ႏုိင္ဝင္းသီ ● မီးေတာင္​မ်ား

January 15, 2019

ႏုိင္ဝင္းသီ ● မီးေတာင္​မ်ား
(မုိးမခ) ဇန္နဝါရီ ၁၅၊ ၂၀၁၉


သူ႔ရဲ႕ ​ေနာက္​ခံကားခ်ပ္​ကို ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ မသိၾကဘူး။  သူဟာ ​ေတာင္​တန္​း​ေတြရိွတဲ့အရပ္​က ဆင္​းသက္​လာခဲ့တာလား။ ပင္​လယ္​ဘက္​က ဆန္​တက္​လာခဲ့တာလား။  ေျမျပန္​႔လြင္​ျပင္​ အရပ္​​ေဒသဘက္​ကလား။ ဘယ္​သူတစ္​ဦးတစ္​​ေယာက္​ကမွ ​ေသ​ေသခ်ာခ်ာ မသိၾကဘူး။

သူ႔ရဲ႕ဘဝမွာ ဘယ္​လိုလူမ်ိဳး​ေတြဟာ သူ႔ရဲ႕သူရဲေကာင္​း ျဖစ္​​ေလမလဲ။ ကပ္​စ္ထရိုလား။ ​ေနာ္​မန္​ဘက္​သြန္​းလား။ ကတ္​ကို ဘိန္းလား။ ​ေမာင္​​ေခ်ာႏြယ္​လား။  ​ေခ်​ေဂြဗားရားလား။ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ထဲက ဘယ္​သူကမွ မသိခဲ့ၾကဘူး။

သူဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္​​ေယာက္​ အ​ေနနဲ႔ပဲ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔လက္​ထဲက ​ေဆး​ေပါ့လိပ္​တိုကို ​ေကာက္​ဖြာလိုက္​တာပဲ။

သူဟာ ကဗ်ာဆရာတစ္​​ေယာက္​အ​ေနနဲ႔ပဲ ကြၽန္​​ေတာ္​့​ေရွ႕က အရက္​ခြက္​ကို ​ေမာ့ခ်လိုက္​တာပဲ။

သူတို႔လင္​မယားဟာ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ တစ္​ခု​ေသာ​ေတာင္​ကုန္​း​ေလး​ေပၚမွာ လုံးခ်င္​းအိမ္​​ေလးငွားၿပီး လာ​ေနလိုက္​​ေသးတယ္​။

ႏြယ္​ရိပ္​သစ္​ရိပ္​စိမ္​းစိမ္​းနဲ႔ အဲဒီကုန္​းထိပ္​​ေလးဟာ​ ကြန္​ဆက္​ခ်ဴရယ္​ေက်းလက္​လား။ အန္​ပလပ္​ၿမိဳ႕ျပလား။  ဒါမွမဟုတ္​ရင္​  အဲဒီယဥ္ေက်းမႈနွစ္​မ်ိဳးစလုံး ေရာေထြးစိမ္​့ဝင္​​ေနတဲ့ သီးျခားနိုင္​ငံေတာ္​ေလးတစ္​ခု ျဖစ္ေနေလမလား။

ကြၽန္​​ေတာ္​့မ်က္​စိထဲမွာ​ေတာ့ အဲဒီ​ေနရာ​​ေလး​ဟာ ဘီဗာလီ​ေတာင္​ကုန္​းထက္​​ေတာင္​ လွပ​ေန​ေသးတယ္​။ ခရိုးခရိုင္​ အိမ္​စု​ေလး​ေတြဟာ  ဟို​ေနရာတစ္​စု ဒီ​ေနရာတစ္​စု   သူ႔အုပ္​စုနဲ႔သူ ဆူညံပြက္​​ေလာထလို႔။  ​ေစ်း​ေသး​ေသး​ေလးတစ္​ခု၊ အ​ေပါင္​ဆိုင္​​ေလးတစ္​ဆိုင္​နဲ႔ ညိဳညစ္​ညစ္​ လက္​ဘက္​ရည္​ဆိုင္​​ေလး နွစ္ဆိုင္​၊ အရက္​ပုန္​းဆိုင္​​ေလး သုံး​ေလးဆိုင္​နဲ႔အ​ေျခခံလူတန္​း စား​ေတြရဲ႕ အၾကမ္​းထည္​ဘဝ​ေလး​ေတြကို ခင္​းက်င္​းျဖန႔္​ခ်ထားတဲ့​ေနရာ​ေလးတစ္​ခုပါပဲ။

