ေက်ာ္ထင္ – ၄၉- အနမ္း

၄၉- အနမ္း

ေက်ာ္ထင္

(မိုးမခ) ႏိုဝင္ဘာ ၂၆၊ ၂၀၁၈

၁

မိမိ၌႐ွိေသာ ႏွာဝတစုံျဖင့္ ပါးျပင္တခုကုိ၊ ဒါမွမဟုတ္ ပါးျပင္တစုံကုိ
နမ္းလုိက္သည္ဆုိျငားအ့ံ။ ထုိအနမ္းတုိ႔ သည္ ျပဳမူပုံျခင္းသာ တူခ်င္တူမည္။ လုပ္ေဆာင္ပုံျခင္းသာ ထပ္တူက်ခ်င္က်မည္။ သုိ႔ေသာ္ အနမ္း၏ အဓိပၸာယ္သည္ တူသည္မမည္ေသး။ အနမ္း၏အနက္သည္ ထပ္တူမျဖစ္ေသး။ အနမ္းသည္ ကာယကံေျမာက္ တူသည္ ႐ွိေသာ္ျငား မေနာကံအရမူ အကြဲႀကီး ကြဲေလ၏။ စင္စစ္ ထုိအနမ္းတုိ႔သည္ေဝၚဟာရအရသာ
တူျခင္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ အႏွစ္သာရကား အကြဲႀကီးကြဲေလ၏။

၂

က်ေနာ္သည္ သားေလးကုိ ေမြးၿပီးကတည္းက ေန႔စဥ္လုိလုိ နမ္းျဖစ္ခ့ဲပါသည္။ သားေလး၏ ပါးျပင္ရဲရဲေလးေတြသာမက သားေလး၏နဖူး၊
သားေလး၏ကုပ္ပုိး၊ သားေလး၏လက္ေမာင္းသား ဝဝကစ္ကစ္။ သားေလး နီတာ ရဲကာလမ်ားကဆုိလ်င္ ေျခဖဝါး ႏုႏုေလးမ်ားကုိပင္ နမ္းျဖစ္လုိက္ေသး၏။

ထုိ႔အတူ က်ေနာ္သည္ က်ေနာ္၏ခ်စ္ဇနီးကုိလည္း မၾကာမၾကာနမ္းျဖစ္မိပါသည္။ မယား၏
ပါးလ်လ်ႏႈတ္ခမ္း လႊာမ်ား၊ အိစက္ညက္ေညာေသာပါးျပင္ႏွစ္ဘက္အတြက္ ဘယ္ျပန္ ညာျပန္ အနမ္းမ်ား။ ေသးေသးပါးပါး
နားရြက္ဖ်ားေလးမ်ားႏွင့္အတူက်ဥ္းက်ဥ္းသြယ္သြယ္ နဖူးျပင္တုိ႔ကုိလည္း မက္မက္စက္စက္ နမ္းမိဖူးပါသည္။ နားထင္မွာ က်ဆင္းေနေသာ ဆံႏြယ္စမ်ားအပါ
အဝင္၊ လက္ေမာင္းသားေခ်ာမြတ္မြတ္တုိ႔သည္လည္း က်ေနာ္၏အနမ္းဧရိယာနယ္တခြင္တြင္ ပါဝင္ခ့ဲပါသည္။

သုိ႔ေသာ္ နမ္းရေသာ အနမ္းတုိင္းတြင္ ခံစားရေသာ ရသကား
မတူ။ သားေလးကုိ နမ္းေသာ အနမ္းတုိင္းတြင္ စီးဆင္းသြားျခင္းကုိ သိသိသာသာ
ခံစားေနရသည္။ ေမတၱာသည္ က်ေနာ့္ထံပါးမွ သားထံပါးဆီသုိ႔သာဥဒဟုိ စီးဆင္းသြားသည္။ထုိ႔အတြက္ ကုိယ္ထဲ၊ စိတ္ထဲ၌ ေအးခ်မ္းေန၏။ ထုိအနမ္းသည္အျပန္မလုိေသာ စီးစင္းျခင္း၊ အသြားခ်ည္းပဲ ႐ွိေသာစီးစင္းျခင္းဟု ခံစားမိသည္။

