ေမာင္စြမ္းရည္ – ျပည္ပစာနယ္ဇင္း 

January 2, 2019


ေမာင္စြမ္းရည္ – ျပည္ပစာနယ္ဇင္း 

(မိုးမခ) ဇန္န၀ါရီ ၂၊ ၂၀၁၉ “ျပည္ပစာနယ္ဇင္း” လုိ႔ေခါင္းစီးတပ္လိုက္ေပမယ့္ တကယ္ေတာ့ ျပည္ပမွာထုတ္တဲ့ စာနယ္ဇင္းရယ္လုိ႔ ခုအခါ မယ္မယ္ရရမရွိလွေတာ့ပါ။ ျပည္ပကို ျမန္မာေတြ တစုတၿပံဳႀကီးေရာက္လာကာစမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးမ်ားခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ခုဆယ္ႏွစ္ေလာကအတြင္းမွာပဲ ေဖ့စ္ဘုက၊္ ဝက္ဆုိဒ္၊ အင္တာနက္ ဆုိတာေတြက အရမ္းရမ္းႀကီးကိုပဲ တြင္က်ယ္လာေတာ့ စကၠဴေပၚမွာထက္ “အကာကုိလႊာပုံျပဳ” တယ္ဆုိတဲ့ ေရွးစကားတုိင္းပဲ ေလထဲမွာေရးၾကတာက ပိုမ်ား၊ ပိုလြယ္လာလ႔ုိထင္ပါရဲ႕ စကၠဴနဲ႔႐ုိက္ထုတ္တဲ့ စာေစာင္ေတြက ေလ်ာ့သထက္ေလ်ာ့လာတယ။္ ျပည္ပဆုိတာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ အဂၤလန္၊ ဂ်ပန္၊ တ႐ုတ္၊ ၾသစေၾတးလ်၊ ထုိင္း၊ စင္ကာပူ၊ မေလးရွား စတဲ့ႏုိင္ငံမ်ားကိုဆုိလိုပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ျမန္မာေတြ တရားဝင္ေရာ၊ တရားမဝင္ေရာ အေရာက္အမ်ားဆုံးကေတာ့ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုပဲျဖစ္မယ္ထင္ပါတယ္။ နီးလုိ႔ ထုိင္းကို ဗမာေတြအမ်ားႀကီးထြက္ခဲ့ေပမယ့္ စခန္းေထာက္အျဖစ္ပဲ ဝင္ၾကၿပီးေနာက္ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္ ႏုိင္ငံေတြကို ကူးၾကတာမ်ားပါတယ္။ ထုိင္းေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြကို ျပည္ပေရာက္အစိုးရအဖြဲ႕ (ေဒါက္တာစိန္ဝင္းတ႔ိုအဖြဲ႕) ကိုပါ ပူးတြဲၿပီး အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုကို ေထာင္ခ်ီၿပးီ ပ႔ိုခဲ့ပါတယ္။ ျမန္မာေတြ မ်ားတဲ့ အေမရိကား၊ ထုိင္း၊ ဂ်ပန္ တုိ႔မွာ ျမန္မာစာအုပ္ေတြ၊ စာနယ္ဇင္းေတြ အထုတ္မ်ားခဲ့ပါတယ္။

တ႐ုတ္ျပည္ေရာက္ ျမန္မာေတြကေတာ့ တသီးတျခား ေျပာရပါလိမ့္မယ္။ တခ်ဳိ႕က ရွစ္ေလးလုံးအေရး ေတာ္ပုံႀကီးမတုိင္မီကတည္းက ေရာက္ႏွင့္ေနၾကသူေတြျဖစ္ပါတယ္။ သူတုိ႔အမ်ားစုက ဗမာျပည္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ နဲ႔ ပတ္သက္သူခ်ည္းမ်ားပါတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာတ႔၊ုိ ဖုိးသံေခ်ာင္းတုိ႔လုိ ကြန္ျမဴနစ္မ်ားအပါဝင္ေပါ့။ က်န္တဲ့ တုိင္းျပည္ေတြကို ထြက္လာသူေတြက ကြန္ျမဴနစ္ေတြခ်ည္းမဟုတ္ၾကပါဘူး။ သူတုိ႔ ယူဂ်ီေတြလည္း ပါခ်င္ပါမယ္ ေပါ့။ အမ်ားစုကေတာ့ ရွစ္ေလးလုံးလႈပ္ရွားမႈမွာ ပါဝင္ခဲ့ၾကရင္း ထုိင္းႏုိင္ငံကတဆင့္ ေရာက္လာသူေတြမ်ားပါ တယ္။

