My Friend Tin Moe By Maung Swan Yi - Selection of MoeMaKa Articles

ေမာင္ေအာင္မြန္ ● ကြၽန္ေတာ္ေတြးမိသလို ေရးပါမည္ (၄၀၁)
(မုိးမခ) မတ္လ ၁၁၊ ၂၀၁၉
ငါးရွဥ့္ဟင္းက ခ်ဥ္စပ္စပ္၊ ဦးတင္ဦးက ထိုင္မရ ထမရ


(၁)
က်ေနာ္တို႔ ျမန္မာ့အသံသို႔ ျဖဳတ္-ထုတ္-ခ်ဳပ္ႀကီးေရာက္လာၿပီး Beginning of Fall of BBS ဟုခပ္တိုးတိုးေခၚစဥ္ကာလ။ ေဘာလံုးပြဲမ်ား ေအာင္ဆန္းကြင္းကေန တိုက္ရိုက္အသံလႊင့္ျခင္းကို ဒု-ညႊန္မွဴး ျဖစ္သြားသူ ဦးေက်ာ္ညိန္းအစား လက္ေထာက္ညႊန္ၾကားေရးမွဴး ဦးတင္ဦးက တာ၀န္ယူႀကီးၾကပ္လာ၏။ စည္းကမ္းမတင္းလြန္းေတာ့ၿပီမို႔ က်ေနာ္တို႔လည္း စတင္ေပ်ာ္လာၾကၿပီ။

က်ေနာ္တို႔ဆိုသည္မွာ ၀င္း၀င္းရံု ျပဇာတ္ခံုေပၚတက္ဖူးသူ ဦးေမာင္ေမာင္ယဥ္၊ ေက်းလက္ေတာရြာ ဇာတ္လမ္းမ်ားမွ အသံမင္းသား ကို၀င္းျမင့္၊ ဂီတစာဆို ေမာင္ေမာင္သီႏွင့္ က်ေနာ္။ ေဘာလံုးပြဲမွ တိုက္ရိုက္အသံလႊင့္သည့္ အႀကိမ္မ်ားလာၿပီမို႔ ၄ ေယာက္စလံုး အသားက်ေနၾကၿပီ။

(၂)
ျပႆနာ စတက္သည္က ဦးတင္ဦးႏွင့္ ဦးေမာင္ေမာင္ယဥ္။

ျမန္မာ့အသံ တည္ေထာင္စဥ္ကပင္ ပါ၀င္ခဲ့ၿပီး ဆရာဦးခင္ေဇာ္ (K) မွတပါး မည္သူ႕ကိုမွဦပင္မတပ္ဘဲ ကိုေက်ာ္ညိန္း၊ကိုႀကီးတင္ စသျဖင့္ေခၚေနက် တို႔ဗမာအစည္းအရံုးကလာသူ ဦးတင္ဦးက Director, DD,AD ဟူေသာ ဦးေမာင္ေမာင္ယဥ္၏ အသံုးအႏႈန္းကို သာယာဖို႔ေ၀းစြ နားေထာင္လို႔ပင္မရ။ ေဟ့ ဦးေမာင္ေမာင္ယဥ္ လူလိုစကားေျပာစမ္းကြာဟု ေအာ္၏။

(၃)
ထိုေန႔က က်ေနာ္တို႔ ၃ ေယာက္ ရံုးကားႏွင့္စုၿပီးသြားခ်ိန္ထိ မေစာင့္ပဲ ျပည္လမ္းေပၚတြင္ သံုးဘီးကား ေစာင့္ေနစဥ္ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြဦးစိုးပိုင္ သူ၏တိုယိုတာကိုလိုရာ ကားသစ္ေလးထိုးရပ္ၿပီး က်ေနာ္ကေရွ႕ခန္း သူ႕ေဘးကိုထိုင္ ကိုသီတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေနာက္ခန္း၎ထိုင္ကာ လိုက္ပါလာၾကရင္း–

ကို၀င္းျမင့္အသံက ကရင္လင္မယားခ်က္တဲ့ ငါးရွဥ့္ခ်ဥ္စပ္ကဗ်ာ– ရမ္နဲ႔ဆို ဘယ္လိုေကာင္း မွန္းမသိဘူး၊က်ေနာ့တသက္ စားဖူးတဲ့အျမည္းေတြထဲ တကယ္ေတာ့ လိပ္သားလည္းျမည္းဖူးပါရဲ႕၊ ငါးရွဥ့္ခ်ဥ္စပ္ကို မမီဘူး၊ ဟုိသီခ်င္းထဲကလို နတ္စည္းစိမ္ဆယ္သက္ တကယ္မမက္ပါတယ္–

