>
အခ်ိန္က ၁၉၉၃ ၾသဂုတ္လ မနက္ (၁၂) နာရီခန္႔။ ေရႊတိဂုံဘုရား ျပည္သူ႔ဥယ်ာဥ္အတြင္းမွာရွိတဲ့ သစ္လုံး စားေတာ္ဆက္။
‘’သကၤန္း၀တ္ေတြတေယာက္မွ မလႈပ္နဲ႔။ ခုခံဘုိ႔လည္း မႀကဳိးစားနဲ႔။ ခုခံရင္အားလုံးကုိ ပစ္သတ္ပစ္မယ္’’
အထက္ပါစကားကုိေျပာဆုိရင္း စားေသာက္ဆုိင္အတြင္းမွာရွိတဲ့ ရဟန္း (၃) ပါးကုိ ေသနတ္ေတြနဲ႔ ခ်ိန္ၿပီး လက္ လိမ္ခ်ဳိးသူကခ်ဳိး၊ လည္ပင္းညႇစ္သူက ညႇစ္၊ လက္ထိပ္ခတ္သူ ခတ္နဲ႔ န၀တေထာက္ လွမ္းေရး (၉) ေယာက္က ဘုန္းႀကီးေတြကုိဖမ္းလည္း ဖမ္း၊ အမိန္႔လည္းေပးရင္း ဟိန္းေဟာက္ေနတဲ့ အသံေတြပါ။
တပည့္ေတာ္တုိ႔ အဲဒီေန႔့က ရဟန္းပ်ဳိသမဂၢက အစည္းအေ၀းဖိတ္လုိ႔ စားေသာက္ဆုိင္မွာဆြမ္းစားရင္း အစည္း လုပ္ေနတုန္း အဖမး္ခံရတာဘဲ။ အေတာ္႐ုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ႀကီးကုိ အဖမ္းခံရတာပါဘုရား။
ဦးစေႏၵာဘာသအဖမ္းခံရတုန္းက သက္ေတာ္က ၃၀ ႏွစ္။ ရန္ကုန္ ေရႊျပည္သာ ပရိယတၱိစာသင္တုိက္မွာ တုိက္ အုပ္စာခ်ဘုန္းႀကီးအျဖစ္နဲ႔ ရဟန္းသာမေဏေတြကုိ စာေပသင္ၾကားပုိ႔ခ်ေပးေနတဲ့ဆရာေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ တ ရားမွ်တမႈ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ၊ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္မႈအတြက္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔အတူ တတ္ႏုိင္သမွ်ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ေပမယ့္ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ပုန္ကန္တဲ့ပုဒ္မေတြတပ္ၿပီး မတ ရားဖမ္းဆီးေထာင္ခ်ခံခဲ့ရတာပါ။
စစ္အာဏာရွင္ သူခုိးဒျမေတြက ရဟန္းရွင္လူေက်ာင္းသားျပည္သူေတြကုိ သူခုိး သူခုိးလုိ႔ ျပန္ဟစ္ေနတာ အေတာ္အခံရခက္တယ္ဘုရားဟု ခံျပင္းေဒါသထြက္သံျဖင့္ ေျပာပါတယ္။
အဲဒီေန႔က အဖမ္းခံရၿပီး ဘယ္ေနရာမွန္းမသိတဲ့ေနရာတေနရာကုိ ေခၚသြားတာကုိခံရပါတယ္။ (ေနာက္မွ အ မွတ္ (၇) ေထာက္လွမ္းေရးစခန္းဆုိတာသိရတယ္)
‘’ဆင္း’’ဆုိတဲ့ဟိန္းေဟာက္သံနဲ႔အတူ ရဟန္းေတာ္ေတြ မျမင္မကန္းနဲ႔ ့ေအာက္အေရာက္မွာ ေထာက္လွမ္းေရး လုိ႔ယူဆရသူေတြက လက္သီးနဲ႔ထုိး ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ေဆာင့္ကန္ၿပီး အခန္းတခန္းထဲထည့္ထားတယ္။
