိဘူးလို႔။ ဓာတ္ပုံရိုက္တင္တဲ့ သူေတြကလည္း ကားၾကိဳကားၾကားကေနရိုက္ထားေသးတာ။ ေအာက္လမ္းမီးပြိဳင႔္ မိေနတုန္း ဖုန္းကိုကားဆရာဆီ ေပးျပလိုက္တယ္၊ သူ႔မွာခြက္ထိုးခြက္လွန္ ရီလိုက္တာဆိုတာ။ အဲ႔ဒါ ဘယ္တုန္းကလဲဆိုေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးႏွစ္ေလာက္က တင္ထားတာျပန္ေပၚလာတာပဲလို႔ ဖုန္းထဲကိုျပန္ၾကည့္ၿပီး ေျပာလုိက္တယ္။ ျဖစ္ပုံမ်ား အတိတ္ကိုျပန္ေဖၚရတယ္လို႔။ ကိုယ္ဟန္က ခပ္ျပည့္ျပည့္နဲ့ အလန္းႀကီးမဟုတ္ေပမယ္ အေတာ္စိတ္ကူးေကာင္းတဲ့ အမ်ိဳးသမီးပါတဲ့၊ အီရန္တို႔ ဘာတို႔မွာဆိုရင္ေတာ့ ကမၻာေက်ာ္မလားေတာင္ မေျပာတတ္ဘူးတဲ့ ကားဆရာက မွတ္ခ်က္ေတြေပးေနတယ္။

ေအာက္လမ္းမွာ နည္းနည္းေလးပိတ္ေနေလေတာ့ ကားဆရာက ဘာရယ္မဟုတ္ဘူးထင္ပါတယ္ ေရဒီယိုကို အသံ နည္းနည္းထပ္ခ်ဲ႕လိုက္ျပန္တယ္။ မိုးေရထဲမွာ အလုပ္ၾကမ္းသမားတခ်ိဳ႕ ေရလႊတ္ေျမာင္းထဲကေန တခုခုကို ၾကိဳးနဲ႔ဆြဲထုတ္ေနတယ္။ ေလးငါးေယာက္ဝိုင္းဆြဲေနတာ ဘာႀကီးကိုလည္းမသိဘူး၊ လုပ္ငန္းခြင္ဦးထုတ္လည္းမပါ၊ တဖက္မွာကလည္း လုပ္ငန္းခြင္တခုရိွေနျပန္တယ္၊ အဲဒီလုပ္ငန္းခြင္ထဲက အဝါေရာင္ရႊံ႕ေရေတြ လမ္းမေပၚ လွ်ံထြက္ေနတယ္။ ဒီတခ်က္ပိတ္ေနတာေလး ေက်ာ္ရင္ေတာ့ ကားလမ္းက သိပ္မဆိုးေတာ့ဘူး။ သီခ်င္းသံရပ္သြားၿပီး ဗဂ်ီဆိုတဲ့မိန္းခေလးရဲ႕အသံ ထြက္လာျပန္တယ္။ ကားႀကီးႏွစ္စီး တိုက္မႈတခုျဖစ္ထားလို႔ လမ္းပိတ္ေနတဲ့အေၾကာင္း လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္မိနစ္က ကိုယ္ပိုင္ကားေမာင္းသူ တေယာက္က သတင္းပို႔ထားတဲ့အေၾကာင္း ေျပာသြားေတာ့ ကားဆရာကိုမရွင္းလို႔ထပ္ေမးရတယ္ ဘယ္နားမွာလဲလို႔။ ေအးဗ်ာ ကမၻာ႔ဖလားမီမယ္လို႔ေတာ့ ထင္တာပဲ၊ သူေျပာသြားတဲ႔အတုိင္းဆို ကားတိုက္လို႔ပိတ္ေနတာ က်ေနာ္တို႔ ေရွ႕နားေလးမွာတဲ့။ ဒီအတိုင္းဆို ဟိုေကြ႔ဒီေကြ႔ လုပ္ဖို႔စဥ္းစားရဦးေတာ့မယ္ေပါ႕၊ ေဘးဘီၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူလိုကိုယ္လို ကားေတြ တျဖည္းျဖည္း ျပည့္ခဲလာလိုက္တာ မိုးေရထဲမွာ ။  နည္းနည္းမြန္းက်ပ္လာလို႔ ကားတံခါးဟလိုက္ေတာ့ ဟြန္းသံေတြ ဆူညံေနၾကၿပီ။ ေနမဝင္ေသးဘူးလို႔ ထင္ရေပမယ့္ ကမၻာ့ဖလားပြဲကို မီပါ႔မလားလို႔ ရီစရာမေျပာရဲေတာ့ဘူး။ ဒီလိုအေျခအေနမွာ ဘယ္လိုအမ်ိဳးသမီး တေယာက္ေယာက္ကမ်ား မထင္မွတ္ဘဲထြက္လာဦးမလဲလို႔ ကားေခါင္မိုးေတြေပၚ လွမ္း ၾကည့္ေနမိတယ္ သူလိုကိုယ္လို။