ကိုသီ့အသံက ညႊန္းလွေခ်လားဗ်ာ–

စားဖူးေစခ်င္တယ္ဗ်ာ– ဘီယာနဲ႔လည္းလိုက္ပါတယ္ ဟူဆိုလိုက္ေသာအခါ ရံုးမွာသာမက သူတို႔ဂီတေလာကမွာပါ ဘီယာသီဟု ခ်စ္စႏိုးေခၚၾကသူႀကီး၏ ၿပံဳးၿဖဲၿဖဲမ်က္ႏွာ ျမင္ေယာင္ဆဲ ကို၀င္းျမင့္က ေခါင္းေလးေရွ႕ညႊတ္ကာ ဒီမယ္ ေနာင္ႀကီးခင္ဗ်ာ က်ေနာ္တို႔ကို Port Commisioner ရံုးဘက္ပို႔ေပးပါလား ခင္ဗ်ာ–ဟုအေျပာ ဦးစိုးပိုင္က ရပါတယ္၊ အမွန္က က်ေနာ္က အဲဒီဘက္သြားမွာဟုအေျဖႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ ငါးရွဥ့္ဟင္းခ်ဥ္စပ္စပ္ရွိရာသို႔ ေရာက္သြားၾကၿပီ။

(၄)
ရံုးႀကီး၏ေလွခါးရင္းမွာပါဆိုင္က။

ေဖာက္သည္ကို၀င္းျမင့္အား ၀မ္းသာစြာႀကိဳဆိုၾကသည္။ သံုးပြဲဗ်ိဳ႕– အဲဘီယာအႀကီးတလံုး– က်ေနာ့အတြက္က ရမ္– ထိုအခါ က်ေနာ္က ခပ္ျမန္ျမန္၀င္တားရၿပီ၊ ရမ္ေတာ့မလုပ္နဲ႔ဗ်ာ–တခုခုျဖစ္ရင္–သိတဲ့အတိုင္းက်ေနာ္က အမ်ားဆံုးခံရမွာ– သူ (ျဖဳတ္-ထုတ္-ခ်ဳပ္ႀကီးကိုဆုလို) ၾကည့္မရဆံုး ၂ ေယာက္နဲ႔ က်ေနာ္ကတြဲေနက်–ၿပီးေတာ့ ဒီကိုေရာက္လာၾကတာကလည္း က်ေနာ့မိတ္ေဆြကားနဲ့ေလ-ဟုဆိုရ၏။ စိုးရိမ္ရန္ေကာ– ရမ္းတူးပက္ဆိုတာ အာေတာင္မႏွံ႔ဘူးဟု ကို၀င္းျမင့္ကေစ်းဆစ္ခ်ိန္ ကိုသီက ဘီယာေလာက္ ဆုိေတာ္ေရာေပါ့ဟု၀င္ျဖန္သည္။ ေအးဗ်ာ– က်ေနာ့အတြက္လည္း ဘီယာတလံုး–ေဟာဒီက ဘုရားဒါယိကာ–အတြက္က ကရင္ဆိုဒါနဲ႔မလိုက္–လိေမၼာရည္ဆုိလည္း– ထိုအခါ ဆိုင္ရွင္က ဗင္တိုရွိတယ္-။

သည္လိုႏွင့္ ငါးရွဥ့္ဟင္း ၃ ပြဲ၊ ဆိုင္ရွင္မက လာခ်ေပးေနစဥ္ ပုလင္း ၃ လံုး ဖန္ခြက္ ၃ ခြက္ေရာက္လာ–ႏွင့္စတင္ၾကေလၿပီ။ ငါးရွဥ့္ဖတ္အထိ က်ေနာ့လွ်ာတြန္႔လိပ္သြား၏။ ဗင္တိုေမာ့လိုက္ရာ ျပန္ေလွ်ာေျပသြားၿပီး ငါးရွဥ့္ဟင္းကအစပ္ႏွင့္ခ်ိဳေမႊးေမႊးရွတတက ဗင္တိုကတြဲမိသကိုး။ ေနာက္တဖတ္ႏွင့္ ေနာက္တေမာ့–နံနံပင္အနံ႔ေမႊးပံုလည္း သတိထားမိပံုေျပာရာ ေတာင္ႀကီးသား ဘီယာသီက ရွမ္းနံနံေလဟု ၀င္ဂုဏ္ယူသည္။ ဟင္းအႏွစ္ထဲ အစိမ္းဖတ္ေလးေတြ ျမင္ေနရ၏။