အဲဒီကုန္​းထိပ္​က ​ေသတင္​းကုပ္​​ေလး​ေတြဆိုတာ ညဦးပိုင္​း​ေရာက္​တာနဲ႔မီး​ေရာင္​မႈန္​မႈန္​​ေအာက္​မွာ က​ေလးငိုသံ၊ ဆဲဆိုရန္​ျဖစ္​သံ၊ သီခ်င္​းဆိုသံ၊ ​ေခြး​ေဟာင္​သံ၊ ျငင္းခုန္​သံမ်ားနဲ႔ အၿမဲတမ္​း စီ​ေဝလႈပ္​ခတ္​​ေနတဲ့ ​ညခ်မ္​းခ်ိန္​ခါ ေအာ္​ပရာ။

ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ ကူးခ်ည္​သန္​းခ်ည္​ လုပ္​​ေနတဲ့ဒိုင္​နာ​ေတြကလည္​း ညဥ္​့နက္​တဲ့အထိ ​ေျပးလႊားခုန္​​ေပါက္​လို႔။  ၾကယ္​​ျပာ​ေတြကလည္​း မီးပြားေတြ လြင္​့က်လာသလို တဖ်စ္​ဖ်စ္​နဲ႔ ​ေလာင္​ကြၽမ္​းဝင္​းပလို႔။

ၾကယ္​စုံညမ်ိဳးဆိုရင္​ အုံခဲသီးထ​ေနတဲ့ၾကယ္​ပြင္​့​ေတြကို   ​ေမာ့ၾကည့္​ေနရင္​းနဲ႔တစ္​ခြက္​ၿပီးတစ္​ခြက္​ ထိုင္​​ေသာက္​​ဖို႔သိပ္​​ေကာင္​းတဲ့ ​ေနရာ​ေလး​ပါပဲ။

အဲဒီ​ေတာင္​ကုန္​း​ေလးမွာ သူနားခိုေနစဥ္​အတြင္​း ​ေပ်ာက္​ဆုံး​ေနတဲ့ သူ႔ကိုယ္​သူ ရွာ​ေဖြ​ေတြ႕ရိွသြားခဲ့ပါတယ္​။

သူဟာ ၿမံဳေနတဲ့ အနာတစ္​လုံး။ အႏုပညာဟာ သူ႔ဘဝထဲမွာ ​ေအးခဲတိတ္​ဆိတ္​​ေနခဲ့တာကာလအတန္​ၾကာျမင္​့သြားခဲ့ၿပီ မဟုတ္​လား။ ရိုးသားသန္​႔စင္​ၿပီး  ​ေမာက္​မာဝင္​့ႂကြားမႈ​ေတြကင္​းပတဲ့ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ရဲ႕ ျမဳို႕က​ေလးကို သူေရာက္​လာ​ေတာ့ လူ​ေရာစိတ္​ပါ ၿငိမ္​း​ေအးသြားခဲ့ပုံရတယ္​။ ၿမိဳ႕က​ေလးဟာ ဟန္​​ေဆာင္​မႈကင္​းမဲ့သလို ၿမိဳ႕က​ေလးထဲမွာ မီွတင္​း​ေနထိုင္​ၾကတဲ့လူ​ေတြဟာလည္​း ရိုးသားျဖဴစင္​ၾကတဲ့ လူ​ေတြပဲ မဟုတ္​လား။