● ေနရွင္နယ္လစ္ဇင္-ဇာပန္းခရမ္းပိုးပဝါေတြ
ဘယ္အခ်ိန္ကစလိုက္သလဲလို႔ ျပန္လိုက္လည္း မထူးေတာ့ပါဘူး၊ ကိုယ္ေတြခပ္ငယ္ငယ္ကာလ ခ်ိန္ခြင္ထဲ ဓာတ္ခဲအေလးေတြေတြ႔မိေတာ့ ဘယ္ႏွက်ပ္သားတိတိဆိုတာ အပ္က်မတ္က် မရိွေပမယ္လို႔ ဘယ္သူမွေစာဒကတက္စရာ အေၾကာင္းမွမရိွပဲနဲ႔၊ ဒါက ေအာက္ေျခအလႊာမွာေတာ့ အနီေရာင္ေအာက္ခံန႔ဲ သမာဓိ ေနရွင္နယ္ဓာတ္ခဲ ျဖစ္ေနေတာ့တာကိုး။ ေနရွင္နယ္ဆိုကတည္းက အရင့္အရင္က အရင္းရွဳံးဆိုရွယ္လစ္ေခတ္ရဲ႕လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲမွာ အႀကီးအက်ယ္လူရိွန္ပါတယ္။ ေလးေထာင့္ကြက္ထဲမွာ မိုးၾကိဳးသြားလွ်ပ္စီး အတြန္႔ေလးနဲ႔က အဂၤလိပ္လို ေနရွင္နယ္ပဲ။ ေနာက္ ကုလားမျခင္းဆြဲႏို႔ဆီခြံကလည္း ဇလုတ္တိုက္ စံမလႊဲ ျပည္သူ႕ဆန္ျခင္ဗူးခြံျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ရိွတာေလးနဲ႔ ကိုယ္တို႔အသုံးတည့္ပုံကလည္း သူမ်ားဂ်ပန္ကားေပၚကခ်ထားတဲ႔ ဝတဳၳ စာအုပ္ေလးလို ဘူးအျပားလိုက္ပုံ ကားကတ္ဆက္ေလးကို အိမ္ေပၚေခၚတင္ၿပီး ေစ်းထိပ္က ဆရာမက္ကင္းနစ္ေကာင္းမႈန႔ဲ စပီကာေလး ေဆာင္းေဘာက္ေလး တြဲလိုက္ေတာ့ ျမန္မာ့ဂီတဆီေရာ ကမၻာ့ဂီတဆီပါ ေျခဆန္႔လက္ဆန္႔လုပ္လို႔ရခဲ့ၿပီ။