ေက်နပ္ေနၾကသူႏွစ္ေယာက္အား ကို၀င္းျမင့္က လမ္းေဘးပလက္ေဖါင္းေပၚ တိုက္ရသည့္အတြက္ ေတာင္းပန္စကားဆိုရာ ဟာဗ်ေရာင္းရင္းႀကီးကလည္း ထိုင္ခံုကိုေသာက္တာမွ မဟုတ္တာ ဟုဆိုရင္း ကုန္လုလု၌ ကို၀င္းျမင့္က ေနာက္ထပ္သံုးပြဲ သံုးပုလင္း –ဟုဆိုၿပီး အလ်ဥ္မျပတ္ထပ္ေရာက္လာ၏။

ေငြရွင္းေနေသာ ကို၀င္းျမင့္အား ညႊန္းေလာက္ပါရဲ႕ဟု က်ေနာ္တို႔က ေက်းဇူးစကားဆို၏။ သံုးဘီးကား–ပထမတစီးက ေအာင္ဆန္းကြင္းဆို၍ ရပ္မေပးဘဲ ဆက္ေမာင္းသြားသည္။ ေနာက္တစီးကမူ ရပ္ေပးၿပီး ၀င္လို႔ရမွာမဟုတ္ဘူး– ဒီေန႔ပြဲကလူသိပ္မ်ားမွာဟု ရွင္းျပကာဆက္ေမာင္းသြားျပန္သည္။

ေနာက္တစီးက ထိုးရပ္လာေသာအခါ ကိုသီက ဘူတာႀကီးကို ငါ့ညီရာဟုအေျပာ ကို၀င္းျမင္းက ရထားမီဖို႔ပါ ကူညီပါဟုေျပာရာ ခပ္ျမန္ျမန္တက္ၾက–ေျပာေျပာဆိုဆို ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ေမာင္းလာရင္း က်ေနာ္လည္း အမီအိမ္ျပန္ၿပီး ေရဒီယိုနားေထာင္ရမွာ–ဒီေန႔ပြဲက သိပ္ေကာင္းမွာ ဒီႏွစ္သင္း ကြာတားမွာ လာေတြ႕တာမို႔ အေသအလဲကန္ၾကမွာ– စသျဖင့္ေျပာလာရာ သူမျမင္ေအာင္ ၃ ေယာက္သားခိုးၿပံဳးၾကရသည္။

ဟုတ္ပါသည္၊ ဘူတာႀကီးဘက္လမ္း ရဲေစာင့္ေနသည့္ၾကား ေတာင္ဘက္ပြဲၾကည့္စင္၀င္ရန္ လူအုပ္ႀကီးက လွ်ံက်ေန၏။ ေကြ႕အ၀င္မွာပင္ သံုးဘီးကာရပ္ခိုင္းကာ ေငြရွင္းေက်းဇူးတင္စကားကိုပင္ ဆံုးေအာင္နားမေထာင္–ခပ္ျမန္ျမန္လွည့္ျပန္ေမာင္းသြားၿပီ။
ေၾသာ္ သူ႕ခမ်ာအိမ္ျပန္ ေရဒီယိုနားေထာင္ရမည္ကိုး။ အင္း– က်ေနာ္တို႔အသံမွတ္မိရင္ေတာ့–။

