မိုုးမခကိုု ေပးတဲ့စာ

ဇြန္မိုုး – ျမန္မာျပည္သို႔ေပးစာ – အမိႈက္ကစ ျပာသာဒ္ မီးေလာင္

My Friend Tin Moe By Maung Swan Yi - Selection of MoeMaKa Articles

ဇြန္မိုုး – ျမန္မာျပည္သို႔ေပးစာ – အမိႈက္ကစ ျပာသာဒ္ မီးေလာင္
ဇူလိုုင္ ၂၉ ၊ ၂၀၁၄

သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ …

ဒီေန႔ပဲ မင္းတို႔ ေရးလိုက္တဲ့စာ ရတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္အစုိးရရဲ ႔ အခ်ိန္မီ ထိန္းသိမ္းေျဖရွင္ႏိုင္မႈေၾကာင့္ မႏၱေလးၿမိဳ ႔ အေျခအေန တည္ၿငိမ္လာၿပီး၊ လူေတြလည္း အနည္းငယ္စိတ္သက္သာ ပံုမွန္ျပန္လည္ သြားလာႏိုင္ၾကၿပီဆိုတဲ့ သတင္းေတြ ၾကားသိရလို႔ ဝမ္းသာပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မ်က္စိဖြင့္နားဖြင့္၊ သြားသတိ၊ လာသတိနဲ႔ ေနထိုင္ၾကကြာ။ အခုရက္အတြင္း သူတုိ႔ မ်က္ေမြးစူးေနတဲ့ သတင္းသမားေတြကို ရွင္းေနရေတာ့ အဲဒီအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး အလုပ္ရႈပ္ေနပံုရတယ္

(သမၼတရံုးေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္၊ ျပန္ၾကားေရးဝန္ႀကီးဌာန ဒု-ဝန္ႀကီး ဗိုလ္ရဲထြဋ္ ကေတာ့ ဝါရွင္တန္ဒီစီေရာက္တုန္း RFA, VOA သတင္းဌာနေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုေမးျမန္းခန္းမွာ “သတင္းသမားေတြ သတင္းက်င့္ဝတ္နဲ႔မညီ၊ မမွန္မကန္သတင္းလုပ္ေရးလို႔ (ဒါက ငါ့စကား – က်င့္ဝတ္နဲ႔အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့) အစိုးရက အေရးယူလုပ္ေဆာင္ရတာလုိ႔” ေျဗာင္ေျပာသြားတယ္)။ ဘယ္သူေျပာႏိုင္လဲ တိုင္းျပည္မၿငိမ္မသက္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္တဲ့ သတင္းသမားေတြကို ရွင္းၿပီးရင္ ဘယ္အေရးကိစၥေတြ ဖန္တီးမလဲဆိုတာ ႏိုင္ငံေတာ္ႀကီးကို ေနာက္ကြယ္က ႀကိဳးကိုင္ေနတဲ့ ေမွာ္ဆရာႀကီးေတြနဲ႔ သူတို႔အမိန္႔အတိုင္း ကခုန္ေနၾကတဲ့ သစၥာရွင္ေတြပဲ သိတာ။

အဲ ဝမ္းသာမိတဲ့အေၾကာင္းအရာ ေနာက္တခုကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပိတ္ပင္ထားလို႔ ကြယ္ေပ်ာက္လုနီးပါး ျဖစ္ခဲ့တဲ့ အာဇာနည္ေန႔ႀကီးကို တားျမစ္ပိတ္ပင္ထားတဲ့ မတရားအမိန္႔အာဏာကို ဖိဆန္ၿပီး ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း၊ စည္းစည္းကားကားနဲ႔ ႏိုင္ငံတဝွမ္းမွာ က်င္းပၾကတဲ့သတင္းေတြ၊ ျပည္သူျပည္သားေတြ တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြကို သြားေရာက္ဂါရဝျပဳၾကတယ့္သတင္းေတြ။ မင္းတို႔လည္း အခ်ိန္ေပးၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပတိုက္နဲ႔ အာဇာနည္ဗိမာန္တို႔ကို ကေလးေတြနဲ႔ သြားေရာက္ၾကတာကို ၾကားသိရလို႔ ဝမ္းသာဂုဏ္ယူပါတယ္ကြာ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကေလးေတြ မတူကြဲျပား ထူးကဲျမင့္ျမတ္တဲ့ ျပည္သူ႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္အေၾကာင္း ေတြ႔ျမင္သိရတာေပါ့။