ေျခေထာက္ေတြကားထား၊ လက္ေတြကုိအေပၚေျမာက္၊ ေနာက္နံရံကုိကပ္ထားလုိ႔ေျပာၿပီး ေရွ႕တည့္တည့္ ကေန ရင္၀ကုိစစ္ဘိနပ္နဲ႔ေဆာင့္ကန္လုိက္တာ ေအာက္ကုိလဲက်သြားၿပီး တပည့္ေတာ္ေမ့သြားတယ္။ ဘယ္ေလာက္ၾကာေမ့သြားမွန္းေတာင္မသိလုိက္ဘူး။ တေယာက္က ေမးကုိကုတ္တင္လုိက္မွ နာက်င္မႈနဲ႔အတူ တပည့္ေတာ္ျပန္သတိရလာတယ္။ တပည့္ေတာ္ရဲ႕လက္မႏွစ္ေခ်ာင္းကုိပူးၿပီး လက္ထိပ္ခတ္သြားတယ္။
တကုိယ္လုံးနာက်င္ေနၿပီး ေရကလည္း အရမ္းဆာေနတာ။ အနားမွာေရကလဲမရွိ မိလႅာနံ႔ကလည္း နံနဲ႔၊ အေတာ္ေလးဒုကၡေရာက္ပါတယ္ဘုရား။ ည (၆) နာရီေလာက္မွာေတာ့ အရက္နံ႔တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ေထာက္ လွမ္းေရးတေယာက္ေရာက္လာၿပီး မၾကား၀ံ့မနာသာဆဲေရးတုိင္းထြာၿပီး၊ ဟုိလူသိလား၊ ဒီလူ သိလားေမးတယ္။ သူတုိ႔လုိခ်င္တဲ့အေျဖမရမၿခင္း လက္သီးနဲ႔ထုိးလုိက္၊ တုတ္နဲ႔႐ုိက္လုိက္လုပ္ၿပီး ရန္ကုန္တၿမဳိ႕့လုံးပတ္ၿပီး ဆုိင္ကယ္စီးခုိင္း၊ စက္ဘီးစီးခုိင္းေတာ့တာဘဲ။ ေလးရက္ေလာက္ မအိပ္မေန ေန႔ ည လူလဲၿပီး ႏွိပ္စက္နည္းမ်ဳိး စုံသုံးၿပီး စစ္ေဆးေမးၿမန္းေတာ့တာဘဲ။ မထင္းမေကြၽးေရမတုိက္ဘဲထားတာပါ။ ထမင္းမစားရ ေရမေသာက္ ရတဲ့အျပင္ သူတုိ႔ႏွိပ္စက္ထားတာေတြေၾကာင့္ ႏႈံးေခြေပ်ာ့ခ်ိေနပါၿပီ။ အေတာ္ရက္စက္တဲ့ လူစိတ္မရွိတဲ့သူေတြ ပါ။ တပည့္ေတာ္ ႏွိပ္စက္မႈမ်ဳိးစုံကုိ အေတာ္ေလးခံလုိက္ရတယ္လုိ႔ ရွည္လ်ားစြာေျပာရင္း လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၆) ႏွစ္ေလာက္ က အျဖစ္အပ်က္ေတြကုိျပန္ေျပာင္း ရင္အံႀကိတ္ထားသလုိ အေတာ္ေလးခံျပင္းေဒါသ ထြက္ေနတဲ့ပုံရိပ္ေတြကုိ သူ႔မ်က္ႏွာမွာ အထင္းသား ေတြ႕ျမင္ေနရပါတယ္။
ငါးရက္ေျမာက္တဲ့ေန႔မွာေတာ့ ေရၾကည္အုိင္ စစ္ေၾကာေရးစခန္းကုိ ေျပာင္းေရြ႕စစ္ေဆးျပန္ပါတယ္။ ထမင္းလက္ တဆုပ္ခန္႔နဲ႔ ၾကက္ဥတလုံး ေရတခြက္ေပးတယ္။ ေရမ၀လုိ႔ ထပ္ေတာင္းမိပါတယ္။ ဒါ မင့္အေမ့လင္အိမ္ မဟုတ္ဘူး။ ေထာင္ကြ ေထာင္- မေပးႏုိင္ႏုိင္ဘူးလုိ႔ ေထာက္လွမ္းေရးရဲ႕ ႐ုိင္း႐ုိင္းစုိင္းစုိင္း တုန္႔ျပန္ဆဲဆုိတာကုိ ခံရပါတယ္။ ည (၁၂) နာရီေလာက္မွာ တခါလာေခၚၿပီး ေလးေပ ေလာက္ရွည္တဲ့ လက္တ၀ါးသာေလာက္ရွိတဲ့ ခုံေပၚ ထုိင္ခုိင္းပါတယ္။ ေျခတင္လုိ႔လည္း မရ။ ေကာင္း ေကာင္းလည္း ထုိင္လုိ႔မရ။ ေအာက္မျပဳတ္က်ေအာင္ မနည္းထိန္းထားရတယ္။ (၂) ရက္ေလာက္ ဆက္တုိက္ေမးစရာရွိတာေတြေမးၿပီး သီးျခားအက်ဥ္းေထာင္ကုိ အပုိ႔ခံရတယ္။ စစ္႐ုံးကေန တပည့္ ေတာ္ကုိ ႏုိင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈ ပုဒ္မ ၁၂၂/၁၊ ႏုိင္ငံေတာ္အႀကီးအကဲမ်ားအား အၾကည္ညဳိပ်က္ေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္မႈ ၅/ည၊ မတရားအသင္းနဲ႔ ဆက္သြယ္မႈ ၁၇/၁ နဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ (၂၉) ႏွစ္ခ်လုိက္တယ္ဘုရား။