အဲဒီစိမ္​းျမပူ​ေႏြးမႈ​ေတြကပဲ ရပ္​တန္​႔​ေနတဲ့သူ႔ရဲ႕အ​ေရးအသား​ေတြကို ျမစ္​တစ္​စင္​းလိုစီးဆင္​းသြား​ေစခဲ့။ အဲဒီ ျမစ္​​ေရစီးေၾကာင္​းကပဲသူ ရႈျမင္​သုံးသပ္​ေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕​ေလာကသုံးပါးကို တည္​ၿငိမ္​ရင္​့က်က္​သြား​ေစခဲ့။
အႏုပညာမွာသာ ရင္​့က်က္​လာခဲ့​ေပမယ္​့မိသားစုဘဝက်​ေတာ့ သူဟာ အနည္​းငယ္​မ်ွ​ေလာက္​​ပင္​ မရင္​့က်က္​ခဲ့​​ေလဘူး။  အဲဒီကုန္​းထိပ္​​ေလးမွာ  အိမ္​ငွား​ၿပီးေနလာခဲ့တဲ့ကာလတစ္​​ေလ်ွာက္​လုံး သူတို႔လင္​မယားရဲ႕ပဋိပကၡဟာ ကြၽန္​​ေတာ္​ အၿမဲတ​ေစ ၾကား​ေနခဲ့ရတဲ့ စစ္​ပြဲပါပဲ။

လူ႔ဘဝကို လက္​ခံထားၿပီဆိုရင္​ အလုပ္​တစ္​ခုခု​ေတာ့ ရိွ​ေနရပါမယ္​။ က​ေလးနီတာရဲ​ေလးတစ္​ေယာက္​ တိုးပြားလာတဲ့ သူတို႔ရဲ႕မိသားစုအတြက္​ အိမ္​​ေထာင္​ဦးစီးျဖစ္​တဲ့ သူဟာ အလုပ္​တစ္​ခုခု​ေတာ့ လုပ္​​ေနရမွာ​ေပါ့။

သူဟာ အလုပ္​​ေတာ့ လုပ္​ပါတယ္​။ စာ​ေပ​ေလာကထဲက လူတစ္​​ေယာက္​ျဖစ္​​ေနခဲ့တဲ့အတြက္​ သူ လုပ္​ခဲ့တဲ့ အလုပ္​တိုင္​းဟာ မဂၢဇင္​း သို႔မဟုတ္​ ဂ်ာနယ္​တစ္​ခုခုနဲ႔ဆက္​ႏြယ္​ပတ္​သက္​ခဲ့တဲ့အလုပ္​​ေတြခ်ည္​းပါပဲ။

​ေျပာစရာတစ္​ခု ရိွတာက သူဟာ ဘယ္​လိုတိုက္​မ်ိဳးမွာမွ မၿမဲခဲ့ဘူး။ ဘယ္​​ေလာက္​​ပဲ​ ​ေကာင္​းတဲ့တိုက္​မ်ိဳးမွာပဲျဖစ္ေစ သူဟာ ဘယ္​ေတာ့မွ ကာလ မရွည္​လ်ားခဲ့ဘူး။   ေနာက္​ဆုံးလုပ္​ကိုင္​ခဲ့တဲ့ ဂ်ာနယ္​တိုက္​နဲ႔လည္​းဟုတ္​မလိုလိုနဲ႔ ေနာက္​ဆုံးမွာစိမ္​းကားျပတ္​​ေတာက္သြားခဲ့ၿပီ။

သူ ဘယ္​လို အရပ္​​ေဒသမ်ိဳးကို ေရာက္​ရိွ​ေနသလဲ။  ဘယ္​သူကမွ အ​ေသအခ်ာ မသိၾကဘူး။

လြန္​ခဲ့တဲ့ တစ္​ပတ္​​ေက်ာ္​​ေလာက္​ကရပ္​ကြက္​​ေစ်း​ေလးထဲမွာ ​ေတြ႕လိုက္​ရပါ​ေသးတယ္​ဆိုတဲ့ စကားတစ္​ခြန္​းက လြဲလို႔သူ႔ရဲ႕အ​ေၾကာင္​းကို ဘယ္​သူကမွ မ​ေျပာျပနိုင္​​ေတာ့ဘူး။

သူဟာ ဆက္​သြယ္​မႈဧရိယာထဲမွာပဲလား။  ဆက္​သြယ္​မႈ ဧရိယာျပင္​ပကို ​ေရာက္​​ေန​ေလသလား။  ဘယ္​သူ တစ္​ဦးတစ္​​ေယာက္​ကမွ တိတိက်က် မ​ေျပာျပနိုင္​​ေတာ့ဘူး။