တခ်ဳိ ့က ယင္းကုိ အစုန္ဟုတင္စားၾကသည္။ က်ေနာ္၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာသည္လည္း သားေလး၏အေပၚတြင္ အစုန္ခရီးသာျဖစ္ရမည္။ သားဆီက
ျပန္လာမည့္အဆန္ကုိ က်ေနာ္မသိ။ သားေလးဆီက ျပန္လာဖုိ႔ မလုိ။
ျပန္လည္ ေပးဆပ္ျခင္းကုိ မေမွ်ာ္လင့္မိ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မထားေသာအနမ္းသည္ မပူေလာင္၊ထာဝရေအးခ်မ္းျမဲ၊ေအးခ်မ္း၏။ တခါတရံ က်ေနာ္၏အနမ္းကုိ သားေလးက ျငင္းဆန္တတ္သည္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ္ ဘာမွမျဖစ္မိ။ က်ေနာ္၏ေမတၱာကား ဆက္လက္ စီးျမဲ၊စီးစင္းဆဲပင္ျဖစ္၏။ နမ္းတယ္ကြာ၊ ကုိယ္သားေလး ကုိယ္နမ္းတာ ဘာျဖစ္လဲဟု သားေလးမခံခ်င္ေအာင္လည္း စလုိက္ေသးသည္။

ထုိအနမ္းတုိ႔သည္ ဘယ္အခ်ိန္ဘယ္ကာလက စခ့ဲသနည္း။ သားေလးေမြးေသာ ၂၀၀၈။ ထူးအိမ္သင္သီခ်င္းႏွင့္ ပုခက္တြင္း၌ သားေလးကုိသိပ္ေသာအခါ အိပ္မေပ်ာ္ေသးခင္ နမ္း၏၏။ အိပ္ေပ်ာ္ေနစဥ္လည္း ဖြဖြနမ္း၏။ ႐ွမ္း ကန္နံေဘး တြန္းဘီးေလးႏွင့္ ထိန္းေက်ာင္းရင္းလည္း နမ္း၏။ ေျပးလႊားလာေသာ သားေလးကုိ ဆီးႀကိဳေပြ႔ခ်ီ
ၿပီးလည္း နမ္း၏။ သားေလး၏ဗုိက္သားေလးကုိ ပါးစပ္ျဖင့္ ဗြားခနဲအသံထြက္ေအာင္ျပဳလ်က္ သားေလးရယ္ေမာေအာင္ျပဳ၍လည္း နမ္းသည္။

သူ႔ေမေမ ရင္ခြင္တြင္း ႏုိ႔စုိ႔ေနစဥ္လည္း နမ္းသည္။ ထုိအခါမ်ိဳးတြင္ သားေလးသည္ ပုိခ်စ္စရာေကာင္း၍ ပုိလုိ႔ ပင္ နမ္းမဝ ျဖစ္ရေသးသည္။သားေလးကုိ နမ္း၏။ ထုိသုိ႔ နမ္းစဥ္ကာလမ်ားတြင္ေအးျမေနေသာရင္၌စီးစင္းသြားေသာ ရသတခုကုိ ခံစားခ့ဲရသည္။ သုိ႔မဟုတ္ ရင္ထဲ၌ ေအးျမေနေသာ စီးစင္းျခင္းတစ္ခု စီးေမွ်ာသြားသကဲ့သုိ႔ ခံစားလုိက္ရသည္။

၃

ဇနီးသည္ကုိနမ္းခ့ဲစဥ္က သမီးရီးစားဘဝ။ ေငြေဆာင္႐ုပ္႐ွင္႐ုံ ျပင္ၿပီးခါစ အေပၚထပ္။ အေမွာင္ထု၏ေအာက္ထဲ၌ က်ေနာ္ကား ႐ုပ္႐ွင္ကုိပင္ ေကာင္းေကာင္း မၾကည့္ႏုိင္။ ဒိန္းတလိန္းနတ္ဖမ္းေန၏။ က်ေနာ့္ခ်စ္သူက ၁၈ ႏွစ္။ က်ေနာ္က ၃၂ ႏွစ္။ ရြက္အုိႏွင့္ ရြက္ႏု ပုခုံးျခင္းထိလု ထိလုေတြမွာ ေလေအးေပးစက္ႀကီးေတြ ဖြင့္ထားရက္သားႏွင့္ က်ေနာ္ကား ေခြၽးပ်ံေန၏။ ကာလီမယ္ေတာ္ႀကီးမီးနင္းပြဲေတာ္ လွည့္လာသလုိ ရင္ခုန္လႈပ္႐ွား အလုပ္မ်ားရသည္။