ဒါေပမယ့္ အဲ႔တုန္းက ႐ုပ္ဝတဳၻၳနဲ႔ နည္းပညာပစၥည္းဆိုတာေတြရဲ႕ အရည္အေသြးဟာ အမာထည္ေတြအေပၚမွာ အေျခခံထားတာဆိုေတာ့ တည္ၿငိမ္ရမယ္ အၾကမ္းခံရမယ္ တာရွည္ခံရမယ္။ အဲ့သလိုတေၾကာင္းဆြဲနဲ႔ေျပာရရင္ ေနရွင္နယ္ပစၥည္းေတြရဲ႕အရည္အေသြးဟာ လုပ္သားျပည္သူေတြရဲ႕အေသအလဲယုံၾကည္မႈန႔ဲ ေသခ်ာေနခဲ့တယ္။ ၿပိဳင္ဘက္မရိွဆိုသလိုပဲ တျခားေရြးခ်ယ္စရာတံဆိပ္ဆိုတာကလည္း ဘာမွသိပ္ရိွမွမရိွပဲနဲ႔။ တျခားေငြရွိဂုဏ္ရိွ ေတြရဲ႕အိမ္ေတြမွာ ေနရွင္နယ္ပစၥည္းမ်ိဳးစုံေတြ႕ရတတ္တာပဲ။ တီဗြီ ကတ္ဆက္ ပန္ကာ၊ ေနာက္ပိုင္း ေရခဲေသတၱာ ထမင္းေပါင္းအိုး။ အစုံပါပဲ ေနရွင္နယ္ပစၥည္းဆိုေတာ့ ဘြဲ႔ယူထားတဲ့ပုံေတြနဲ႔ အၿပိဳင္ ဧည့္ခန္းမွာခ်ည့္ လူျမင္သူျမင္ထားတတ္ ျကတယ္။ ကိုယ္ေတြေပါက္စက ကိုယ့္ရပ္ကြက္ထဲမွာေတာ့ ထမင္းေပါင္းအိုးဆိုတာမျမင္ဖူးပါဘူး၊ ဂုဏ္သေရရွိ အိမ္တအိမ္ရဲ႕ ဧည့္ခန္းမွာ ထမင္းေပါင္းအိုးထဲက အေငြ႔ေတြပန္းထြက္ေနတာ စေတြ႔ဖူးခဲ့တယ္၊ သေဘၤာသား တေယာက္အိမ္ဦးခန္းမွာ တီဗြီခပ္ႀကီးႀကီးတလုံး ပန္းထိုးဇာပဝါနဲ႔အုပ္ထားခဲ့တယ္။ ေနရွင္နယ္ႀကီးေတြေပါ့။