သူ ​ေပ်ာက္​ဆုံးသြားခဲ့တဲ့ ပထမ​ေန႔ရက္​​ေတြတုန္​းကေတာ့ သူ႔ရဲ႕အ​ေၾကာင္​းကို ​ေလထန္​ကုန္​းထဲမွာ ထင္​ျမင္​ယူဆခ်က္​ကိုယ္​စီနဲ႔  ​ေျပာေနၾက​ေသးတယ္​။  ဒါ​ေပမယ္​့​ေနာက္​ရက္​​ေတြမွာ အျခားအျခား​ေသာ လူ​ေတြ၊ ဘဝ​ေတြ၊အျဖစ္​အပ်က္​​ေတြ စီးဝင္​လာ​​ခဲ့​ေတာ့လည္​း သူ႔ရဲ႕အ​ေၾကာင္​းဟာ မႈန္​မႈန္​ရီရီ….​ေဝ​ေဝဝါးဝါး။  တျဖည္​းျဖည္​းနဲ႔  ပါးလ်မိွန္​ေဖ်ာ့သြားခဲ့။

ကြၽန္​​ေတာ္​က​ေတာ့ အနက္​​ေရာင္​ေက်ာပိုးအိတ္​​ေလးလြယ္​ၿပီး အ​ေရာင္​လြင္​့ဂ်င္​း​ေဘာင္​းဘီ အၿမဲဝတ္​ဆင္​​ေလ့ရိွတဲ့ သူ႔ကိုမၾကာမၾကာ သတိရတတ္​ပါတယ္​။ အာရုံခံစားမႈ ျပင္​းထန္​တဲ့ သူ႔ရဲ႕ အ​ေရးအသားတခ်ိဳ႕၊ၿပီး​ေတာ့ သူ႔ရဲ႕ဘဝထဲမွာ သူ အ​ေသအခ်ာၿငိခဲ့ဖူးတဲ့ ျပင္​းျပင္​းရွရွ မက္​တယ္​လ္​တခ်ိဳ႕။

အစြန္​းသိပ္​​ေရာက္​လြန္​းတာ မဟုတ္​​ေပမယ္​့ အစြန္​းတစ္​ဖက္​ဖက္​​​အ​​ေပၚ   တည္​မီွေနသလိုမ်ိဳး။  နာက်င္​မႈေတြဟာ နွစ္​လိုဖြယ္​မေကာင္​းေသာ္​လည္​းပဲ သူကိုယ္​တုိင္ နာက်င္​မႈ​ေတြထဲကို  တ​ေ႐ြ႕​ေ႐ြ႕နဲ႔ တိုးဝင္​ေနသလိုမ်ိဳး။

အခုဆိုရင္​ လ​ေရာင္​​ေအာက္​မွာ သူရဲ႕အရိပ္​ဟာ  ရွည္​လ်ားဆန္​႔ထြက္​​ေန​​ေလမလား။ ျပတ္​​ေတာက္​က်ံဳ႕ဝင္​​ေန​ေလမလား။   သူ႔ရဲ႕အရိပ္​ကို​ေရာ   သူ ျမင္​မွ ျမင္​ခြင္​့ရပါ့မလား။

ၾသဂုတ္​လထုတ္​ မဂၢဇင္​းတစ္​ခုထဲမွာ သူ​ေပးထားခဲ့တဲ့ ကဗ်ာ​ေလးတစ္​ပုဒ္​ ပါလာတာကို သူ သိမွသိပါ​ေလစ။ ဂ်ာနယ္​တစ္​​ေစာင္​ထဲမွာ သူ႔ရဲ႕စာမူ​ေလးပါလာ​​ေတာ့ စာမူခလူႀကံဳယူလာခဲ့တဲ့ ကိုထြန္​း​ေဝျမင္​့ဟာ ​ေလထန္ကုန္​းရဲ႕ည​ေနခင္​း​ေတြထဲမွာ ရွာလို႔ …​ေဖြလို႔။ သူ႔ရဲ႕ အရိပ္​စိမ္​းစိမ္​းကို။

အိမ္​ခ်င္​းနီးလို႔  လူႀကံဳယူသြား​ေပးတဲ့မိုဃ္​း​ေဇာ္​ရဲ႕ မ်က္​လုံး​ေတြထဲမွာလည္​းမ​ေသခ်ာ မ​ေရရာမႈ​ေတြနဲ႔  မိႈင္​းလို႔ …မႈန္​လို႔။

