အေတြးအျမင္

စမ္းစမ္းတင္ – ရသစာေပနဲ႕ ေတြးမိေတြးရာ – ၁

စမ္းစမ္းတင္ – ရသစာေပနဲ႕ ေတြးမိေတြးရာ – ၁

(မိုးမခ) ၾသဂုတ္ ၂၅၊ ၂၀၁၈

စာေပနဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳ သာမက လူ႕က်င့္၀တ္ လူ႕ဂုဏ္သိကၡာကို ထိန္းထားတဲ့ ရသစာေပ အားနည္းတဲ့အခါ ႏွလံုးသားေတြမာေက်ာသြားတတ္တဲ့ သေဘာမ်ားရွိေလမလား ၊

သုတစာေပ၊ ရသစာေပ၊ သိပၸံစာေပ၊ ယဥ္ေက်းမွဳ- သမိုင္း- ဘာသာျပန္- ကေလး-လူငယ္ စတဲ့စတဲ့ က႑အစံုစံု စာေပမ်ိဳးစံုေတြထဲ စာဖတ္သူကို အစြဲေဆာင္နိုင္ဆံုးက ရသစာေပပါပဲဆို မွားမယ္လို႕ မထင္၊ ကမၻာအရပ္ရပ္မွာ ရသစာေပထြန္းကားေနေပမဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ၀မ္းနည္းစရာ ေကာင္းေလာက္ ေအာင္ ရသစာေပ က်ဆင္းေနတယ္လို႕ လူေျပာသူေျပာကလည္းမ်ား၊ ရသစာေပကို မျဖစ္မေန ထည့္သြင္းေလ့ရွိတဲ့ မဂၢဇင္းတခ်ိဳ႕လည္း ေရရွည္ မရပ္တည္နို္င္ေတာ့ဘဲ ရပ္နားလိုက္ ရတာေတြလည္းရွိ၊ ဆက္္ရပ္တည္ရွင္သန္ေနတဲ့ မဂၢဇင္းေတြဟာ ရုပ္ပံုေတြ ေၾကာ္ျငာေတြနဲ႕ အလွအပေတြကိုပဲ အမ်ားဆံုး အသားေပးေဖာ္ျပၾကတာလည္းရွိမို႕ အေတြးအေခၚ အသိအျမင္ ဆင္ျခင္တံုတရားသာမက ရင္ထဲလွိဳက္တက္လာတဲ့ စိတ္ခံစားခ်က္ကိုေပးနို္င္တဲ့ အနုပညာမ်ိဳး အားနည္းတဲ့ မဂၢဇင္းေတြက ပိုမ်ား လာတယ္လို႕ပဲေျပာရေတာ့မလို၊ မဂၢဇင္းက အေျခအေနမဟန္ေပမဲ့ အပတ္စဥ္ထုတ္ သတင္းဂ်ာနယ္က ၀င္ေငြနဲ႕က်ားကန္ေပးျပီး ဇြဲနပဲ ေရွ႔ဆက္နိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနရတာမ်ိဳးလည္း မရွိမဟုတ္ရွိပါ့။ ဒါေပမဲ့ လက္ေရခ်ိဳးရင္ လက္တဘက္ ေတာင္ျပည့္ပါ့မလား။

အင္တာနက္တန္ခိုး

ဒီေန႕ေခတ္ဟာ ကမၻာ့တဘက္ျခမ္းက ျဖစ္ရပ္ကို ကမၻာ့တျခား တဘက္ျခမ္းက စကၠန္႔မဆိုင္း ခ်က္ခ်င္း သိနို္င္တဲ့ သတင္းေခတ္ျဖစ္ထြန္းတိုးတက္တာက အမွန္၊ သတင္းအခ်က္အလက္နဲ႔ သုတအစံုစံုကို အင္တာနက္က ျဖည့္ဆည္း ေပးတာမို႕ အင္တာနက္ဟာ ဗဟုသုတကိုသာ ျဖည့္ဆည္းေပးတယ္- ပညာဥာဏ္ရည္အေမွ်ာ္အျမင္ကို မေပးနိုင္ဘူးဆိုျပီး the Internet provides knowledge but not wisdom လို႕ အင္တာနက္ ေခတ္ဦးကာလမွာေျပာၾကတာလည္း မွတ္သားမိဖူး၊ ဒီေနရာမွာ ထပ္ေတာင္ ျဖည့္လိုက္ခ်င္ ကြန္႕လိုက္ခ်င္ေသး၊ ခံစားခ်က္အနုပညာလည္း ျဖည့္ဆည္းေပးနိုင္တာ မဟုတ္ပါဘူးလို႕။ ဒီေခတ္မွာ ဘယ္ က႑ မဆို အင္တာနက္က ရွာနိုင္၊ သိနိုင္ ရနိုင္၊ ဒါေပမဲ့ ကြဲလြဲတာလည္း ရွိမွရွိ၊ ဥပမာ- သတင္း အခ်က္ အလက္နဲ႔ ဗဟုသုတရရွိေစတာက ပံုစံတမ်ိဳးျဖစ္ျပီး ေတြးေခၚ ဆင္ျခင္တံုတရားနဲ႔ ခံစားမွဳအႏုပညာကို ေပးစြမ္းနိုင္တဲ့ ရသစာေပက ပံုစံတမ်ိဳး၊