အဲ့တုန္းက ရပ္ကြက္ထဲမွာ လွ်ပ္စစ္မီးနပ္မွန္ေအာင္ လာတာမဟုတ္ဘူး၊ ရပ္ကြက္ထဲက ဦးသံေခ်ာင္းဘတၴရီဆိုင္မွာ လေပးနဲ႔ ဘတၴရီအားသြင္း ညေနဆိုကိုယ္ေတြအလုပ္တလုပ္က အားသြင္းၿပီးသားဘတၴရီ သြားယူရတာ။ ၁၂ဗ႔ို ကားဘတၴရီအိုးကို တေယာက္တည္းဘယ္ႏိုင္မလဲ၊ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ တေယာက္တဖက္သြားသယ္ရတာ။ ေျမႀကီးေပၚခ်ရင္ အားေလ်ာ့ကုန္တယ္ဆိုလို႔ ဘယ္လက္နဲ႔ ညာလက္ ေျပာင္းေျပာင္းၿပီးသယ္လိုက္ရတာ တေညာင္း၊ အဲတာလည္း ေနရွင္နယ္အိုးပဲ။ ေညာင္းကားေညာင္း၏ ညေရာက္ရင္ေတာ့ဇိမ္က်က် ရွစ္နာရီသတင္းၿပီးခ်ိန္ ေလာက္မွန္းၿပီး တီဗီဖြင့္ေပးလို႔ ဇာတ္လမ္းေတြၾကည့္ရတယ္။ သူၾကိဳက္တဲ့တီဗီဇာတ္လမ္းမ်ားဆို ဖန္သားျပင္အနားကပ္ မ်က္မွန္န႔ဲ ေတ့ေတ့ၾကည့္တတ္တဲ့ ကိုယ္ေတြဖြားေအေတာ္သူနဲ႔ရယ္ အိမ္နီးပါးခ်င္းနဲ႔ဘာနဲ႔ဝိုင္းအုံၾကည့္ရတာဆိုေတာ့ ခုေနခါမ်ား အဲ႔ဒီ အျဖဴအမည္းတီဗီ ေပါက္စေလးကိုက ရယ္စရာဇာတ္ေကာင္ျဖစ္ေလာက္တယ္။ သစ္သားအိမ္ေလးနဲ႔အဟန္႔ႀကီးတယ္လို႔ ထင္ရေပမယ့္ ႐ုပ္ျမင္ရတဲ့ဖန္သားျပင္က ၁၂လက္မပဲရိွတာကို၊ ႐ုပ္ထြက္က အျဖဴအမည္း မႈံတုန္ေပမယ့္ မာေတာ့အေတာ္မာတဲ့ေကာင္၊ လိုင္းမၾကည္လို႔သစ္သားအိမ္ႀကီးကို တဘုန္းဘုန္းရိုက္ထုၿပီးၾကည့္ေနဦးေတာ့ ေနရွင္နယ္ပဲ ဘယ္လာျဖဳံလိမ့္မလဲ။ ေနာက္ပိုင္းေတာ့ ယိုးဒယားလမ္းေတြကေန ပလတ္စတေဘာ္ဒီေတြန႔ဲ ဆိုနီတို႔ ဆန္ညိဳတို႔ စက္ေလွခ်ဘာညာ ေမွာင္ခိုဝင္လာ၊ ဒိေနာက္ပိုင္းလည္း ပါပီမဇာတ္လမ္း၊ အေဖနဲ႔သားမ်ား ႐ုပ္သံဇာတ္လမ္းေခတ္တို႔ ဖြံ႔ျဖိဳးလာ၊ တိုရီွဘာ ေရာင္စုံေခတ္တေခတ္ တရားဝင္ေရာက္လာ၊ ေဒဝူးေခတ္ေရာက္လာ။ ေျပာမယ္ဆို အေပ်ာ့ထည္သိမ္းပိုက္လာတဲ့ ဒစ္ဂ်စ္တယ္လ္ေခတ္ မဝင္ေရာက္မီ ေနရွင္နယ္မွ ေနရွင္နယ္၊ တကယ့္ဆတ္ဆတ္ထိမခံ ေနရွင္နယ္ပါဆိုေရာ။ ကိုယ့္အေဖက စက္ဘီးဆို ရယ္ေလးမွ ရယ္ေလး၊ ကိုယ့္အေမ အပ္ခ်ဳပ္စက္ဆို ဆင္းဂါးမွဆင္ဂါး၊ အဲဒါေတြ စုတ္ေနခါမွ စုတ္ေရာ၊ ဘာမွလည္း အိမ္မွသိပ္အသုံးဝင္လွေတာ့တာလည္းမဟုတ္ေတာ့ဘူူး။ ဆီေလးဆြတ္လိုက္ ခ်ဳလိုက္လုပ္႐ုံနဲ႔မရ ျပင္သုံးလို႔လည္း အဆင္မေျပၾကေတာ့ ဘူး။ ဒါေပမယ္လို႔ အိမ္မွာ ရႈပ္ေနပါလားလို႔မထင္လိုက္နဲ႔၊ သူတို႔ေခတ္သူတို႔တပ္မက္တဲ့အမွတ္တံဆိပ္ေလး ဖုန္သုတ္ၿပီး အိမ္မွာရိွေနတာကိုက သူတို႔အရသာ။ သူတို႔အရသာ သူတို႔သိသလိုမ်ိဳးပဲ ေနရွင္နယ္ေဟ႔ဆိုရင္လည္း ဒီအတိုင္းပဲ ဖုန္ျပန္သုတ္လိုက္တိုင္း သူတို႔ကိုယ္၌ပါ အေရာင္လက္သြားတဲ့အတိုင္း။ ကိုယ့္အဖြားဆို ေသသာသြားေရာ သူ႔ေနာက္ေဖးခန္းေလးထဲ ေနရွင္နယ္သစ္သားပုံးတီဗီေလး ထားေပးခဲ့ရတာ၊ ကိုယ့္လူႀကီးေတြတအိမ္လုံးက အဲသစ္သားပုံးေလးထဲ အေမြအႏွစ္တခုခုထည့္ထားတဲ့အလား ပြတ္သပ္ၾကည့္ရ တဲ့အရသာ ခုေနခါအထိ ရိွေနၾကတုန္းပဲ။ စိတ္ကူးနဲ႔လည္း ပြတ္သတ္ေနၾကတုန္းဆိုပါေတာ့။ အိမ္ေရွ႕ဘီရို အေပၚမွာအခန္႔သားေနရာယူထားတဲ့ ေနရွင္နယ္ဓာတ္ခဲထည့္ထားတဲ့ ေနရွင္နယ္ေရဒီယိုႀကီးေတြနဲ႔ ေခတ္ရဲ႕ဆက္တင္ ေတြကိုလည္းပဲ စိတ္ကူးနဲ႔ ဖုန္သုတ္ေနၾကၿမဲေပါ့။ မရိွေတာ့တာ တခုပဲ၊ အိမ္ေရွ႕ပတ္ေရာင္းတဲ့ ငါးစိမ္းသည္ျဖစ္ျဖစ္ ငါးေျခာက္သည္ျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေခၚခ်ိန္တဲ့အခါ ကဲကဲက်ဳပ္အမေရ ဒီကအေလးကိုမယုံရင္ အမအိမ္ေပၚက ေနရွင္နယ္ဓာတ္ခဲနဲ႔ ယူသာခ်ိန္ၾကည့္လို႔ ေျပာမယ့္သူေတြ မရိွေတာ့တာပဲေပါ့ေလ။