လက္ကေလးကုိ ဖြဖြ ဆုပ္ကုိင္ရာမွ ပါးေလးကုိ မြမြေပးဖုိ႔
သာက်ေနာ္ ႀကိဳးစားမိေနသည္။ သုိ႔မဟုတ္ ေမွ်ာ္လင့္မိေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ့္ အနမ္းကုိ ျငင္းဆန္လုိက္မည္ကုိလည္း က်ေနာ္ေၾကာက္သည္။ ျငင္းလုိက္လွ်င္ က်ေနာ္ခက္မည္။ က်ေနာ္ ႐ွက္သည္။ သုိ႔ေသာ္ မတတ္ႏုိင္။ က်ေနာ္ မတတ္ႏုိင္။ ႐ုပ္႐ွင္ၿပီးဆုံးတ့ဲထိ မနမ္းလုိက္ရ မွာကုိ က်ေနာ္ ပုိေၾကာက္သည္။ တမ္းမက္ရလြန္းေသာအနမ္းတစ္ခုကုိ က်ေနာ္ ဖန္တီးၾကည့္ခ်င္သည္။ အိပ္မက္ထဲ ထိပင္ဝင္၍ ရင္ခုန္ျမန္ေစခ့ဲေသာအနမ္းကုိ လက္ဝယ္ပုိင္ပုိင္ရလုိခ်င္မိသည္။

ထုိအနမ္းသည္ ဆန္းသည္။ ထုိအနမ္းသည္ ၾကမ္းလိမ့္မည္။ မနမ္းခင္ကတည္းက ပူေလာင္လြန္းေန၏။ ဆာေလာင္လြန္းေန၏။ အနမ္းတစ္ခုေပးၿပီး အနမ္းတစ္ခုကုိ ျပန္လုိခ်င္မိသည္။ ထုိအနမ္းကား အသြားအျပန္အနမ္း။ အျပန္အလွန္အနမ္း။ အေပး အယူ အနမ္း။ ရြက္ႏုေလး၏ ဘယ္ပုခုံးသားကုိ
လက္ဖဝါးျဖင့္ မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ အုပ္မုိးလုိက္သည္။ ၿပီး ဆုပ္ကုိင္လုိက္သည္။ ရင္ဘတ္တြင္းမွာေတာ အေမာလြန္ေနသည့္ ကစား သမားလုိ အသက္႐ွဴႏႈန္းေတြ ျမန္လြန္းေနသည္။

က်ေနာ္ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကုိ တိတိက်က် ေသေသသပ္သပ္ ခ်မွတ္လုိက္သည္။ ထုိခဏ မြတ္သိပ္စြာ နမ္း႐ႈိက္မႈတုိ႔သည္အျပန္အလွန္စီးေမွ်ာသြားၾက၏။ ထုိအခုိက္အတန္႔ ရင္ႏွစ္စုံလုံးတုိ႔တြင္ ေရပူစီးေၾကာင္းမ်ား ေျမာက္ျမားစြာ ျဖစ္ေပၚ စီးစင္းသြားၾကေပလိမ့္မည္။

၄

ယခုႏွစ္၊ ယခုလ၊ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ က်ေနာ့္အသက္သည္ ၄၉ ႏွစ္ တင္းတင္းျပည့္ခဲ့ၿပီ။ ထုိအသက္အရြယ္ေရာက္မွ အေမ့ကုိ က်ေနာ္ထူးထူးျခားျခားနမ္းခ်င္ေနမိသည္။ အေမ့ကုိမနမ္းျဖစ္ခ့ဲသည္မွာၾကာခ့ဲၿပီ။ မူလတန္း လြန္ၿပီးကတည္းက အေမ့ကုိ က်ေနာ္ မနမ္းမိေတာ့။ အေမ့ပါးျပင္သည္ က်ေနာ့္ႏွင့္ ေသြးသား ေတာ္စပ္ေနသည့္တုိင္ သူစိမ္းတစ္ရံဆံမွ် ျဖစ္သြားခ့ဲ၏။ အသက္အရြယ္အရ ၉ ႏွစ္သားအရြယ္အထိသည္ အေမ့ပါးျပင္ႏွင့္က်ေနာ္ နီးစပ္ခ့ဲေသာ ကာလမ်ားျဖစ္ခ့ဲသည္။ ၉ ႏွစ္သား၏ အလြန္၊ ဒီမွာဘက္ႏွစ္ကာလမ်ားသည္ အေမ့ပါးျပင္ႏွင့္ ေဝးခ့ဲေသာႏွစ္ကာလမ်ားသာ
ျဖစ္ခ့ဲ၏။

အမိ အနမ္းမ့ဲကာလ၊ထုိကာလမ်ားသည္ႏွစ္ေပါင္းေလးဆယ္။ ဆယ္စုႏွစ္(၄)စု။အေမ့ကုိ နမ္းခ့ဲရေသာ အမိနမ္း ရသကုိပင္ ႐ုပ္ဖမ္းမရေတာ့။ မမွတ္မိေတာ့။ အမိနမ္း ရသသည္ က်ေနာ္ႏွင့္ သူစိမ္းျပင္ျပင္႐ွိေခ်၏။ ေသြးေအး၊ ေနေအး ျဖစ္ေန၏ ။သုိ႔ေသာ္ ယေန႔ လႈပ္ခပ္မႈသည္ ထုိသုိ႔ မဟုတ္။ ေသြးေအးမႈမွသည္ ေသြးေႏြးမႈဆီ ေျပာင္းေရြ႔သြား ၿပီ။