ျပည္ပကိုေရာက္ရင္ေတာ့ “နယ္စည္းမျခားျမန္မာမ်ား” လုိ႔ ဆုိရမယ္ထင္ပါတယ္။ တ႐ုတ္၊ ဂ်ပန္၊ အေမရိကားမေရြး တႏုိ္င္ငံႏွင့္တႏုိင္ငံလွမ္းၿပီး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ စကားေျပာလ႔ရို ေနပါတယ္။ ခုဆုိရင္ ဖုန္းေပၚ မွာပဲ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား စကားေျပာလ႔ုိရေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာဆရာ ကိုတင္မုိးတေယာက္ အေမရိကားေရာက္စ မွာ သူ႔မိတ္ေဆြတေယာက္က “ဆရာနဲ႔ စကားေျပာခ်င္လ႔ုိတဲ”့ ဆိုၿပီး သူ႔လက္ထဲကို ဖုန္းေပးလုိက္သတဲ့။ ေကာက္နားေထာင္လုိက္ေတာ့ တဖက္ကအသံလည္းၾကားေရာ ဘယ္တုန္းကမွ ဆဲၿပီး စကားမေျပာဘူးတဲ့ ကဗ်ာဆရာႀကီးဟာ ေယာင္ရမ္းၿပးီ ဆဲလုိက္မိပါသတဲ့။ တဖက္ကဖုန္းဆက္သူက သူနဲ႔ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကြဲကြာေန သူ သူ႔ညီေလးတေယာက္။ ဖုိးသံေခ်ာင္း။ လူထုဖိုးသံေခ်ာင္းတဲ့။ ၿပီးေတာ့မွ ဝမ္းသာအားရနဲ႔ အၾကာႀကီး ဖုန္းေပၚမွာ ပါးစပ္ခ်င္းဆုံ ေျပာလို႔မကုန္။

ျပည္ပမွာေတာ့ တုိးတက္ေနတဲ့မီဒီယာေတြသာရွိၿပီး ဆုတ္ယုတ္ေနတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ေတြမရွိဘူးေလ။ စာမူေတြလည္းေတာင္းၾက၊ ေပးၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဂ်ပန္ကိုသြားလည္ေတာ့ တ႐ုတ္ျပည္က ဖုိးသံေခ်ာင္းနဲ႔ စကားေတြအမ်ားႀကီးေျပာရတယ္။ ဂ်ပန္နဲ႔ အေမရိကားက စာနယ္ဇင္းေတြမွာလည္း သူ႔စာေတြေတာင္းၿပီး ထည့္သြင္းေဖာ္ျပၾကပါတယ္။ ဂ်ပန္ျပည္စာအုပ္ထုတ္ေဝေရးလုပ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြက သူ႔စာအုပ္ တအုပ္ ေတာင္ ထုတ္လုိက္ပါေသးတယ္။ ျပည္ပေရာက္မွ တုိးပြားေနတဲ့မိတ္ေဆြေတြ၊ ရဲေဘာ္ေတြေပါ့။ ဂ်ပန္ေရာက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြကလည္း ပုဂိၢဳလ္စြဲ၊ ပါတီစြဲမရွိၾကပါဘူး။ စာေပသမားခ်င္းအျဖစ္နဲ႔ပဲ ခင္မင္သြားၾကတာ ပါ။ တခုေတာ့ရွိတာေပါ့။ စစ္အစိုးရကိုေတာ့ ဘုံရန္သူေပါ့။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ကိုဆန႔္က်င္တဲ့ “ႏိုင္ငံေရး” ကိုေတာ့ ကိုယ္စီရင္ဝယ္ပုိက္ထားၾကတာေပါ့။ ႏုိင္ငံေရးကုိ ဦးထိပ္ရြက္ၿပီး ကိုယ့္အိတ္ထဲကေငြနဲ႔ပဲ စာေစာင္ေတြ ထုတ္ၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း တပတ္တခါ၊ တခ်ဳိ႕ကတလတခါ တတ္ႏုိင္သလုိထုတ္သြားၾကတာပါ။ ေငြေၾကး အေထာက္အပံ့ ေဘးဘီက ရတယ္ဆိုတာ အလြန္ရွားပါလိမ့္မယ္။ တကယ္တက္ၾကြတဲ့ ႏုိင္ငံေရးစိတ္ပါ။

ပထမပုိင္းမွာေတာ့ ထုိင္း-ဗမာ နယ္စပ္ကပဲ စာေစာင္ေတြ၊ စာအုပ္ေတြ အလွ်ဳိလွ်ဳိထြက္လာပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့ဝတၳဳေရးဆရာ ႏုိင္ဝင္းေဆြ၊ သတင္းစာဆရာ ဦးဝင္းခက္တုိ႔ရွိၾကပါတယ္။ ဆရာေအာင္ဗလကေတာ့ အေမရိကားမွာေနရင္း ထုိင္းမွာထုတ္တဲ့ ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္ကို တည္းျဖတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဝါရွင္တန္က ဓူဝံစာေပ ဆုိတာ ေအာင္ေစာဦးရဲ႕ စာအုပ္ေတြထုတ္တဲ့ စာအုပ္တုိက္ပါ။ မ်က္ေမွာက္ေခတ္သမုိင္းစာအုပ္ႀကီးေတြ- ဥပမာ ေက်ာင္းသားလူငယ္လႈပ္ရွားမႈသမုိင္း စာအုပ္မ်ဳိးေတြထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဓူဝံစာအုပ္ေတြကို ထုိင္း-ဗမာ နယ္စပ္က ပုံႏွိပ္တုိက္မွာ ပုံႏွိပ္ခဲ့ပါတယ္။ အေမရိကားမွာ နယူးေယာက္ကထုတ္တဲ့ “ျပည္သ႔ူအျမင္” ဆုိတဲ့ စာေစာင္ေလး ဟာလည္း ဆရာေအာင္ဗလ၊ တင္မုိး၊ ေမာင္စြမ္းရည္ တုိ႔ ေဆာင္းပါးေတြနဲ႔ ထုတ္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ၁၀ ႏွစ္ေလာက္ခံ ခဲ့ပါတယ္။ ေၾကာ္ျငာအားနဲ႔ ထုတ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ခုေတာ့ ၀ါရွင္တန္တို႔၊ နယူးေယာက္တို႔မွာ ဘာမွမထုတ္ေတာ့ပါ။

