လူမမာ
ေက်ာ္ထင္
(မိုးမခ) ႏိုဝင္ဘာ ၉၊ ၂၀၁၈
(တစ္)
တုိးညင္တ့ဲအသံေတြလား၊ မဟုတ္ဘူး၊ ကြၽက္ကြၽက္ဆူ ေနတ့ဲအသံေတြ။ ဒါလည္း မဟုတ္ေသးဘူး။
အသံေတြက က်ယ္တာလား တုိးတာလား။
တုိးတယ္က်ယ္တယ္ဆုိတာ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိသုံးရမွာလဲ။ ဘယ္လုိ ေျပာရမယ္မွန္း မသိေတာ့ဘူး။ သခြားေမႊးသီးေတြ ေခ်ာင္းဦးက ဝယ္လာတာတဲ့။ သခြားေမႊးသီးဆုိတာ ဘာလဲ။ ဟုိ..ကေလးေလးေဆာ့ေဆာ့ေနတ့ဲ လုံးတုံးတုံးဟာကုိေျပာတာလား။ လုံးတုံးတုံးဆုိတာကေကာ ဘာပါလိမ့္။ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ ကန္ေနတာေလ။ ကေလးေလး နာမည္ကလည္း ဘာလဲ။ ေမ့ေတာင္ ေနၿပီ။ ဝဝတုပ္တုပ္ေလးနဲ႔၊ေဖြးေဖြးေလး တစ္ေယာက္ေလ။ က်မသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ သားပဲ။
အသံေတြက က်ယ္တာလား တုိးတာလား။
တုိးတယ္က်ယ္တယ္ဆုိတာ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိသုံးရမွာလဲ။ ဘယ္လုိ ေျပာရမယ္မွန္း မသိေတာ့ဘူး။ သခြားေမႊးသီးေတြ ေခ်ာင္းဦးက ဝယ္လာတာတဲ့။ သခြားေမႊးသီးဆုိတာ ဘာလဲ။ ဟုိ..ကေလးေလးေဆာ့ေဆာ့ေနတ့ဲ လုံးတုံးတုံးဟာကုိေျပာတာလား။ လုံးတုံးတုံးဆုိတာကေကာ ဘာပါလိမ့္။ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ ကန္ေနတာေလ။ ကေလးေလး နာမည္ကလည္း ဘာလဲ။ ေမ့ေတာင္ ေနၿပီ။ ဝဝတုပ္တုပ္ေလးနဲ႔၊ေဖြးေဖြးေလး တစ္ေယာက္ေလ။ က်မသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ သားပဲ။
သူ႔နာမည္က ဘာတ့ဲ၊ မမွတ္မေတာ့ဘူး။ ေခ်ာင္းဦးဆုိတ့ဲ စကားကေကာ။ ဘယ္ကဟာလဲ။
စစ္ကုိင္း၊မုံရြာေတြသြားၾကတယ္တ့ဲ။ ကုိဉာဏ္က မႏၲေလးမွာ အစည္းအေဝး လုပ္ေနတယ္လည္း ေျပာတယ္။ ကုိဉာဏ္တ့ဲ။ ကုိဉာဏ္ဆုိတာ က်မသားလား။ က်မသားေတြထဲမွာ အ့ဲဒီ့နာမည္ပါသလား။ ဦးေက်ာ္ထင္က အသီးကုိ မၾကည့္ဘူး၊ အစ္မ တုိ႔ ခြဲၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ခြဲရင္ ပုပ္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။