မင္းတို႔ ေရးလိုက္တဲ့စာထဲမွာ ေနာက္တစ္လႏွစ္လဆုိရင္ စကၤာပူႏိုင္ငံမွာ အတတ္ပညာ၊ နည္းပညာေတြ သင္ယူေလ့လာ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့ ေက်ာ္ဒင္ တစ္ေယာက္ အမိျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခြဲခြါေနရတဲ့ သူ႔ငယ္ခ်စ္မေဟသီ ေဒၚေရႊရီ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္ေနမလဲဆိုတာ မင္းတို႔ ေျပာစရာမလို ငါ သိတာေပါ့။ တစ္ခုရွိတာက ဟိုေကာင္ လူပ်ဳိသိုး ဝင္းေဆြ – အလိုက္ကန္ဆိုးမသိ၊ ေက်ာ္ဒင္ ျပန္ေရာက္ရင္ သူတို႔နဲ႔သြားေနဖို႔ အစီအစဥ္၊ ခ်က္ခ်င္းအိမ္ေျပာင္းမွာကို ဝိုင္းဆြဲထားၾကအံုး။ အခ်ိန္အၾကာႀကီး ခြဲေနခဲ့ရတဲ့ သူတုိ႔ဇနီးေမာင္ႏွံ ေအးေအးေဆးေဆး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနပါေစကြာ။ သြားရႈပ္မေနနဲ႔။ တကယ္ပါ ငါ့အေနနဲ႔ ခ်စ္သူေတြ၊ မိသားစုေတြ ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ရြာမွာ ျပန္လည္ဆံုဆည္းၾက၊ မခြဲမခြါေန အတူေနႏိုင္ၾကတဲ့ သတင္းေတြၾကားတုိင္း အတိုင္းထက္အလြန္ ဝမ္းသာမိတယ္။ ငါလည္း မၾကာခင္ ျပန္လာႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနပါတယ္။

ဒါနဲ႔ ဆက္စပ္လုိ႔ ေျပာခ်င္တာက – ဘယ္သူဘယ္ဝါမွ ကိုယ္ေမြးဖြါးႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ ၿမိဳ ႔ရြာ၊ မိသားစုေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းအသင္းေတြ၊ ခ်စ္သူေတြနဲ႔ ခြဲခြါၿပီး ေရျခားေျမျခား တိုင္းတပါးမွာ ဒုကၡဆင္းရဲခံ မေနခ်င္ၾကတာ အားလံုးအသိ။ ရင္နာနာနဲ႔ ေတြးၾကည့္ရင္ တုိ႔ႏိုင္ငံသားေတြရဲ ႔ ကုသိုလ္ကံထူးခ်က္ကလည္း မွတ္ေလာက္စရာ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့တဲ့ ဥာဏ္ႀကီးရွင္ ဗိုလ္မင္းေတြရဲ ႔ အံ့မခန္း စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ လက္ညိႇဳးညႊန္ရာ အစာေရစာ၊ သံယဇာတ ေပါႂကြယ္ဝတဲ့ တိုင္းဌာေနႀကီး ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ကမာၻ႔အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံျဖစ္ (သူတို႔ကေတာ့ ကမာၻ႔အခ်မ္းသာဆံုး ပုဂၢိဳလ္ႀကီးေတြျဖစ္)၊ သိန္းသန္းေက်ာ္ ေရႊျမန္မာေတြ ခ်စ္တဲ့မိသားစုေတြ၊ ကိုယ့္ေျမကိုယ့္ရြာ စြန္႔ခြါၿပီး၊ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံအသီးသီးကို နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔သြားေရာက္၊ အေနအစားဆင္းရဲ၊ အႏွိမ္ခံဘဝ ဒုကၡမ်ဳိးစံုနဲ႔ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနရတဲ့ အေျခအေနေရာက္ခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ ဒါကို ေက်းဇူးရွင္ေတြက  တျခားႏိုင္ငံေတြရဲ ႔ တိုးတက္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈေတြကို ေတြ႔ႀကံဳေလ့လာခြင့္ရဖို႔ သူတို႔ ႀကိဳးစားဖန္တီးေပးခဲ့တယ္လို႔မ်ား မ်က္ႏွာေျပာင္တုိက္ ေျပာခ်င္ေျပာအံုးမွာ။ ငါ ႀကံဳခဲ့ဆံုေတြ႔ခဲ့တဲ့ တုိင္းတပါးေရာက္ တရားမဝင္ အလုပ္လုိပ္ကိုင္ေနၾကတဲ့ ေရႊျမန္မာေတြအေၾကာင္း ဆက္ေျပာေနရင္၊ ေျပာခ်င္တဲ့ အမိႈက္အေၾကာင္း ဒီေန႔ ေရးျဖစ္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္မွ အခြင့္အခါသာ၊ အခ်ိန္ပိုရွိခဲ့ရင္ စာမ်က္ႏွာ ၁၅၀၀ ေက်ာ္ရွိတဲ့ စစ္နဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရး (War and Peace) စာအုပ္ႀကီးေလာက္ေရးမွ ျပည့္စံုႏိုင္တဲ့ တုိင္းျခားျပည္ျခားေရာက္ ဆင္းရဲဒုကၡအေပါင္းနဲ႔ ေရႊျမန္မာေတြအေၾကာင္း ေရးေတာ့မယ္။ အခုေတာ့ ဆက္ေျပာမယ့္ အမိႈက္ျပႆနာကို သည္းခံဆက္ဖတ္ကြာ။