(၅)
အထူးတန္းေရွ႕တြင္လည္း လက္မွတ္၀ယ္ထားသူမ်ား ၀င္ေပါက္အသီးသီး၌ တန္းစီ၀င္ေနၾကသည့္ ပရိသတ္ကိုျမင္ရ၏။ အလယ္ဂိတ္၀သို႔ က်ေနာ္တို႔ ၃ ေယာက္ေလွ်ာက္လာရာ သံတခါးေပါက္တြင္ ခပ္ခန္႔ခန္႔ႏွင့္ ေသာ့ကိုင္ကာရပ္ေနေသာ အား/ကာ မွလံုၿခံဳေရးတာ၀န္ခံ ဦးဘသီအားျမင္ရ၏။ အရပ္ျမင့္ျမင့္ ယူနီေဖာင္းကခန္႔ခန္႔ မ်က္ႏွာကတင္းတင္း ကသံကိုလည္း လိုသည္ထက္ပိုမာထားရ၏။

ေသာ့အဖြင့္ ေရာမ၀င္လာၾကေရးအတြက္ လိုအပ္သကိုး။

ရဲမ်ားရွိသည့္တိုင္ အင္မတန္သတိထားေနရသူႏွင့္ ခပ္လွမ္းလွမ္းအေရာက္ ဦးဘသီက လမ္းရွင္းေပးၾကပါ၊ ဖယ္ေပးၾကပါ- VIP ေတြလာေနၿပီဟု ေအာ္လိုက္ၿပီး တံခါးဖြင့္ေပးရင္း ၾကြပါခင္ဗ်ာဟု ဆက္ေျပာရာ မၿပံဳးမိရန္ထိန္းကာ ၀င္လိုက္ၾက၏။ ကြင္းထဲေရာက္ၿပီ။ ထံုးစံအတိုင္း ကို၀င္းျမင့္က အေစာႀကီးရွိေသးတာပဲတဲ့-။

အသံလႊင့္ခန္းရွိရာ အေပၚထပ္သို႔မတက္ေသး အားကစားပညာေပးေရးမွဴး ဦးစိုး၀င္းရံုးခန္းထဲသို႔စာအုပ္တအုပ္ဖတ္ေနရာကေန ၿပံဳးကာႏႈတ္ဆက္၍ က်ေနာ္တို႔လည္းထိုင္ၾကေလၿပီ။ စားၿမံဳ႕ျပန္သည္ဟုဆိုလွ်င္ ႏြားမ်ားႏွင့္ တူေနမည္မို႔ ဇရက္မင္းသံုးပါး စည္းစိမ္ယစ္ေနၾကဟူ၍သာ ေရးပါရေစ။ ထုတ္တိုင္ပင္ျခင္း မရွိေသာ္ျငားလည္း ဦးတင္ဦးႏွင့္ ဦးေမာင္ေမာင္ယဥ္တို႔ ျဖစ္ေနၾကမည့္ ပဋိပကၡကို ေတြးၾကည့္မိေနၾက၏။

အခ်ိန္နီးေနၿပီဟု ဦးစိုး၀င္းက သတိေပးရာ ကို၀င္းျမင့္က ပူတတ္ရန္ေကာ စိုးႀကီးရာ၊ အေပၚေရာက္ဖို႔ ေလွခါးဘယ္ႏွစ္ထစ္တက္ရမွာမို႔တုံး ဆိုကာဆက္ထိုင္ေနၾက၏။ ေဘာလံုးသမားမ်ား ကြင္းထဲေရာက္ေနၿပီကို ၾကည့္ရင္း ေဟ့လူေတြထြက္ၾက အခန္းတံခါးပိတ္မယ္ဆိုကာ ထရင္းက်ေနာ္တို႔ကိုလည္း ႏွင္ထုတ္လိုက္၏။

(၆)
ဤေနရာတြင္ ေဘာလံုးပြဲအသံလႊင့္ပံု ေရးျပပါရေစ။

ဥပမာ ေဘာလံုးပြဲ ၄း၃၀ စမည္ဆိုပါစို႔၊ ေရကူးအသံလႊင့္စက္ရံုမွ လႈိင္းတို (SW Transmitter) ၂လံုး လႈိင္းလတ္ (MW Transmitter)တို႔ကို ၄ နာရီကတည္း On ထားရ၏။ ျပည္လမ္း BBS Studio ကအဖြင့္တီးလံုး စလိုက္သည္ႏွင့္ ေရဒီယိုထဲတန္းေရာက္သြားၿပီ။ ထိုအသံကို ေအာင္ဆန္းကြင္း ယာယီ Studio ကလည္း နားေထာင္ေနရၿပီး Announcer က ေသာတရွင္မ်ား က်န္းမာေတာ္မူၾကပါရဲ႕လားရွင္– ျမန္မာ့အသံမွ—- စသျဖင့္ Station call လုပ္ၿပီးေနာက္ ယခုခ်ိန္ကစ၍ ———–ယွဥ္ၿပိဳင္ကစားၾကပံုမ်ား ျမန္မာ့အသံ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ေအာင္ဆန္းကြင္းမွ တိုက္ရိုက္အသံလႊင့္ အစီရင္ခံၾကပါေတာ့မယ္ရွင္။