စစ္ကုိင္း၊မုံရြာေတြသြားၾကတယ္တ့ဲ။ ကုိဉာဏ္က မႏၲေလးမွာ အစည္းအေဝး လုပ္ေနတယ္လည္း ေျပာတယ္။ ကုိဉာဏ္တ့ဲ။ ကုိဉာဏ္ဆုိတာ က်မသားလား။ က်မသားေတြထဲမွာ အ့ဲဒီ့နာမည္ပါသလား။ ဦးေက်ာ္ထင္က အသီးကုိ မၾကည့္ဘူး၊ အစ္မ တုိ႔ ခြဲၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ခြဲရင္ ပုပ္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့။
ပုပ္တာေတြေကာ၊ ေက်ာ္ထင္ေကာ။ဘာေတြလဲ။ ဘယ္ကအေကာင္ေတြလဲ။ ေက်ာ္ထင္ဆုိတာ ဘယ္သူ လဲ။ က်မ အနားမွာထုိင္ေနတ့ဲလူတစ္ေယာက္ေတာ့ ႐ွိတယ္။သူက ဧည့္သည္လား။ အိမ္သားလား။ က်မ သားထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္လား။ ဒီ႐ုပ္ကုိေတာ့ တရင္းတႏွီးျမင္ဖူးေနသလုိပဲ။ သူ႔ကုိ ၾကည့္ရတာ (က်မကုိျပံဳးၿပီး ၾကည့္ေနေပမယ့္)မ်က္ႏွာတည္ႀကီးနဲ႔။ေသြးေအးသလုိ ခံစားရတယ္။
(ႏွစ္)
ဒါေပမဲ့ ဒီလူအနားမွာ ရွိေန တာကုိ လုံျခံဳသလုိ က်မခံစားရတယ္။သူက က်မေျခသလုံးသားေတြကုိ ႏွိပ္ေပးေနတယ္။ ယင္နဲ႔ျခင္ေတြက ေပါလုိက္တာဆုိၿပီး ယပ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ေမာင္းေပးေနတယ္။ က်မ ကုိယ္ေပၚမွာ ျခင္ေတြကုိက္၊ယင္ေတြ အုံေနတယ္တ့ဲ။ က်မျဖင့္ သိေတာင္မသိဘူး။ မ႐ွိတာကုိ အ႐ွိလုပ္ေနတာ လား။ ယပ္တစ္ေခ်ာင္းဟာ က်မကုိယ္ေပၚမွာ ျဖတ္ျဖတ္သြားတယ္။တဖ်ပ္ဖ်ပ္နဲ့။ ေနာက္တစ္ေခါက္သြားရင္ ခ်က္ခ်င္းခြဲစားလုိ႔ရတာ ဝယ္မယ္။ ကုိဉာဏ့္ကုိ လွမ္းမွာလုိက္မယ္။အသံေတြ ျပန္ေပၚလာျပန္တယ္။
ဒီအသံေတြဟာ ေခါင္းရင္းဘက္က လာတာလား။ေျခရင္းကလား။ေနပါဦး ေခါင္းရင္းဘက္ဆုိတာ ဘယ္ဘက္လဲ။က်မရဲ႕ ညာဘက္လား။မဟုတ္ေသးဘူး။ညာဘက္ဆုိတာကလဲ မေသခ်ာဘူး။ ဘယ္နဲ႔ ညာဆုိတာ ဘယ္ဟာမွန္းကုိ မသိေတာ့ဘူး။ဒါေပမယ့္ အသံကြၽက္ကြၽက္ေတြက က်မနားထဲကုိ ထုိးထုိးဝင္လာေနတယ္။ က်မစိတ္ထဲမွာ သိခ်င္ေနတယ္။ က်မ ေမးၾကည့္တယ္။
“ဘ လ ဝူ ေဒ ရဲ။” က်မ ေမးတာကုိက်မနားကလူက နားမလည္ဘူးနဲ႔တူတယ္။ကုိယ္ကုိညႊတ္ၿပီး ကုန္းနားေထာင္တယ္။ဘာေျပာတာလဲ အေမတဲ့။ ဒါဆုိ ဒီလူဟာ က်မသားပဲ။ေသခ်ာတယ္။က်မကုိ အေမလုိ႔ ေခၚတာ က်မသားပဲျဖစ္မွာေပါ့။သိၿပီ၊သိၿပီ။ဒါ က်မရဲ႕သား။သူ႔နာမည္ စဥ္းစားၾကည့္တယ္။ေပၚမလာဘူး။ဘာလုိ႔ ဒီလုိေတြ စဥ္းစားရက်ပ္က်ပ္ေနတာလဲ။အရာရာကုိ ေမ့ေမ့ေနရတာလဲ။သတိတရားေတြ တည္ေဆာက္ဖုိ႔ေတာ့ က်မ သား