ဒီလုိပါ အလြန္သန္႔ရွင္း၊ အမိႈက္သရိုက္ကင္းတဲ့ စကၤာပူကေန ေရႊႏိုင္ငံႀကီးကို ေက်ာ္ဒင္ ျပန္လာေတာ့မယ္ဆိုေတာ့၊ ငါ ျမန္မာျပည္ကို ေခတၱခဏ ျပန္ေရာက္တုန္းက အေတာ္ေလး ဘဝင္မက်ခဲ့တဲ့ အမိႈက္သရိုက္ကိစၥကလည္း ေခါင္းထဲမွာ ရွိေနလို႔ပါ။ ဒီလိုေျပာေတာ့ မင္းတို႔အေနနဲ႔ ဒီေကာင္ တိုင္းတပါး ျပည္ေျပးဘဝ (စစ္အစိုးရ စြပ္စြဲအသံုးအႏႈန္း) နဲ႔ ထြက္သြားခဲ့ၿပီး ဟိုမွာဒီမွာ ျမင္ေတြ႔ခဲ့တာေတြကို အထင္ႀကီး အားက်ၿပီး၊ ဒီေလာက္ သာယာလွပ စိမ္းလန္စိုေျပတဲ့ တုိ႔ေရႊျပည္ႀကီးကို ဘာေတြ ရႈတ္ခ်အျပစ္ရွာ ေျပာအံုးမလဲ မသိဘူးလို႔ အမ်က္ေတာ္မရွလိုက္ပါနဲ႔။

ဒီလိုပါ … စြန္႔ပစ္အမိႈက္ တစက္မွမရွိ၊ တိက်တင္းက်ပ္တဲ့ စည္းစနစ္ေတြနဲ႔ ကမာၻ႔အသန္႔ရွင္းဆံုးႏိုင္ငံႀကီး (ႏိုင္ငံအရြယ္အစားက ေသးေပမယ့္။ ျမန္မာျပည္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာ၊ အဖက္ဖက္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္လို႔ ႏိုင္ငံႀကီးလို႔ သံုးႏႈန္းလိုက္တာပါ။) ကေန အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာမွာ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ အမိႈက္ေတြ ေထာင္ပံုရာပံု တို႔တုိင္းဌာေန ေရႊျမန္မာျပည္ျပန္ၿပီး ဒီေကာင္ ဘယ္လို ျပန္ေနႏိုင္မလဲဆိုတာကို စဥ္းစားေတြးျမင္ၾကည့္တာပါ။ ဒီႏိုင္ငံ (ယူအက္စ္) မွာလည္း စကၤာပူေလာက္ မတင္းက်ပ္ေပမယ့္ အမိႈက္သရိုက္ေတြ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ပစ္ခ်င္တိုင္း စြန္႔ပစ္လို႔ေတာ့ မရဘူး။ အမိႈက္ကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ အမိႈက္ပံုးေတြထဲမပစ္၊ စည္းမဲကမ္းမဲ့ လမ္းေပၚပစ္ရင္ ေဒၚလာေထာင္ရာခ်ီ ဒဏ္ရိုက္တယ္။ ေက်ာ္ဒင္တို႔ စကၤာပူမွာဆိုရင္ ပီေကေတာင္ ဝါးစားခြင့္မျပဳ၊ လမ္းေပၚ အမိႈက္တစေလာက္ စြန္႔ပစ္ရင္ေတာင္ ဒဏ္ေငြရိုက္၊ ႀကိမ္ဒဏ္ခံရတယ္ေနာ္။ အစိုးရက ဥပေဒျပဌာန္းၿပီး လူေတြခ်ုိးေဖာက္မႈကို အေရးယူလုပ္ေဆာင္သလို၊ အစိုးရတရပ္အေနနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ရမယ့္ ဝန္ေဆာင္မႈေတြကို နည္းမွန္လမ္းမွန္ စနစ္တက် လုပ္ေဆာင္ၾကတယ္။ ဒီမွာ တခ်ဳိ ႔အလြန္ဆင္းရဲတဲ့ ရပ္ကြက္လမ္းေတြမွာ အမိႈက္ေတြ၊ ညစ္ပတ္မႈေတြ ရွိတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၿမိဳ ႔နယ္စည္ပင္က အခ်ိန္မွန္ သိမ္းဆည္းရွင္းလင္းေပးတယ္။