သူတို႔အဆို

ရသစာေပဆိုတာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းျပီး လူ႕သေဘာသဘာ၀ကို ထူးထူးကဲကဲ ဆန္းဆန္းျပားျပား ဖြင့္ဟျပတဲ့အရာပါပဲလို႕ အေမရိကန္ နိုင္ငံေရးသမားလည္းျဖစ္၊ ခုထိ ရွင္သန္ေနေသးတဲ့ ဆပ္ကပ္ အဖြဲ႕တဖြဲ႕ကို ထူေထာင္ခဲ့သူလည္းျဖစ္၊ စာေရးဆရာလည္းျဖစ္၊ ထုတ္ေ၀သူလည္းျဖစ္တဲ့ P.T. Barnum ကေျပာထားဖူးပါတယ္။ ရသစာေပဟာ လူတေယာက္ သာမန္ျမင္ေနၾကားေနသိေနတာထက္ ပိုသိပိုျမင္ပိုေတြးတတ္ေအာင္ မ်က္စိဖြင့္ ေပးတဲ့ ျပတင္းေပါက္လို႕လည္းဆိုသူ ဆို၊ ရသစာေပဟာ အေတြးအေခၚကိုပါ ေျပာင္းလဲ ေစတယ္လို႔ လည္း ေျပာသူေတြက ေျပာ၊

ဒါေၾကာင့္လည္း ျပည္ပေရာက္ေနေပမဲ့ ျမန္မာစာ၊ ျမန္မာစကား ေမ့မသြားရေအာင္ ရတတ္ သေရြ႕အခ်ိန္ေလးမွာ ရနို္င္သမွ် ၾကိဳးစားဖတ္ရွဳေနသူေတြ ထဲ ရသ စာေပကို တမင္ရွာဖတ္သူေတြလည္း ရွိပါ့။ ကိုယ့္စာေပကိုယ္ေမ့ရင္၊ ကိုယ့္စာေပကိုကိုယ္ကပဲ ေဖ်ာက္လိုက္ရင္ ကိုယ္ဘာလူမ်ိဳးဆိုတာလည္း ေပ်ာက္သြားမယ့္ သေဘာ မသက္ေရာက္ခ်င္တာလည္း ပါပါလိမ့္မယ္၊ ဒါေၾကာင့္လည္း စာေပဟာ ယဥ္ေက်းမွဳနဲ႔တြဲေနျပီး ရသစာေပဟာ နို္င္ငံတနိုင္ငံရဲ႕ ယဥ္ေက်းမွဳကို လွပ သြယ္၀ိုက္တဲ့နည္းနဲ႔ေရာ စြဲမက္စဖြယ္ အဖြဲ႔အႏြဲ႕နဲ႕ေရာ ရင္ထဲအသဲေတြ စူးနစ္၀င္တဲ့အေရးအသားနဲ႕ေရာ ေပါင္းယွက္ေပးတဲ့ အႏုပညာတရပ္လည္းျဖစ္ေနျပန္၊

က်ဆင္းရတဲ့အေၾကာင္းေထြေထြ

ဒီလို ရသစာေပသာမက တျခားတျခား စာေတြလည္း ဖတ္အားနည္းသြားတဲ့ အေၾကာင္းရင္း ကို ဟိုဟို ဒီဒီ ေလွ်ာက္စဥ္းစားမိေတာ့ စား၀တ္ေနေရးျပႆနာကို ဦးစားေပးရတာလည္း အေၾကာင္းတေၾကာင္း ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္နိုင္ျပန္၊ ဟုတ္တယ္ေလ။ ထမင္းနဲ႔ စာအုပ္ေရြးခ်ယ္ရမယ့္ အေျခအေနမ်ိဳး ေရာက္လာရင္ ထမင္းကို ဦးစားေပး ေရြးခ်ယ္ရတဲ့ အေနအထားမို႕ ဒီလို ေခတ္က်ပ္ၾကီးထဲက အမ်ားစုဘ၀ကို စာနာ နားလည္ရမယ့္ သေဘာလည္း ရွိပါတယ္။

ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳေပမဲ့ တခ်ိဳ႕ေတြက စာမျပတ္ဖတ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလို စာေပ၀ါသနာကို ကိုယ္တိုင္လည္း ပ်ိဳးေထာင္နိုင္တဲ့အျပင္ ပတ္၀န္းက်င္ကပါ ပ့ံပိုးေပးနို္င္ရင္ ၀ါသနာက ပိုလို႕ခိုင္မာလာတတ္ပါတယ္။ စာဖတ္တတ္တဲ့အေလ့ဆိုတာလည္း ငယ္ငယ္ကတည္းက ရွိလာမွ၊ ေက်ာင္းကစာသာမက ျပင္ပစာေတြဖတ္တတ္ေအာင္ မိဘေတြကပါ ပံ့ပိုးအားေပးဖို႕လိုျပန္၊ ေက်ာင္းမွာလည္း ဆရာ-ဆရာမေတြက တနည္းတဖံု အားေပးနိုင္၊