အေတာ္ေလးေမာသြားဟန္ျဖင့္ ေရေႏြးတခြက္ယူေသာက္ေနပါတယ္။ ေၾကေၾကကြဲကြဲနဲ႔ မေက်မနပ္ခံ စားေနရတဲ့ အသြင္သ႑ာန္ကုိလည္း ေတြ႕ေနပါတယ္။ သူ႔ရဲအမူအယာကုိၾကည့္ၿပီး အေတာ္ေလးစိတ္မ ေကာင္းျဖစ္မိသလုိ ကုိယ္ခ်င္းလဲစာနာမိပါတယ္။ အာဏာရွင္ေတြကဆုိတာကလည္း သူတုိ႔ရဲ႕ အာဏာ ပါ၀ါေတြကုိထိပါးလာရင္ ဘုန္းႀကီးးေသာ ဘာေသာ သိတဲ့သူေတြမဟုတ္ေလေတာ့ ဘာဘဲလုပ္ရလုပ္ရ ၀န္ေလးတဲ့သူေတြမဟုတ္ ဘူးေလ။
(၅) မိနစ္ေလာက္ၾကာမွ… ေထာင္ထဲမွာ (၁၆) ႏွစ္ေနခဲ့ရတာဆုိေတာ့ ဘယ္လုိေနထုိင္စားေသာက္ခဲ့ရတယ္ဆုိ လည္းေျပာပါအုံးဘုရားဟု ေလွ်ာက္ထားလုိက္ပါတယ္။
အရွင္ဘုရားေရ အရွင္ဘုရားတုိ႔လည္းၾကားဘူးမွာေပါ့။ ေထာင္ထဲမွာေကြၽးတဲ့အစားအစာကုိ ေခြး ေတာင္ စားမယ္မထင္ပါဘူဘုရား။ ထမင္းက ပုိးထုိး၊ ငပိေလာက္တက္ ဘာရြက္ေတြမွန္း မသိတဲ့ အရြက္ေတြ ကုိ ႏုပ္ႏုပ္စဥ္းၿပီးေကြၽးတာ။ တပည့္ေတာ္တုိ႔က နယ္ကဆုိေတာ့ ေထာင္၀င္စာလည္း မရွိဘူးေလ။ ခမည္းေတာ္ က အသက္ကလည္းႀကီးၿပီ။ မယ္ေတာ္ႀကီးက ေလျဖတ္ထားတယ္။ ညီေတြကလည္း မသြားတတ္မလာတတ္နဲ႔ အစားအေသာက္အတြက္ ဒုကၡေရာက္တာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ အျခားအမႈနဲ႔ ေထာင္က်လာတဲ့ ဒကာေလး တေယာက္ကူညီလုိ႔ အထုိက္အေလ်ာက္ အဆင္ေျပခဲ့ပါတယ္။ အျခား သူေတြကုိေတာင္ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီခဲ့ရပါေသးတယ္။ ေနာက္ပုိင္း NLD ေထာက္ပံေငြ ၃၀၀၀ လည္းရေတာ့ အဆင္ေျပတယ္ေျပာရမွာေပါ့ ဘုရား။
ေထာင္ထဲမွာ ႏုိင္ငံေရးသမားေတြ ဖိႏွိပ္ခံရတဲ့အေၾကာင္းကုိလည္း ခုလုိေျပာျပပါတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ေထာင္ မွဴး၊ ေထာင္ပုိင္ေတြက ေမြးထားတဲ့ လူဆုိးလူမုိက္ေတြလည္း ရွိတယ္ဘုရား။ ေထာင္ထဲမွာ တက္တက္ႂကြႂကြ လႈပ္ရွားတဲ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ၊ မဟုတ္မခံတတ္သူေတြကုိ ႏွိပ္ကြပ္ဘုိ႔ ေမြးထားတယ္။ ေငြေၾကးေ ၾကာင့္ေရာ၊ ရာထူးေလးခုိင္ျမဲဘုိ႔အတြက္ေရာေပါ့။ ကုိယ့္အမ်ဳိးသားခ်င္း၊ ကုိယ့္လူမ်ဳိးခ်င္း ႏွိပ္စက္ေနၾကတာ ေထာင္ထဲမွာ အေတာ္ဆုိးပါတယ္ဘုရား။ ေထာင္ထဲမွာ ေငြရွိလုိ႔ကေတာ့ မင္းသားလုိေနလုိ႔ရတယ္။ မူးယစ္ေဆး ၀ါးလုိခ်င္သား၊ မ-လုိခ်င္သား။ ရတယ္။ ေထာင္မွဴး ေထာင္ပုိင္ေတြကအစ အက်င့္ပ်က္လာဘ္စားေနၾက တာ။ ေငြမရွိလုိ႔ကေတာ့ အစားဆင္းရဲ အေနဆင္းရဲမယ္။ ကံမ ေကာင္းရင္ ေပၚတာရဲဘက္ေရာက္သြားမယ္။ အေတာ္ေလးစိတ္ပ်က္ဖုိ႔ေကာင္းသလုိ အနာဂတ္တုိင္း ျပည္အတြက္ အေတာ္ေလး ရင္ေလးစရာေကာင္းပါ တယ္ဘုရားလုိ႔ ေထာင္တြင္းအေၾကာင္ေးတြကုိ အ ေတာ္ေလးစုံလင္ေအာင္ေျပာျပပါတယ္။
သူေျပာျပတာေတြက မၾကားဘူးတာေတြ၊ မထင္မွတ္တာေတြျဖစ္လုိ႔ အေတာ္ေလးလည္း အံ့ၾသထိတ္ လန္႔မိပါတယ္။ တခ်ဳိ႕အေၾကာင္းအရာေတြက ေရးျပဖုိ႔ မသင့္လုိ႔ ခ်န္ထားလုိက္ပါတယ္။ တပည့္ေတာ္ ေထာင္ (၂၉) ႏွစ္က်တာဘုရား။ ၁၉၉၇ ခုႏွစ္က လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္နဲ႔ ေထာင္သက္ (၁၀) ေလ်ာ့သြားလုိ႔ (၁၆) ႏွစ္နဲ႔ တလဘဲ ေထာင္ထဲမွာေနခဲ့ရတယ္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္မွာ ေထာင္ကလြတ္တယ္။
ေထာင္ထဲမွာေနခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြကေတာ့ တပည့္ေတာ္ဘ၀အတြက္ေတာ့ တကယ့္ကုိ ငရဲခန္းေတြပါ ဘုရား။ ကုိယ္က ရာဇ၀တ္မႈေတြက်ဴးလြန္သူမဟုတ္ေတာ့ ေထာင္က်မယ္လုိ႔ ဘယ္တုန္းကမွလည္း မထင္ထားခဲ့ ဘူးေလ။ တပည့္ေတာ္တုိ႔က ႐ုတ္တရက္ႀကီး အသြင္မတူတဲ့ပတ္၀န္းက်င္ကုိေရာက္သြားတာျဖစ္ေတာ့ ေရာက္ ခါစမွာ အေတာ္ေလးကုိ မေနတတ္ မထုိင္တတ္ေတာ့ျဖစ္တာေပါ့။ အမႈစုံ၊ လူစုံနဲ႔ ႏွစ္ရွည္ေနခဲ့ရေတာ့ လူေတြ အေၾကာင္းလည္း ပုိသိလာသလုိ ကိုယ္ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆုိတာလည္း သေဘာေပါက္လာတယ္။
ေထာင္ (၁၆) ႏွစ္က်ခဲ့တာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း … တပည့္ေတာ္လုပ္ခဲ့တာေတြနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ခုခ်ိန္ အထိ ေနာင္တရတယ္ဆုိတာ မရွိပါဘူး။ အမွားလုပ္ခဲ့တယ္လုိ႔လည္း မထင္ဘူး။ ကုိယ္လုပ္ခဲ့တာ ေတြက အမ်ားေကာင္းစားေရးအတြက္ ကုိယ္ႏုိင္သေလာက္ ကုိယ္လုပ္ခဲ့တာဘဲ။ ကုိယ္က်ဳိးစီးပြာ တခုမွမပါပါဘူး ဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္လုပ္ရပ္ကုိ ဂုဏ္လည္းယူတယ္။ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့လည္း တုိင္းျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ ကုိယ္လုပ္သေလာက္ ဆက္လုပ္သြားမွာပါဘုရားလုိ႔ တက္တက္ႂကြႂကြ ေျပာေန ျပန္ပါတယ္။ ေစာေစာ က မေက်နပ္မႈေတြ၊ ခံျပင္းမႈေတြ ဘယ္ေပ်ာက္ကုန္မွန္းမသိေတာ့။ ေရွ႕ဆက္လုပ္မယ့္အစီအစဥ္ေတြကုိ ရွည္လ်ားစြာရွင္းျပပါတယ္။