က်ေနာ္ အေမ့ကုိ နမ္းခ်င္ေနမိသည္။ က်ေနာ္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာနမ္းခ့ဲစဥ္ကာလမ်ားက
အေမသည္ အသက္သုံး ဆယ္အရြယ္၊ လတ္ဆတ္ေနေသာ ဥပဓိမ်ားပုိင္ဆုိင္ထားဆဲကာလ။ က်ေနာ္ ကုိးႏွစ္သားတြင္ အေမ ၃၄ ႏွစ္ သ မီး။မိခင္တစ္ေယာက္၏ ျဖစ္တည္မႈမ်ား ဖြံၿဖိဳးေနဆဲ။ မာတာအဂၤါ႐ုပ္မ်ားက အားေကာင္းေနဆဲ။

ယခုအခါ က်ေနာ္ နမ္းခ်င္ေနမိေသာ အေမ့ပါးျပင္သည္ ခြက္၍ ေနသည္။ သြား႐ုိးတုိ႔သည္ ေငါ၍ ထြက္ေန၏။ ပါးစပ္ေပါက္မွ အနံအသက္တုိ႔သည္ အသက္ကုိ အားျပဳ႐ွဴတုိင္း ပုပ္အီအီထြက္ထြက္လာတတ္သည္။ မ်က္ကြင္း ႏွစ္ကြင္း၏ဧရိယာ ပရဝဏ္သည္ ေအာင္မည္းညိဳပန္းႏွယ္။ ခရမ္းျပာဘက္ လုလ်က္။နားထင္စပ္တုိ႔တြင္ မည္း ညိဳစျပဳေနသည္။ ႐ႈံ ့တြေနေသာ လက္ေမာင္းသားတုိ႔သည္ ေခါက္ထားေသာ ျခံဳေစာင္တခုေပၚတြင္ အသက္ကင္းမဲ့သလုိက်လ်က္။ က်ေနာ္သည္ အေမ့ေဘး ခုတင္ေဇာင္းတြင္ တင္ပါးလႊဲထုိင္လ်က္ အေမ့ခႏၶာကုိ ေက်ာ္၍ လက္ေထာက္လုိက္သည္။

မပြင့္ေတာ့ေသာ မ်က္လုံး၏ေအာက္၊ ခြက္ဆင္းသြားေသာ ပါးျပင္၏နယ္စပ္။ က်ေနာ္ နစ္ၿခိဳက္စြာ နမ္းလုိက္မိ သည္။စီးဝင္လာေသာ ရသတစ္မ်ိဳးကုိ က်ေနာ္ ရ႐ွိလုိက္သည္။ ခံစားမႈသည္ ေဟမႏၲလုိအေအး။ေမတၱာဓာတ္သည္ က်ေနာ့္ဆီမွ စီးစင္းသြားျခင္းကုိ လွန္လ်က္၊ကန္လ်က္။ က်ေနာ့္ထံပါးသုိ႔သာ ဒလေဟာ စီးက်လာသည္။ စီးဝင္ျခင္းျဖင့္သာ က်ေနာ့္ထံပါး တုိးဝင္လာသည္။ ေတာ္႐ုံမ်က္ရည္ မထြက္တတ္ေသာ က်ေနာ့္မ်က္လုံးအိမ္တြင္ မ်က္ရည္ကေငြ႔ရည္လာဖြဲ႔သည္။ မ်က္ေတာင္ကုိ ဆတ္ခနဲခတ္လ်က္၊ မ်က္ရည္ကုိဖယ္႐ွားလုိက္သည္။ လြင့္ပါးသြားေသာ မ်က္ရည္စမ်ားေအာက္တြင္ စီးဝင္လာေသာေမတၱာဓာတ္က ကိန္းလ်က္။ မိခင္အနမ္းသည္ က်ေနာ့္ ရင္၌စမ္းေပါက္သြားခ့ဲၿပီ။

ေက်ာ္ထင္

ေက်ာ္ထင္ – ၄၉- အနမ္း

မာမာေအး – ေျပာျပစရာေတြလဲ တပုံႀကီးရွိေသးတယ္ – အမွတ္ (၅၂၄) ခင္ယုေမ

ဂ်ဴနီယာ၀င္း – ျမန္မာေန႔ရက္မ်ားႏွင့္ ပန္းမ်ား

ဂ်ဴနီယာ၀င္း – ေအာင္ခ်မ္းသာပုုံျပင္

“ေျပာျပစရာေတြလဲ တပံုႀကီးရိွေသးတယ္” အမွတ္ (၄၆၄)