ထိုအခါက်ေတာ့မွ ေအာင္ဆန္းကြင္းကစလႊင့္ရ၏။

က်ေနာ္တို႔ ၄ ေယာက္အနက္ ကိုသီက သူၾကည့္ခ်င္ေသာ ပြဲက်မွသာ အဖြင့္ ၅ မိနစ္ေျပာ၏။ ကိုသီမပါလွ်င္ က်ေနာ္က ၅ မိနစ္ေျပာ။ ပြဲစေတာ့ ကို၀င္းျမင့္၊ က်ေနာ္၊ ကိုေမာင္ေမာင္ယဥ္ ၁၅ မိနစ္စီ၊ Interval သံုးသပ္ခ်က္ ၁၅ မိနစ္ကိုက်ေနာ္ေျပာၿပီး ဒုတိယပိုင္း ကိုလည္း ယခင္အတိုင္း၊ပြဲၿပီးေတာ့ သံုးသပ္ခ်က္ နိဂံုးကိုက်ေနာ္ေျပာအၿပီး ျမန္မာ့သံအစီအစဥ္မ်ားကို ဆက္လက္နားဆင္ၾကပါခင္ဗ်ာ ဟု ျပည္လမ္း BBS Studio သို႔ျပန္လႊဲေပးရ၏။

ေဘာလံုးပြဲအသံလႊင့္ခ်ိန္ မိနစ္(၁၁၅)မိနစ္၌ က်ေနာ္ေျပာရခ်ိန္သည္ မိနစ္ (၅၀) သို႔မဟုတ္ (၅၅)။

ကဲ ငါးရွင့္ဇာတ္လမ္းဘက္ ျပန္လွည့္ၾကပါစို႔။

(၇)
ျပည္လမ္း BBS Studio ကအဖြင့္တီးလံုး စလိုက္သည္ႏွင့္ က်ေနာ္တို႔ ေလွခါးကတက္သြားၾက၏။ Announcer က Station call လုပ္ေတာ့မွ တံခါးတြန္းကာ ၀င္သြားၾကရာ၊ ဦးတင္ဦးသည္ စိတ္သက္သာ၊ ေဒါသထြက္ေရာယွက္လ်က္ ဘယ္ေရာက္ ဘယ္ေပ်ာက္ ဘယ္လိုေရာက္လာသနည္း အထူးသိခ်င္ေန၏။ ပါးစပ္ဟခါရွိေသး သူသင္ေပးထားသည့္အတိုင္း က်ေနာ္ႏႈတ္ခမ္းေစ့ၿပီးအေပၚ လက္ညွိဳးေထာင္ကာ မိုက္ကရိုဖုန္းကို ညႊန္ျပလိုက္သည္။

အသံမထြက္ရ သေကၤတေလ။

ေမာင္ေမာင္သီ ၅ မိနစ္၊ ေျပာၿပီး ထံုးစံအတိုင္း အျပင္ဘက္ထြက္ကာ ေအးေအးေဆးေဆးသြားၾကည့္၊ က်ေနာ္ေျပာၿပီး သတင္းေထာက္မ်ားရွိရာသို႔ သြားေရာက္ၿမဲ၊ ဦးတင္ဦး လိုက္လာေသာ္လည္း ခပ္သုတ္သုတ္မို႔ သူျပန္လွည့္သြား၏။ အဆင္ေျပေနၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း ေမးကိုေမးရမည္၊ အေရးလည္းယူရမည္။ ေဘာလံုးပြဲၿပီး၍ က်ေနာ္အပိတ္ေျပာေနခ်ိန္ ေအာင္ဆန္းကြင္းစားေသာက္ဆိုင္က ညစာလာပို႔၏။ ကိုသီလည္း ဇာတ္လမ္းဆံုးဖို႔ ျပန္၀င္လာ၏။