အထူးသျဖင့္ေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ အျမန္လြတ္ေျမာက္ဘုိ႔နဲ႔ ေထာင္၀င္စာေတြ ပံ့ပုိးႏုိင္ဘုိ႔ လုပ္ရမယ္ဘုရား။ ေထာင္ထဲက ဒုကၡကုိ ေထာင္ထဲေနဖူးမွ တကယ္သိရတာပါ။ စာဖတ္႐ုံေလာက္နဲ႔ မသိႏုိင္ဘူး။ အားလုံး၀ုိင္း၀န္းလုပ္ၾကေစခ်င္တယ္ဟု တုိက္တြန္းသြားပါတယ္။ ဆရာေတာ္ ဦးစေႏၵာဘာသဟာ ခုဆုိ သက္ေတာ္ (၄၈) ႏွစ္ရွိပါၿပီ။ ေလာကဓံရဲ႕ အထုအေထာင္းေတြကုိ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ခံစားလာရတာဆုိေတာ့ အရြယ္နဲ႔မမွ်ေအာင္ ႐ုပ္ကေတာ့ အုိစာေနသလုိ ဆံပင္ျဖဴေတြကလည္း ထုိးထုိးေထာင္ေထာင္ထြက္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ့စိတ္ဓာတ္ကေတာ့ ၾကံ့ခုိင္ဆဲ သြက္လက္ႏုပ်ဳိဆဲ။
နယ္စပ္ထြက္လာခဲ့ရတာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း ခုလုိ မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။
ေထာင္ကထြက္ေတာ့ ေနစရာေက်ာင္းမရွိ။ အာဏာပုိင္ေတြက ဆက္လက္အေႏွာင့္အယွက္ေပးေနတာ ေၾကာင့္ မိသားစုေတြနဲ႔ တပည့္ေတာ္ကုိ လက္ခံထားတဲ့ ဆရာသမား ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြကို ေထာက္ လွန္းေရးက စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ေပးျပန္ပါတယ္။ မိသားစုေတြကုိလည္း ကုိယ့္အတြက္နဲ႔ စိတ္မဆင္း ရဲေစခ်င္ေတာ့ဘူး။ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ခမည္းေတာ္လည္း တပည့္ေတာ္ ေထာင္ကမလြတ္ခင္မွာ ဆုံးသြားတယ္ေလ။ အသက္ႀကီး လွၿပီးျဖစ္တဲ့ မယ္ေတာ္ႀကီးနားမွာေနခ်င္ေပမယ့္ ျမန္မာျပည္တြင္းမွာဆက္ေနရင္လည္း အခ်ိန္မေရြး ျပန္အဖမ္း ခံရႏုိင္တာေၾကာင့္ ရင္နာနာနဲ႔ မယ္ေတာ္ႀကီးနဲ႔ မိသားစုကုိစြန္႔ခြာၿပီး ထြက္လာခဲ့ရတာပါလုိ႔ ၀မ္းနည္းပူေဆြး သံနဲ႔ေျပာရင္း သူ႔မယ္ေတာ္ႀကီးကုိ သတိရသြားဟန္တူပါတယ္။
ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္း တပါးျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ အရွင္စေႏၵာဘာသဟာ ထုိင္းနယ္စပ္တေနရာမွာ ခ်ဳိ႕ခ်ဳိ႕ ငဲ့ငဲ့နဲ႔ သီတင္းသုံးေနထုိင္လွ်က္ရွိၿပီး စစ္အာဏာရွင္ေတြကုိ ဆက္လက္ အံတုရင္း ဘ၀ ကုိျဖတ္သန္းေနပါတယ္။