မင္​းႏြယ္​စိုးက​ေတာ့ ​ေဆးလိပ္​မီးခိုး​ေငြ႕​ေတြၾကားက ၃၃လမ္​းတို​ေလးကို ​ေငး​ေငးရီရီၾကည္​့​ေနရင္​းနဲ႔  ပင္​့သက္​​ေတြ တစ္​ခ်က္​ၿပီးတစ္​ခ်က္​ ရိႈက္​လို႔။

၃၃ လမ္​းတို​ေလးက​ေတာ့ မိုးစက္​ မႈန္​မႈန္​ဖြဲဖြဲ​ေအာက္​မွာ ​ေအးစက္​ၿငိမ္​သက္​လို႔။

အ​ေရးအသားဟာ ဒီ​ေနရာမွာပဲအဆုံးသတ္​သြားခဲ့ပါတယ္​။ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ရဲ႕ ၿမိဳ႕က​ေလးကို ​ေရာက္​ရိွလာခဲ့ဖူးတဲ့ ညီငယ္​ေလးတစ္​​ေယာက္​အ​ေၾကာင္​းကို ရိုးရွင္​း​ေသာ စကားလုံး​ေတြနဲ႔ ​ေရးဖြဲ႕ထားခဲ့တဲ့ memoir ​ေလး​ တစ္​ခုပါပဲ။

ျဖစ္​ခ်င္​​ေတာ့ အဲဒီအ​ေရးအသားဟာ ကြၽန္​​ေတာ္​ ​ေပးလိုက္​တဲ့မဂၢဇင္​းမွာ ပါမလာခဲ့ဘူး။ တစ္​ပုဒ္​လုံးကို ျဖဳတ္​ပစ္​လိုက္​ရတယ္​လို႔အယ္​ဒီတာ​ေလးက ​ေျပာပါ​တယ္​။

အဲဒီကာလ​တုန္​းက ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ရဲ႕အ​ေရးအသားမွန္​သမ်ွဟာ  “ဂီလိုတင္​း” ဓားစက္​နဲ႔တူတဲ့ စာ​ေပစိစစ္​​ေရး​ေအာက္​မွာ မလူးသာ မလြန္​႔သာနဲ႔  ျဖတ္​သန္​းေနခဲ့ရတဲ့နွစ္​ကာလေတြပါပဲ။

အစိမ္​းေရာင္​မီးခိုးေတြ အူထေနတဲ့အဲဒီရက္​စြဲ​ေတြတုန္​းက အလုံးစုံေသာအႏုပညာမွန္​သမ်ွဟာ သူတို႔ရဲ႕ ရက္​စက္​ၾကမ္​းၾကဳတ္​မႈေအာက္​မွာ ဝပ္​ဆင္​းၿငိမ္​သက္​လို႔။

အဲဒီတစ္​ပုဒ္​လုံး  ျဖဳတ္​​ေပးလိုက္​ရတယ္​ဆိုတဲ့ စာမူ​ေလးကိုပဲ ဂ်ာနယ္​တစ္​​ေစာင္​ကအယ္​ဒီတာ​ေလးတစ္​​ေယာက္​က သူ႔ဂ်ာ နယ္​မွာ ထည့္​မယ္​ဆိုၿပီး ယူသြားခဲ့ျပန္​တယ္​။ ျဖစ္​ခ်င္​​ေတာ့ ​ေတာ္​လွန္​ပုန္​ကန္​တဲ့ အသုံးအနႈန္​းတစ္​လုံးတစ္​ပါဒ​ေတာင္​ မပါတဲ့ အဲဒီစာမူ​ေလးဟာ အဲဒီဂ်ာနယ္​မွာလည္​း တစ္​ပုဒ္​လုံးအျဖဳတ္​ခံရျပန္​ပါတယ္​။

​ေျပာမယ္​ဆိုရင္​​ေတာ့ အဲဒီ​ေခတ္​ကာလအပိုင္​းအျခားဟာ စာ​ေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာ​ေတြအတြက္​ ​ေၾကာက္​မက္​ဖြယ္​ အ​ရိပ္​​ေတြထိုးက်​ေနခဲ့တဲ့ အ​ေမွာင္​​ေခတ္​ပါပဲ။  အႏုပညာ၊လူ၊ အ​ေတြးအ​ေခၚ၊ ယုံၾကည္​မႈ၊ စိတ္​ကူးစိတ္​သမ္​း။

အားလုံးဟာ မည္​း​ေမွာင္​​ေအးစက္​​ေနတဲ့ အ​ေမွာင္​​ေန႔ရက္​​ေတြထဲမွာ တ​ေငြ႕​ေငြ႕နဲ႔ ​ေလာင္​ကြၽမ္​းျပတ္​က်လို႔။

အဲဒီကာလ အပိုင္​းအျခားထဲမွာပဲ ညီ​ေလးကဗ်ာဆရာဟာ ဘိုဟီးမီးယား တစ္​​ေယာက္​လို ​လြင္​့ခ်င္​တိုင္​း လြင္​့​ေနခဲ့ျပန္​တယ္​။  ဘဝမွာအခုလိုမ်ိဳး ေရဆုံးေရဖ်ား လြင္​့ခဲ့တာ ဘယ္နွစ္​ႀကိမ္​ေတာင္​ ရိွခဲ့ၿပီလဲ။  သူ႔ကိုယ္​သူေတာင္​ မွတ္​မိရဲ႕လား မသိဘူး။

လြင္​့ရမယ္​့ လမ္​းမ​ေတြ သူ႔​ေရွ႕မွာ ျပတ္​​ေတာက္​သြား​ေတာ့မွပဲ  သူဟာ ပထမၿမိဳ႕​ေတာ္​ကို ​ေျခကုန္​လက္​ပန္​းက်ၿပီး ႏြမ္​းႏြမ္​းလ်လ် ျပန္​​ေရာက္​လာခဲ့။ ဝမ္​းနည္​းစရာတစ္​ခုကသူ ခ်စ္​လို႔ အတည္​ယူထားခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕ ​ေကာင္​မ​ေလးဟာ  သူနဲ႔ ျပန္​ပါမလာ​ေတာ့ဘူး။  ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ ၿမိဳ႕မွာ ​ေမြးဖြားခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ႕ သမီးငယ္​​ေလးဟာလည္​း ​ေကာင္​မ​ေလးဘက္​ကို ပါသြားခဲ့တယ္​လို႔ သိရပါတယ္​။

မယုံၾကည္​စရာ​ေကာင္​း​ေလာက္​​ေအာင္​ စိမ္​းကားျပတ္​​ေတာက္​သြားခဲ့တဲ့ သူတို႔နွစ္​​ေယာက္​ရဲ႕အ​ေၾကာင္​းဟာကြၽန္​​ေတာ္​တို႔အတြက္​​ေတာ့ စိတ္​ေမာစရာ သတင္​းအရင္​းအျမစ္​​မ်ား။

အဲဒီကာလ အပိုင္​းအျခားထဲမွာပဲမင္​းႏြယ္​စိုးဟာလည္​း သံသရာခရီးရွည္​ႀကီးထဲကို ကသုတ္​ကရက္​နဲ႔ ထြက္​ခြာသြားခဲ့ျပန္​​ေလတယ္​။ သူ႔ရဲ႕​ေနာက္​ဆုံးခရီးကို အ​ေဝး​ေရာက္​​ေနတဲ့ ကြၽန္​​ေတာ္​ဟာ လို္​က္​မပို႔ျဖစ္​ပါဘူး။  စကား​ေျပာရင္​ ညင္​ညင္​ဖြဖြ​ေလး ​ေျပာ​ေလ့ရိွတဲ့ မင္​းႏြယ္​စိုးဟာ ​ေဆး​ေပါ့လိပ္​တို​ေလး လက္​ၾကားညႇပ္​ၿပီး မနက္​​ေစာ​ေစာ​ေတြမွာ အိမ္​ကို ​ေရာက္​လာတတ္​ပါတယ္​။  သူ႔ရဲ႕မ်က္​လုံးညိဳညိဳ​ေတြဟာ အၿမဲတမ္​းလိုလို မႈန္​မိႈင္​းရီ​ေဝလို႔။ ထန္​းပင္​ကုန္​းမွာ ကြၽန္​​ေတာ္​​ေနတုန္​းကလည္​း ထန္​းပင္​ကုန္​းအိမ္​ကို သူ အၿမဲ ​ေရာက္​ ေရာက္​လာတတ္​တယ္​။ ထန္​းပင္​ကုန္​းက​ေန ​ေညာင္​သုံးပင္​ကို သူ ျပန္​​ေတာ့မယ္​ဆိုရင္​ ပဲခူးစုကားဂိတ္​က တင္​့လြင္​တို႔ဆိုင္​​ေလးမွာ သူ တစ္​​ေထာက္​ နားတတ္​ပါတယ္​။  ထန္​းပင္​ကုန္​းက​ေနၿပီး ​ေအာင္​ခ်မ္​းသာကို ကြၽန္​​ေတာ္​​ေျပာင္​းလာ​ေတာ့ သူ​ေနတဲ့​ေညာင္​သုံးပင္​နဲ႔ နီးကပ္​သြားၿပီမဟုတ္​လား။ နံနက္​တိုင္​းလိုလို ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ရဲ႕​ေျမဝါလမ္​း​ေလးထဲမွာ သူ႔ရဲ႕ ​ေျခသံဟာ တရွပ္​ရွပ္​နဲ႔။