တစ္ေယာက္က ေျပာေျပာဖူးတယ္။ေျပာဖူးတဲ့သားရဲ့ နာမည္ ေမ့ေနတ။အစားေတြ ေလ်ာ့စားဖုိ႔ ေျပာတာေတြ လည္း ျပန္ၾကားရတယ္။အေမ ေနေကာင္းေအာင္ေနတ့ဲ။အသံေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။က်မအသိထဲမွာ ေသြးေသြးဆုိတာ သိေနတယ္။ေဇာ္မင္းလြင္ ဆုိတာ ေပၚေနတယ္။သူတုိ႔တေတြ အဆင္မွ ေျပၾကရဲ႕လား။
အေမ-အေမ ဘာေျပာတာလဲဆုိတ့ဲအသံ က်မနားမွာ ထပ္ေပၚလာတယ္။ က်မေတြးတာ ရပ္လုိက္တယ္။ က်မ ဘာေျပာမိတာလဲ။ ဘာေျပာမိလုိ႔လဲ။
“ဘာ…..ပေရာ
…
…
ဝူး”
“ေအာ္….ဘာမွ မေျပာဘူး။အင္းအင္း အေမ အိပ္အိပ္။ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္။သား ေဘးမွာ ႐ွိတယ္ေနာ္။အေမ သားကုိေကာသိလား” တဲ့။
“သိ…ရယ္”
ဒီအေမကုိ က်မ မေျဖႏုိင္ဘူး။ က်မသား။ ဒါဟာ က်မသား။က်မသားမွ က်မသားလုိ႔ သိတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူဆုိတာ မေဝခြဲ တတ္ဘူး။ “ေခါင္းရင္းမွာ စကားေျပာေနတာ မြန္မြန္နဲ႔မခ်ိဳေလ။အေမ သိတယ္ မဟုတ္လား။” အင္း လုိ႔ က်မ ေခါင္းညိတ္အေျဖေပးလုိက္တယ္။ၿပီးေတာ့ ေနာက္ထပ္ ဘာမွ ထပ္မေမးပါေစနဲ႔လုိ႔ ေမွ်ာ္လင့္မိ လုိက္တယ္။မြန္မြန္တဲ့။ဒီနာမည္ဟာ က်မဘဝမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး ရင္းႏွီးခ့ဲတာ။မြန္မြန္ေရ–မြန္မြန္ေရ–မြန္မြန္ေရ၊ဒီလုိေတြေတာင္ ေခၚမိသလားပဲ။ အမွတ္ မထားမိေတာ့ဘူး။မသိေတာ့ဘူး။ဒါ-ဘယ္သူ႔အမည္လဲဆုိတာ မသိေတာ့ဘူး။ က်မနဲ႔ လင္ညီအစ္မလား။ဟုတ္တယ္ မြန္မြန္ဟာ က်မနဲ႔ လင္ညီအစ္မ။
“မြန္မြန္က သားမိန္းမေလ အေမ။မခ်ိဳက ဉာဏ္ဉာဏ့္မိန္းမ။အေမ့ ေခြ်းမေတြ။”အ့ဲက်မွ က်မရယ္မိတယ္။ေအာ္…သိၿပီသိၿပီ။ လက္ညႇဳိးေလးနဲ႔ေထာင္ၿပီး က်မ ဝမ္းသာအားရ ေျပာမိတယ္။ဟုတ္သားပဲ။က်မ သိသြာၿပီ။ဝမ္းသာ လုိက္တာ။ဉာဏ္ဉာဏ္…ဉာဏ္ဉာဏ္။ဒီေကာင္ေလးလည္း မေတြ႔ဘူး။ ဘယ္သြားေနတာလဲး မသိဘူး။ အိမ္သာ တက္ေနတာနဲ႔ တူတယ္။ဒါနဲ႔ မြန္မြန္က သားမိန္းမလုိ႔ ေျပာေတာ့၊သူက ဘယ္သူတုံး။ေမ့ေနျပန္ပါၿပီ။ေစာေစာက သိသြားတဲ့အသိ ဘယ္ေရာက္သြားျပန္ၿပီလဲ။