ေျပာခ်င္တာက စကၤာပူေလာက္ မသန္႔ရွင္းတဲ့ ႏိုင္ငံကေန ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေရာက္ခဲ့တဲ့ ငါ့လုိေကာင္ေတာင္ မဂၤလာဒံုေလဆိပ္ကေန အိမ္သြားလမ္းတေလွ်ာက္၊ ၿမိဳ ႔ရပ္ကြက္ေတြထဲ စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ အမိႈက္ေတြကို ေတြ႔ျမင္ေတာ့ အေတာ္ေလး စိတ္ကသိကေအာက္ျဖစ္ ဘဝင္မက်ျဖစ္တာ အမွန္ပဲ။ ဘဝင္ေလဟပ္သြားတာ မဟုတ္ဘူး (တခ်ဳိ ႔ကေတာ့ reverse culture shock လို႔ ဆိုၾကတယ္)။ ငါအျမင္မွာ ပတ္ဝန္းက်င္ သန္႔ရွင္းမႈ၊ ထိန္းသိမ္းမႈေတြ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကထက္ ပိုဆိုးလာသလို ခံစားရတယ္။

ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔ဟာ စြန္႔ပစ္ခံၿမိဳ ႔လို႔ မင္းတို႔ေျပာတာကို နားလည္းလက္ခံတယ္။ ျပႆနာက ၿမိဳ ႔ေနလူဦးေရကေတာ့ ေလ်ာ့မသြားတဲ့အျပင္ လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ (၂၀) ထက္ အမ်ားႀကီးပိုမ်ားလာတယ္ မဟုတ္လား။ လူဦးေရ အဆမတန္တိုးၾကပ္လာေပမယ့္ တဖတ္မွာ လိုအပ္တဲ့ အေျခခံအေဆာက္အအံုေတြ၊ ထိန္းသိမ္းမႈေတြ ဘာမွထူးထူးျခားျခား စနစ္တက် ျပဳျပင္တိုးတက္မႈ မရွိတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ေက်းဇူးရွင္ေတြက ဘယ္ျပည္သူမွ လိုက္မေနတဲ့ သူတို႔ ၾကက္ေျပးေနပူေတာ္ႀကီးမွာေတာ့ မလိုတာေတြ၊ လိုတာေတြ အကုန္တပ္ဆင္ ေနထုိင္ၾကတယ္။ ငါ အဲဒီေနရာကိုေရာက္ေတာ့ တၿမိဳ ႔လံုးေလွ်ာက္ပတ္ၾကည့္ၿပီး သတိထားမိတာက အမိႈက္ဆိုလို႔ အဲဒီ အသိုင္းအဝိုင္း အမိႈက္သရိုက္ေတြပဲ အိမ္ႀကီးၿခံႀကီးေတြနဲ႔ မီးစံုေရစံု ေနၾကတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဘာအေၾကာင္းေျပာေျပာ ဒီေမတၱာတံုးေတြအေၾကာင္း ေရာက္ေရာက္သြားတယ္။ သူတို႔အေၾကာင္း ဆက္ေျပာေနရင္ ဒီစာ လိုရင္းေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။