ဆာမူရိုင္​းႏိုင္​ငံ​ေတာ္​ ထူ​ေထာင္​ခဲ့တဲ့မိုဃ္​း​ေဇာ္​တစ္​​ေယာက္​လည္​းပဲ  ​ေက်းလက္​ဆန္​တဲ့ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ရဲ႕ ၿမိဳ႕က​ေလးမွာ မရိွ​ေတာ့ပါဘူး။  ယုဇနဘက္​ကို ျပန္​​ေျပာင္​းသြားခဲ့တာ ၾကာျမင္​့သြားခဲ့ၿပီ။ သူ ကြၽန္​​ေတာ္​တို႔ဆီမွာ ​ေနခဲ့တုန္​းကလည္​း အမွတ္​ရစရာ​ေလး​ေတြ အ​ေတာ္​မ်ားမ်ား ရိွခဲ့ပါတယ္​။  နာဂစ္​စ္​ဝင္​​ေမႊသြားၿပီး တစ္​ၿမိဳ႕လုံးနီးပါး ဗုံးဗုံးလဲၿပိဳသြားတဲ့အခ်ိန္​။  တခ်ိဳ႕အိမ္​​ေတြဟာ အမိုးအကာ​ေတြ ပြင္​့ထြက္​ကုန္​တယ္​။ တခ်ိဳ႕အိမ္​​ေတြက​ေတာ့ ျပားျပားဝပ္​ဆင္​းသြားတယ္​။  သစ္​ပင္​ သစ္​ကိုင္​း​ေတြနဲ႔ ဓာတ္​တိုင္​​ေတြ ဓာတ္​ႀကိဳး​ေတြဆိုတာက​ေတာ့ လမ္​းတိုင္​းမွာလိုလိုလဲၿပိဳရႈပ္​​ေထြးၿပီး မြစာႀကဲထြက္​​ေန​ေလတယ္။ ၿမိဳ႕ ပ်က္​ႀကီးဟာ သက္​ျပင္​း​ေတြ တစ္​ခ်က္​ၿပီးတစ္​ခ်က္​ရိႈက္​ၿပီး အ​ေမွာင္​ထုထဲမွာတိတ္​ဆိတ္​​ေအးစက္​လို႔။  အဲဒီညက  သူရယ္​၊ကြၽန္​​ေတာ္​ရယ္​၊ကိုရန္​ပိုင္​ရယ္​ ..။ ငါး​ေျခာက္​​ေတြ တစ္​​ေျမႇာင္​းၿပီး တစ္​​ေျမႇာင္​းဖုတ္​၊ ဂရင္​းရိြဳင္​ရယ္​ကို တစ္​​ျပားၿပီးတစ္​ျပားမွာ..။ တိတ္​ဆိတ္​​ေလးနက္​စြာနဲ႔  ​မူးရစ္​​ရီေဝခဲ့ၾကေပါ့။