● ေနာက္ဆုံးသတင္းပို႔ခ်က္

ကိုယ့္ဆီ တည့္တည့္ ဆက္သြယ္လာေတာ့လည္း ဘယ္လိုမွေရွာင္လြဲမရ။ ဓားအိမ္ထဲက ထုတ္ထားတဲ့ဓားကို ျပန္ထည့္ရတာ လြယ္တယ္။ ေျပာင္းဝကထြက္လာတဲ့ က်ည္ဆံကေတာ့ ဘယ္လိုျပန္သိမ္းလို႔ရမလဲ။ ကိုယ့္ဆီကို တိုက္ရိုက္ ဆက္သြယ္လာျပီျဖစ္တဲ့ က်ည္ဆံ။ ကမၻာႀကီးရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ဟာ ေရခ်ိဳ၊ ဂ်ဳံ၊ အာလူး၊ သၾကား၊ ေရနံန႔ဲ အတူ အသစ္စက္စက္က်ည္ဆံဟာ ေနေရာင္မွာ တဖိတ္ဖိတ္လက္ေနတယ္။ ေစ်းကြက္အရ ထုတ္လုပ္ၿပီးသြားရင္ေတာ့သုံးစြဲပစ္ဖို႔ဆိုတာ ကမၻာႀကီးရဲ႕သင္ရိုးပဲ။ ေစ်းကြက္မွာ ပစ္မွတ္ပါလာၿပီးသား။ ကိုယ့္ရင္ဘက္နဲ႕လက္ခံမလား၊ ကိုယ့္ေက်ာသားနဲ႔ လက္ခံမလား၊ ကိုယ့္ဦးေခါင္းနဲ႔ လက္ခံမလား၊ က်ည္ဆံဟာ ကိုယ္သိရသေလာက္ ခပ္ေအးေအးေလး လာေနျပီ။ ကိုယ္ေသေပးလိုက္ရရင္ ကိုယ့္နားကအေယာက္တရာ ရွင္သြားမလား၊ ကိုယ့္ေက်ာသားရင္သား ဖြင့္ေပးလိုက္ရရင္ ကိုယ့္ခ်စ္တဲ့သူေတြ ေပ်ာ္ရႊင္သြားမလား၊ ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ေတြ ဖြာလံၾကဲပစ္လိုက္ရရင္ ကိုယ့္လူမ်ိဳးေတြ ျငိမ္းခ်မ္းသြားမလား။ ဘာမွျဖစ္မလာလည္း က်ည္ဆံကေတာ့ ေသြးေအးေအးနဲ႔လာေနျပီ။ မေအာင္ျမင္တဲ့ အဘိဓမၼာထက္ ရက္လြန္ေနတဲ့က်ည္တေတာင့္ဟာ အႏၱရာယ္ႀကီး ပါေရာလား။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ကိုယ့္ဆီတည့္တည့္ ဆက္သြယ္လာ မွေတာ့ ကိုယ့္မွာ အေၾကာင္းျပန္ၾကားစရာ အေၾကာင္းျပခ်က္မရွိ။


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Tags: , , , ,

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:၀တၳဳတို

Comments are closed.

Archives