ရန္ကုန္အမိႈက္အေၾကာင္း ျပန္ဆက္ရရင္ … တို႔အေမအိမ္ေရာက္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္ အေျပာင္းအလဲကို ေလ်ွာက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္နဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရပ္ကြက္စည္ပင္သာယာေရးရံုး နဲ႔ အလုပ္သမားတန္းလ်ားကို ေတြ႔ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေရွ ႔နားတဝိုက္မွာ စြန္႔ပစ္ထားတဲ့အမိႈက္ေတြက မဟာပထဝီေျမႀကီးေပၚမွာ ဟာလာဟင္းလင္း၊ အမိႈက္ပံုး အကာအရံ အတားအဆီးမရွိ။ ခေလး၊ ေခြးဝက္ဆိတ္၊ ၾကက္ဘဲငွက္၊ ျခင္ယင္ႂကြက္ေတြကေတာ့ တေပ်ာ္တပါး တရုန္းရုန္း။ ေတာႀကီးမ်က္မည္းထဲ ျပန္ေရာက္သြားသလို ေၾကာက္စရာလန္႔စရာ။ အန႔ံအသက္ကေတာ့ မေျပာနဲ႔ အခုထိ ႏွားေခါင္းထဲ စြဲေနတုန္း။ အဲဒီနားတဝိုက္ ေနထုိင္ၾကတဲ့ မိသားစုေတြ၊ စည္ပင္အလုပ္သမားေတြ ဘယ္လို ေနႏိုင္ၾကလဲဆိုတာ ငါေတာ့ စဥ္းစားလို႔မရ။ စည္ပင္အိမ္တန္းလ်ား အေနာက္ဖက္မွာရွိတဲ့ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက ေရကူး၊ ငါးဖမ္းခဲ့တဲ့ ေခ်ာင္းကေတာ့ ေရနံေခ်ာင္း ျဖစ္ေနၿပီ။ အမိႈက္ေတြနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ၿပီး ေရလည္းမစီး။ ေရကူးဖို႔၊ ေခ်ာင္းကမ္းပါးတေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔မေျပာနဲ႔ အဲဒီနား ၾကာၾကာေနရင္ေတာင္ ေရဆိုးေရပုပ္နံ႔ေၾကာင့္ မူးေမ့ေသသြားႏိုင္တယ္။

ေနာက္ရက္ေတြမွာ သတိထားမိတာက တစ္ေန႔တစ္ႀကိမ္ႏွစ္ႀကိမ္ မနက္ပိုင္း၊ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ စည္ပင္အလုပ္သမားေတြ တို႔အိမ္ေရွ ႔လမ္းကေန ခေနာ္နီခေနာ္နဲ႔ လက္တြန္းလွည္းေလးတြန္းၿပီး ဓမၼာရံုေရွ ႔နားက ပ်ံက်ေစ်းတဝိုက္ လမ္းေပၚလမ္းေထာင့္ေတြမွာ စြန္႔ပစ္ပံုထားတဲ့ အမိႈက္ေတြကို သြားသိမ္းၾကတယ္ (အဲဒီ့ က်ီးေတြတဝုန္းဝုန္း၊ ေခြးေတြတရုန္းရုန္း ေစ်းလမ္းကပဲ ကေလးေတြ ေက်ာင္းသြားၾကတယ္)။ ရပ္ကြက္စည္ပင္ အမိႈက္သိမ္းတဲ့ပံုစံကလည္း စိတ္ဝင္စားစရာ – ေစ်းက သိမ္းလာတဲ့အမိႈက္ေတြ အညစ္အေၾကးေတြကို သူတုိ႔စည္ပင္ရံုးေရွ ႔က အမိႈက္ပံုႀကီးမွာ ဒီအတိုင္း စုပံုပစ္ထားလိုက္တယ္။ အဲဒီ အမိႈက္ေတြကို ေနာက္ရက္ေတြၾကာမွ ၿမိဳ ႔နယ္စည္ပင္က လာသိမ္းတယ္လို႔ေျပာတယ္။ ငါ တစ္ခ်က္သတိထားမိတာက စည္ပင္အလုပ္သမားေတြနဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲကလူေတြ ေမးထူးေခၚေျပာ ဆက္ဆံၾကတာ မေတြ႔ရဘူး။ ငါလည္း ဟိုလူေမးၾကည့္မယ္ ဒီလူေမးၾကည့္မယ္ စဥ္းစားၿပီး မေမးျဖစ္ခဲ့ဘူး။ မင္းတို႔သိရင္ ေျပာျပကြာ။