ငမိုးရိပ္​ တိုး​ေၾကာင္​က​ေလး ရထားဟာတုန္​တုန္​ခ်ည္​့ခ်ည္​့နဲ႔ ​ေႏွး​ေကြးေလးလံစြာတြားသြားေနတဲ့ ကင္​းမလက္​မည္​းတစ္​​ေကာင္​​။ တစ္​​ေန႔ကို အနည္​းဆုံး နွစ္​ႀကိမ္​​ေလာက္​​ေတာ့  သူ႔အိမ္​ေဘးက ျဖတ္​ ျဖတ္​သြားတတ္​ပါတယ္​။ တုန္​တုန္​ရီရီနဲ႔ ျဖတ္​သြားတဲ့အဲဒီရထားတြဲ​ေလး​ေတြကို ​ေငးရီပင္​့သက္​ရိႈက္​ရင္​းနဲ႔ပဲသူလည္​း ကဗ်ာ​ေတြ တစ္​ပုဒ္​ၿပီးတစ္​ပုဒ္​ေရးျဖစ္​ခဲ့တာပဲ မဟုတ္​လား။

ထူးျခားတာတစ္​ခုက  ညီ​ေလးကဗ်ာဆရာနဲ႔၊ မင္​းႏြယ္​စိုးနဲ႔၊ မိုဃ္​း​ေဇာ္​နဲ႔ ကြၽန္​​ေတာ္​ဟာ ၿမိဳ႕​ေသး​ေသး​ထဲမွာ နွစ္​ကာလတစ္​ခုၾကာျမင္​့သြား​ေအာင္​ အတူတကြ ​ေနခဲ့ၾက​ေပမယ္​့  ​ေလး​ေယာက္​သားဟာ တစ္​ခါမွ  မဆုံစည္​းခဲ့ၾကပါဘူး။  ဘာသာစကား​ေရာ၊ ဘဝ​ေတြပါ တစ္​​ေယာက္​နဲ႔တစ္​​ေယာက္​ နီးကပ္​စြာတည္​ရိွ​ေနပါလ်က္​နဲ႔ ကြၽန္​ေတာ္​တို႔ဟာ ဘာျဖစ္​လို႔ မဆုံစည္​းျဖစ္​ခဲ့တယ္​မသိဘူး။

တစ္​ခါတစ္​ခါ​ေတာ့လည္​း တစ္​​ေယာက္​​ေယာက္​ကို ဖ်တ္​ကနဲ အမွတ္​ရသြားခဲ့ရင္​အာရုံဟာ ​ေနာက္​တစ္​​ေယာက္​ဆီ ခုန္​ ခုန္​ကူးသြားခဲ့တာ။

သတိတရစိတ္​ဟာ တစ္​ေယာက္​ေယာက္​ဆီ ၿငိပါသြားခဲ့ရင္​ က်န္​တဲ့လူေတြဟာ အာရုံထဲကို စုၿပံဳတိုးဝင္​လာခဲ့တာ။

ရာသီဥတုက ပူျပင္​း​ေန​ေပမယ္​့ အတိတ္​ထဲက လူ​ေတြ၊ ရက္​စြဲ​ေတြ၊ဘဝ​ေတြဟာ စိမ္​းျမ​ေနတယ္​။ အဲဒီ​ေလး​ေယာက္​ထဲမွာ မင္​းႏြယ္​စိုးတစ္​​ေယာက္​ကလြဲၿပီး က်န္​တဲ့နွစ္​​ေယာက္​ဟာ ကြၽန္​​ေတာ္​နဲ႔ ​ေရျခား​ေျမျခားသြားခဲ့ၿပီ။

နီးလ်က္​နဲ႔ ​ေဝးကြာခဲ့ၾကတဲ့ ရင္​ဘတ္​တူသူငယ္​ခ်င္​းေတြကို  ဒီတစ္​ခါ​ေတာ့ ဆုံျဖစ္ေအာင္ဆုံၾကမယ္​ကြာလို႔မ်ား ေျပာလိုက္​ရင္​မင္​းႏြယ္​စိုးဟာ သူ႔ရဲ႕ပင္​ကိုယ္​ဟန္​ပန္​အတိုင္​းေငြ႕​ေငြ႕​က​ေလး ၿပံဳး​ေနေလမလား မသိဘူး။

ႏုိင္ဝင္းသီ


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Tags:

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:စာစုတုိ

Comments are closed.

Archives