ခုအခါ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုမွာေတာ့ ေလာ့စ္အိန္ဂ်ဲလိက ထုတ္ေနတဲ့ ျမန္မာေဂဇက္တခုပဲ လစဥ္ထုတ္ဂ်ာနယ္တခုအေနနဲ႔ ပုံမွန္ရပ္တည္ထုတ္ေဝေနပါတယ္။ အဲဒါလည္း မူလကေတာ့ ရတနာပုံမႏၱေလး ေဂဇက္ဆုိၿပီး ထုတ္ေဝခဲ့တာပါ။ ေနာက္မၾကာခင္ ဒို႔ဗမာထုံးစံအတုိင္း ႏွစ္ျခမ္းကြဲသြားၿပီး တျခမ္းကျမန္မာေဂဇက္ရယ္လုိ႔ ေပၚထြက္ရပ္တည္ေနတာပါပဲ။ အင္တာနက္စာေစာင္အျဖစ္ကေတာ့ ပထမပိုင္းမွာ ျမင့္လႈိင္ရဲ႕ ဘားမားတူေဒး ထင္ရွားပါတယ္။ တင္မိုး၊ ေမာ္စြမ္းရည္တို႔လည္း ပါဝင္ေရးသားခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဘားမားတူေဒးကလည္း “ယက္စတာေဒး” ျဖစ္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဆန္ဖရန္ဆစၥကိုမွာေတာ့ ေမာင္ရစ္တို႔ထုတ္ေနတဲ့ မုိးမခကေတာ့ တန္ခုိးျပတုန္းပါပဲ။ ပုံႏွိပ္မဂၢဇင္းစာအုပ္အျဖစ္ ဗမာျပည္မွာ ႐ုိက္ႏွိပ္ထုတ္ေဝေနပါတယ္။ လစဥ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး။ ႏွစ္လတခါေလာက္ေတာ့ ထုတ္ျဖစ္ေနတယ္ထင္ပါတယ္။ ၾကားေဖာက္ၿပီးေတာ့ မဂၢဇငး္ ေဆာင္းပါးေတြကို စုၿပီး စာအုပ္ ထုတ္လုိက္တာလည္း ရွိပါတယ္။ ေမာင္စြမ္းရည္ေရးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းတင္မုိး ေဆာင္းပါးစုလုိ စာအုပ္မ်ဳိးေပါ့။

ျပည္ပေရာက္ စာေရးဆရာေတြကေတာ့ စာမူခ ရရ၊ မရရ ေရးေနၾကတာပါပဲ။ ႏုိင္ငံေရးက အေရးႀကီးေန တာဆုိေတာ့ ၿငိမ္ေနလ႔မုိ ျဖစ္ဘူး။ ဆရာေမာင္သာရတေယာက္ကေတာ့ အသျပာမေပး စာမေရးဘူးတဲ့။ သူကေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအေၾကာင္းအရာ ေရးေလ့မရွိလို႔ မေရးလည္း အေရးမႀကးီ ပါဘူး။ သူဘာသာေရးၿပီး သိမ္း ထားလုိက္ေတြရွိတယ္ ေျပာပါတယ္။ ႏုိင္ငံေရးအေရးႀကီးတဲ့ကာလမွာ စာေရးဆရာဟုတ္ဟုတ္၊ မဟုတ္ဟုတ္။ ထုတ္ေဝသူအစစ္ ဟုတ္ဟုတ္၊ မဟုတ္ဟုတ္ အေရးမႀကးီ ပါ။ ျဖစ္သလုိ ကိုယ့္ေငြနဲ႔ကိုယ္ ထုတ္ေဝေနၾကတာဟာ ျပည္သူ႔တာဝန္ ေက်ပြန္ရာက်တာပဲ မဟုတ္လား။

ေမာင္စြမ္းရည္

၂၀၁၈ စတင္ဘာ ၁

သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Tags: , ,

အလားတူ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ စာမ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ား ...:ေမာင္စြမ္းရည္, ေရျခားေျမျခား ျမန္မာမ်ား

Comments are closed.

Archives