က်ေနာ္က– ျမန္မာ့သံအစီအစဥ္မ်ားကို ဆက္လက္နားဆင္ၾကပါခင္ဗ်ာ ဟု ျပည္လမ္း BBS Studio သို႔ျပန္လႊဲေပးလိုက္သည္ႏွင့္ ဦးတင္ဦး၏ အသံႀကီးက ေျပာၾကစမ္းပါဦး မင္းတို႔အခ်ိဳးကဟုေမး၏။ ကို၀င္းျမင့္က ဇာတ္လမ္းအစကိုေျပာေနသည္။ ကိုစုိး၀င္း၀ယ္ပို႔ေနက် ၾကက္လွ်ာစြန္း ဒံေပါက္ထုပ္ဖြင့္က ေက်ာ္ခိုင္းစားေနသူ က်ေနာ့္အား ဒီလူႀကီးအေၾကာင္းသိသားနဲ႔ မင္းမို႔လုပ္ရဲတယ္ကြာဟု ဆို၍၊ အေစာႀကီးကတည္း ေရာက္ေနၾကပံု ရွင္းျပၿပီး ဦးတင္ဦးနဲ႔ဦးေမာင္ေမာင္ယဥ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္သားေျပာေနၾကတာ နားေထာင္ရင္း ကိုသီကေတာင္ စံုတြဲသီခ်င္း စပ္ခ်င္လာတယ္တဲ့။

ငါးရွဥ့္ခ်ဥ္စပ္စပ္နဲ႔ဘီယာရဲ႕ အရသာေၾကာင့္ပါ ဆရာသမားရယ္ ဟု ကိုသီေျပာ၏။

ေဟ့ ၀င္းေအာင္၊ ဒီဘက္ခဏၾကြပါ- ဟုဆို၍ က်ေနာ္လည္း ၿပံဳးၿဖဲၿဖဲမ်က္နွာ ဦးတင္ဦး မျမင္ေအာင္ ေခါင္းေအာက္ငံု႔ထားကာ ေပးလာမည့္ျပစ္ဒဏ္ကိုေစာင့္ေန၏။ အသံလႊင့္ခ်ိန္နီးၿပီ၊ က်ေနာ္တို႔ ၃ ေယာက္ ေပ်ာက္ေနေၾကာင္း သတင္းပို႔လွ်င္ ဘာအကူအညီမွမရ၊ သူသာျပစ္တင္ခံရမည္။ ယခုလိုေရာက္လာကာ ပံုမွန္အတိုင္း အသံလႊင့္ၿပီးသြားသည့္တိုင္ ျဖဳတ္-ထုတ္-ခ်ဳပ္ႀကီး အကုန္လံုးကိုေဆာ္မည္။

အဲ— ဦးတင္ဦးေပးသည့္ ျပစ္ဒဏ္ႀကိမ္း၀ါးသံကား ေသသည့္တိုင္အရိုးစြဲသြားပါမည္။ နားေထာင္ၾကည့္၊ မေအေပး ၃ ေယာက္ ေနာက္တခါသြားလို႔ ငါ့ကိုေခၚမသြားရင္ အသိပဲ တဲ့။

က်ေနာ္တို႔ ၃ ေယာက္က အက်ီစားသန္၊ ဦးတင္ဦးတို႔ ၂ ေယာက္ အႀကီးအက်ယ္ေသာကေရာက္၊ အင္ဂ်င္နီယာ ၂ ေယာက္ကလည္း ဘာလုပ္မွန္းမသိျဖစ္ၾကရသည့္ ငါးရွည့္ဟင္းခ်ဥ္စပ္စပ္ ဇာတ္လမ္း ဤ(၇)ေယာက္မွတပါး မည္သူတဦးတေယာက္ကိုမွ မေျပာၾကျခင္းသည္ ထိုစဥ္ကရွိေသာ အခ်င္းခ်င္းခင္မႈ သို႔တည္းမဟုတ္ ဟိုလူႀကီးကိုေၾကာက္၍လားဟု ေတြးမိေၾကာင္းပါ။

(မွတ္ခ်က္။ ။ ဘယ္သူမွမရွိၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္သာလွ်င္ ယခုေခတ္လူငယ္မ်ားအား ေရးျပရန္ က်န္ေန၏)

၂၀၁၉ ခု၊ မတ္လ(၅) ရက္ေန႔။


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