အခုေနာက္ပိုင္း အဲဒီမွာ မုိးနည္းနည္းရြာတာနဲ႔ လမ္းေတြ ေခ်ာင္းျဖစ္ကုန္တယ္လို႔ ေျပာၾကတယ္ (ငါ ေရာက္ေနတဲ့ခ်ိန္ မိုးမရြာေတာ့ မႀကံဳခဲ့ဘူး)။ ေရလွ်ံတဲ့ သတင္းဓါတ္ပံုေတြေတာ့ ၾကည့္ရတယ္ (ေဒၚေရႊရီေရ… ကားဝယ္မယ့္အစား ေလွဝယ္ၿပီး မိုးတြင္း ေရတကၠစီ ေျပးဆြဲရင္ ကိုက္မယ္ေနာ္)။ တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက မိုးရြာရင္ လမ္းေပၚအထိ ေရလွ်ံတာ မရွိသေလာက္ပဲ။ ဘာၾကာင့္လဲ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ (တုိ႔အိမ္ေရွ ႔ေတြ) လမ္းဝဲယာတေလွ်ာက္ ေရေျမာင္းေတြရွိခဲ့တယ္ မဟုတ္လား။ မိုးရြာရင္ ေရေတြက လယ္ကြင္းထဲ၊ ေခ်ာင္းထဲကို အဲဒီေရေျမာင္းေတြအတိုင္း စီးဆင္းသြားတယ္။ အဲဒီ ေျမာင္းေတြထဲမွာေတာင္ ငါးေလးေတြ၊ ငါးရွဥ္႔ေတြကို ငါတုိ႔တေတြ ဖမ္းၾကေသးတယ္။ အခု အိမ္ေတြက သတ္မွတ္ထားတဲ့ ၿခံေျမေတြကို က်ဴးေက်ာ္ၿပီးတုိးခ်ဲ ႔ေဆာက္၊ ၿပီးေတာ့ အမိႈက္သရိုက္ေတြ ေျမာင္းထဲပစ္ခ် စြန္႔ပစ္ၾကတဲ့အတြက္ ေရေျမာင္းေတြပိတ္၊ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ေတာ့ မိုးတျဖဳတ္ရြာတာနဲ႔ လမ္းေပၚ ေရေတြေရာက္ကုန္တာေပါ့။

ဆိုးတာက ဒီအမိႈက္အညစ္အေၾကးေတြေၾကာင့္ ေရေျမာင္းေတြပိတ္ဆို႔ၿပီး ျခင္ယင္ႂကြက္ေတြ ပိုမ်ားလာတယ္ေနာ္။ မသြားခင္ ကာကြယ္ေဆးေတြ ထုိးထားလို႔ျဖစ္မယ္၊ ေသြးလြန္တုပ္ေကြး ဖ်ားနာ မျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ လက္ေတြေျခေထာက္ေတြမွာေတာ့ ျခင္ေတြေပးလိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္က အခုထိ ရွိေနေသးတယ္။ အရင္တုန္းကဆို လမ္းေပၚမွာ ႂကြက္ေတြ အေၾကာက္အလန္႔မရွိ ဒိုးေနၾကတာ မေတြ႔ဖူးပါဘူး။ အခုေတာ့ လူေတြထက္ေတာင္ လြတ္လပ္ေနၾကတယ္။ ၾကားမိသေလာက္ အရင္ကထက္ ေသြးလြန္တုပ္ေကြး၊ ဝမ္းေဖာဝမ္းေလွ်ာ ဝမ္းေရာဂါေတြ၊ တျခားကူးစက္လြယ္တဲ့ ေရာဂါေတြ အျဖစ္မ်ားလာတယ္ေနာ္။ ေနာက္ဆို ႂကြက္ေတြေၾကာင့္ ဆိုးဝါးတဲ့ ပလိပ္ေရာဂါေတြ ျပန္ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။

ခက္တာက တုိ႔တေတြ အခုအခ်ိန္အထိ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ အလုပ္တခု ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္လည္း မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္။ ဘာလုပ္မယ္ဆိုတာလဲ ခန္႔မွန္းေမွ်ာ္လင့္လို႔မရ။ ဘာကိုဘာမွ အားကိုးလို႔ မရတဲ့ ေက်းဇူးရွင္အစိုးရရဲ ႔ ေျဖရွင္းလုပ္ကိုင္ေပးမွာကို ေမွ်ာ္တလင့္လင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနတာ မဟာအမွား။ သူတို႔ လုပ္ေပးမွာကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရင္ တို႔ျပည္သူေတြ ဒီထက္ ဒုကၡပိုေရာက္ၾကမယ္။ ငါ့အျမင္ဆႏၵကေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ပတ္ဝန္းက်င္၊ လမ္း ၊ ရပ္ကြက္ သန္႔ရွင္းေရးအတြက္ ကိုယ္ထူကုိယ္ထ တစ္ဦးခ်င္း၊ တစ္အိမ္ခ်င္းကေန ရပ္ကြက္စည္ပင္နဲ႔ ညိႇႏိႈင္းပူးေပါင္းၿပီး ဒီအမိႈက္ျပႆနာကို အခ်ိန္မီ ေျဖရွင္းႏိုင္ရင္ အေကာင္းဆံုးပဲ။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ မင္းတို႔ အခ်ိန္ေပးၿပီး နာေရးကူညီမႈအသင္း ကိုေက်ာ္သူ၊ မေရႊဇီးကြက္၊ ဆရာမသန္းျမင့္ေအာင္၊ ဆရာမဂ်ဴးတုိ႔ ဦးေဆာင္ေျဖရွင္းေနတဲ့ ရပ္ကြက္အတြင္း အမိႈက္ကင္းစင္ေရး၊ ပတ္ဝန္းက်င္သန္႔ရွင္းေရး ေဆာင္ရြက္ေနမႈေတြ၊ လႈပ္ရွားမႈ ပညာေပးလုပ္ငန္းေတြကို သြားေရာက္ကူညီလုပ္အားေပး၊ လုပ္ပံုလုပ္နည္းေတြ ေလ့လာ၊ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ၿပီး တုိ႔လမ္း၊ ရပ္ကြက္အတြင္းမွာလည္း သူတုိ႔လို အမိႈက္ကင္းစင္ေရး လုပ္ငန္း၊ လႈပ္ရွားမႈေတြ၊ ပညာေပးေဟာေျပာပြဲေတြ စတင္လုပ္ႏုိင္ၾကရင္ ေကာင္းမယ္။