 ေရွးကေတာ့ရွိခဲ့တယ္

တကယ္ေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံဟာ စာေပ ယဥ္ေက်းမွဳနဲ႔ ေမြးကတည္းက ယဥ္ပါးလာတဲ့နိုင္ငံပါ။ ဒါကို ျမန္မာနိုင္ငံအေၾကာင္းေလ့လာတဲ့ ျပည္ပက စာေရးဆရာေတြက သတိထားမိတာလည္း အထင္အရွား။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းပညာေရးေၾကာင့္ စာေရးစာဖတ္တတ္သူေတြ စာေပေမြ႕ေလ်ာ္သူေတြ ေပါက္ဖြားလာတာကိုလည္း သံုးသပ္ျပတာပါ။ The Union of Burma, a study of the first years of independence ျပည္ေထာင္စုျမန္မာနိုင္ငံ ဆိုျပီး လြတ္လပ္ေရးရျပီး ပထမႏွစ္ပိုင္းေတြကို ေလ့လာျခင္းဆိုတဲ့ စာအုပ္နဲ႕ Burma: The Struggle for Independence, 1944-48 ဆိုျပီး ျမန္မာနိုင္ငံ- ၁၉၄၄ က ၄၈ ခုႏွစ္အတြင္း လြတ္လပ္ေရးၾကိဳးပမ္းမွဳစာအုပ္ စတာေတြ ေရးသားတဲ့ ျဗိတိန္စာေရးဆရာ Huge Tinker ဟာ လြတ္လပ္ေရးၾကိဳးပမ္းမွဳစာအုပ္မွာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းေတြ ေက်းဇူးေၾကာင့္ စာတတ္ေျမာက္သူဦးေရမ်ားတာကို တခုတ္တရ ေရးသားဖူးပါတယ္။

ျမန္မာ့ပညာေရး အေမွာင္ေခတ္က်ေရာက္တာကို လက္မခံခ်င္သူေတြရွိေပမဲ့ တကယ္လည္း မလင္းလက္၊ မတိုးတက္ဘဲ ဘြဲ႕ရသူဦးေရနဲ႕ ပညာေရးကို တိုင္းတာတာမို႕ ဟန္ေဆာင္ေကာင္းတဲ့ ပညာေရး စနစ္ေအာက္မွာ အဂၤလိပ္စာ မဆိုထားနဲ႕၊ ဗမာစာေတာင္ ေျဖာင့္ေအာင္၊ လူနားလည္ေအာင္ မေရးတတ္သူေတြကလည္း အမ်ားသား၊ ဒါမ်ိဳေတြ ၾကံဳရင္ အဂၤလိပ္စာမေျပာနဲ႕ ဗမာစာေတာင္ ဖတ္မွ ဖတ္ၾကေလလား ေတြးစရာ၊

ၾကည္ေအးစကား

ဒီေနရာမွာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု နယူးေယာက္ျမိဳ႕မွာေခါင္းခ်သြားတဲ့ ကဗ်ာဆရာ စာေရးဆရာမၾကီး ေဒၚၾကည္ေအး ေျပာတာကို လက္ဆင့္ကမ္းခ်င္ျပန္၊ နိုင္ငံျခားဘာသာရပ္ဆိုင္ရာစာေပေတြ မဖတ္ရင္ေတာင္ ျမန္မာစာကို အေလးအနက္ထားဖတ္ရံုနဲ႔ စိတ္ေနစိတ္ထား အထက္တန္းက်နိုင္၊ လူယဥ္ေက်းေတြျဖစ္နို္င္တာကို ၾသ၀ါဒ ေပးဖူးတာကိုပါပဲ။ Huge Tinker လိုပဲ ျမန္မာနိုင္ငံဟာ စာေပနဲ႔ ယဥ္ေက်းမွဳျမင့္မားလာခဲ့တဲ့ နို္င္ငံလို႕ ဆရာမၾကီးက ေျပာတာပါ။ ဒီလိုသတ္မွတ္ခံရတဲ့ နိုင္ငံမွာ လူငယ္ လူရြယ္ လူၾကီး ေတြ စာမဖတ္ၾကေတာ့ဘူး၊ စာရွည္ရွည္ေတြ႔ရင္ ဖတ္ဖို႔ပ်င္းေနျပီ၊ ဒါေပမဲ့ တိုးတက္ၾကီးပြားခ်င္စိတ္ထက္သန္လြန္းလွတဲ့ လူငယ္ေတြကေတာ့ နည္းပညာေနာက္ တန္းတန္းစြဲ လိုက္ၾကတယ္တဲ့။ ဒီလို တကိုယ္ရည္တိုးတက္ၾကီးပြားေရး ေနာက္လိုက္္ရင္း အတၱသက္သက္ေၾကာင့္ ႏွလံုးသားေတြ မာေက်ာလာရင္ေတာ့ ၀မ္းနည္းစရာ။


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ
MoeMaKa English Site

Similar Posts