ငါလည္း ဒီကေန တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေထာက္ပံ့ကူညီပံ့ပိုး လုပ္ေပးသြားမယ္။ သူတုိ႔ရဲ ႔ အမိႈက္ကင္းစင္ေရး၊ ပတ္ဝန္းက်င္သန္႔ရွင္းေရး ပညာေပးလုပ္ငန္း၊ ကူညီပံ့ပိုးမႈေတြ ရယူၿပီး တို႔တေတြ တႏိုင္တပိုင္ ဝိုင္းဝန္ေျဖရွင္းသြားႏိုင္ရင္ေတာ့ ေကာင္းက်ဳိးမ်ားစြာ ရၾကမယ္လို႔ ငါအႂကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္တယ္။ ဒါကို လူထုတာဝန္တခုလို႔ တို႔ျပည္သူေတြက မယံုၾကည္၊ လက္မခံၾက၊ အပိုအလုပ္ေတြ။ တုိ႔တေတြ ဒီလုိပဲ အမိႈက္သရိုက္ေတြနဲ႔ ေနလာခဲ့ၾကတာ၊ ဒီလိုပဲ စြန္႔ပစ္ခဲ့ၾကတာ။ အစိုးရ လုပ္ရမယ့္အလုပ္၊ စည္ပင္အလုပ္ တို႔အလုပ္မဟုတ္ဘူး၊ မဆိုင္ဘူးဆိုၿပီး ေနၾကရင္ေတာ့ အမိႈက္ကစ ျပာသာဒ္မီးေလာင္ ဆိုစကားအတိုင္း ဒီေနရာမွာ ပတ္ဝန္းက်င္ ညစ္ညမ္းမႈ၊ အမိႈက္သရိုက္ေတြက ရရွိလာမယ့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ဆိုးက်ဳိးေတြက မေတြးဝံ့စရာ။ ဆင္းရဲခ်ဳိ ႔တဲ့တဲ့ အာဖရိကႏိုင္ငံတခ်ဳိ ႔မွာ ပတ္ဝန္းက်င္ မသန္႔ရွင္းမႈ၊ စြန္႔ပစ္အမိႈက္ေတြကေန ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ပိုးမႊားအေကာင္ေတြေၾကာင့္ အခုဆိုရင္ အလြန္ထိတ္လန္႔စရာေကာင္း ကုရာနထၳိ ေဆးမရွိတဲ့ ကူးစက္ေရာဂါဆိုးေတြနဲ႔ လူေတြအေျမာက္အျမား အသက္ဆံုးရႈံးေနၾကတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းေတြ မင္းတုိ႔ ၾကားမိမွာပါ။

ကိုေက်ာ္သူတုိ႔အုပ္စုကေတာ့ “ကိုယ့္ကိုကိုယ္ခ်စ္ရင္ အမိႈက္ကို စနစ္တက်ပစ္ပါ။ တိုင္းျပည္ကိုခ်စ္ရင္ အမိႈက္ကို စနစ္တက်ပစ္ပါ။ ဆင္းရဲတြင္းက လြတ္ကင္းခ်င္ရင္ အမိႈက္ကို စနစ္တက်ပစ္ပါ” လို႔ ေဟာေျပာလံႈေဆာ္ၿပီး သူ႔တို႔ ယံုၾကည္ခ်က္အတိုင္း အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ ေလွ်ာက္လွမ္းလုပ္ေဆာင္ေနၾကတာ အတုယူ၊ ေလးစားဖို႔ေကာင္းတဲ့ ရပ္တည္လုပ္ေဆာင္ခ်က္ပါ။ ငါ ထပ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ငါတို႔တေတြ ကိုယ့္အိမ္၊ ကိုယ့္လမ္း၊ ကိုယ့္ေနရာအကြက္အလိုက္ စည္းရံုးလံႈေဆာ္ၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္သန္႔ရွင္းေရးကို စတင္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေက်ာ္ဒင္ႀကီးလည္း အခ်ိန္ေပးၿပီး အလြန္ေခတ္မီွ စနစ္က်တဲ့ စကၤာပူႏုိင္ငံရဲ ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ သန္႔ရွင္းေရး၊ ေရေျမာင္းစနစ္ေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ ေလ့လာခဲ့ကြာ။ မင္းျပန္ေရာက္ရင္ ဒီထက္မက တိုးခ်ဲ ႔လုပ္ႏုိင္တာေပါ့။

ေနာက္ဆံုးေျပာျပခ်င္တာက မင္းတို႔ သတိထားမိလား မသိဘူး။ ကမာၻ႔ဖလား ေဘာလံုးၿပိဳင္ပြဲတုန္းက ဂ်ပန္ နဲ႔ အုိင္ဗီြကိုစ္ (Ivory Coast) အသင္း ေဘာလံုးပြဲအၿပီးမွာ ဂ်ပန္ပရိသတ္က သူတုိ႔အသင္းရႈံးတာကို စိတ္မေကာင္း အေတာ္ျဖစ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပြဲၿပီးေတာ့ သူတို႔တေတြ ထိုင္တဲ့ေနရာနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္တဝိုက္မွာရွိတဲ့ အမိႈက္ေတြကို သိမ္းယူသန္႔ရွင္းေပးသြားၾကတယ္။ ေဘာလံုးအႏိုင္အရႈံးက သတင္းမဟုတ္ေတာ့ဘဲ၊ အဲဒီ လုပ္ရပ္က ထိပ္တန္းသတင္း ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ဘယ္ေလာက္ အတုယူစရာေကာင္းတဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးသားစိတ္ဓါတ္လဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံထက္ လူဦးေရ ႏွစ္ဆေက်ာ္ (၁၂၇.၆ သန္း)၊ အစားအေသာက္၊ ပစၥည္းသံုးစြဲမႈ အဆေပါင္းေထာင္ခ်ီ မ်ားေပမယ့္၊ အမိႈက္ကင္းရွင္း၊ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ေနထိုင္ၾကတယ္။ ဒါမ်ဳိးေတြကို တုိ႔လူမ်ဳိးေတြ အားက်ေစခ်င္တယ္။

ကဲ ဆက္ေရးေနရင္ စာရွည္မဖတ္ခ်င္တဲ့ ေဒၚသန္းလွ က ေျပာပဲေျပာႏိုင္လြန္းတယ္လို႔ ျမည္တြန္ေတာ့မယ္။ တကယ္ပါ မင္းတို႔တေတြ ငါေျပာတာကို နားလည္းလက္ခံမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ တိုင္းေဝးျပည္ေဝးမွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစံု တုိင္းတပါးသားေတြနဲ႔ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ဆက္ဆံခဲ့ရေတာ့ တို႔လူမ်ဳိးကို ဘယ္ေနရာသြားသြား၊ ဘယ္တိုင္းတပါးသားနဲ႔ေတြ႔ေတြ႔ သန္႔ရွင္းသာယာ စိမ္းလန္းစိုေျပလွပတဲ့ ေရႊျမန္မာႏိုင္ငံက လာၾကသူေတြလို႔ ဂုဏ္ယူေစခ်င္တယ္။ အခုထိေတာ့ တို႔ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္မႈ၊ အမိႈက္အညစ္အေၾကး သန္႔ရွင္းမႈေတြကို အစိုးရနဲ႔ ျပည္သူျပည္သားေတြ အမ်ားႀကီး ျပဳျပင္လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုတယ္လို႔ ျမန္မာျပည္ သြားေရာက္လည္ပတ္ခဲ့ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံျခားသားမိတ္ေဆြေတြက ႏွားေခါင္းရႈံ ႔ ေဝဖန္ေျပာဆိုၾကတယ္။

ေကာင္းၿပီကြာ – ဒီကိစၥ ဒီမွာရပ္ၿပီး ေနာက္မွ တျခားအေၾကာင္းအရာေတြ ေျပာၾကတာေပါ့။ အားလံုးရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ၾကပါေစ။

မင္းတို႔ရဲ ႔

ဇြန္မုိး


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Similar Posts