က်မ နားမွာ ထုိင္ေနတ့ဲအေကာင္။ဘယ္သူတုံး။ “သားက ေက်ာ္ေက်ာ္ေလ” တဲ့။ ဟုတ္ၿပီ၊ ဟုတ္ ၿပီ။စာေရးတဲ့အေကာင္။ကေလးေလး ေရာက္ၿပီလားလုိ႔ သူ႔သားေလးကုိ က်မေမးမိတယ္။ဒီလုိ ေမးတာကုိ သူတုိ႔ေတြ ဝမ္းသာေနၾကတယ္။ “အေမ မွတ္မိတယ္။မွတ္မိတယ္” တ့ဲ။ေျပာေနတုန္း က်မအနား ေနာက္တစ္ေယာက္ ေရာက္လာ ျပန္တယ္။ ဝဝနဲ႔။ ပုပု။ ေစာေစာက အနားမွာထုိင္ေနတ့ဲေကာင္က ထြက္သြားတယ္။ ဝဝနဲ႔ပုပုကုိ ဟုိမွာ နင့္အစ္ကုိလုိ႔ က်မ ေျပာလုိက္ေတာ့ သူတုိ႔က ရယ္ၾကျပန္တယ္။ မဟုတ္ဘူးေလ၊သားက အႀကီးဆုံး၊ အေမ့ရဲ႕ ၾသရသတဲ့။ အ့ဲဒါ အလတ္ေကာင္ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလတဲ့။
(သုံး)
ဘာေတြလဲ။ ႐ႈပ္လုိက္တာ။ေခါင္းကုိ ေနာက္ေရာပဲ။ က်မ မ်က္စိ မွိတ္လုိက္တယ္။အ႐ႈပ္ေတြ၊ အေနာက္ေတြ သက္သာလုိ သက္သာျငားေပါ့။အိပ္ေပ်ာ္သလုိ ျဖစ္သြားတယ္။ အားလုံးကုိခဏေမ့သြားတယ္။ က်မ အသိတစ္ခုရေတာ့ က်မ အိပ္ရာေလး႐ွိတ့ဲေနရာ။ခု လွဲေလ်ာင္းေနတာဟာ က်မ ေနရာ မဟုတ္ဘူး။ က်မေနရာက အေပၚ ထပ္မွာ ဒါကုိ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။က်မ ႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ အိပ္စက္ခ့ဲတဲ့ ေနရာဟာ အေပၚထပ္က ျပဴတင္းေပါက္ေဘးမွာ။ကုတင္ေပၚကေန ေစာင္းၿပီးၾကည့္ရင္း တီဗြီကုိလည္း ျမင္ရတယ္။ဘုရားအုိးစင္လည္း ဖူးရတယ္။ ဟုတ္တယ္။ က်မ ေနရာကုိ က်မ သြားမယ္။က်မ ထလုိက္တယ္။
ခႏၶာကုိယ္ဟာ ေလထဲမွာ ေျမာက္တက္သြားတယ္။ေျခေထာက္ေတြ လွမ္းစရာ မလုိဘဲနဲ႔ ေလွကားအတုိင္း က်မ တက္သြားတယ္။က်မ အိပ္ရေလးကုိ ျပန္ေရာက္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့အသိနဲ႔ ေပ်ာ္ေနတယ္။က်မ အိပ္ရာေလးကုိမျမင္ရခင္ ေလွကားထိပ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ဘုရားအုိးစင္ကုိ ဖူးလုိက္ရတယ္။ပန္း၊ေရခ်မ္း၊အားလုံး က်မဝတ္ျပဳခဲ့တ့ဲ အခ်ိန္ကာလေတြကအတုိင္းပဲ။ ပန္းလည္း ေဝေဝဆာဆာ၊ေရခ်မ္းေတြလည္း ျပည့္ျပည့္ဝဝ။ က်မ လက္အုပ္ခ်ီမိသလား။ ဒီအတုိင္းပဲ ဆက္တက္ခ့ဲသလား။ဒါကုိေတာ့ သတိ မထားမိဘူး။
တီဗြီကုိက်မၾကည့္လုိက္တယ္။ တီဗီြဟာ က်မအေပၚမွာ႐ွိေနတ့ဲအတုိင္းမဟုတ္ဘူး။ပိတ္လုိ႔။တိတ္လုိ႔။ ခလုပ္ကုိ က်မ လက္လွမ္းလုိက္တယ္ထင္ရဲ့။လက္က ေျမာက္သြားတယ္။ ခလုပ္နဲ႔ လက္ကေတာ့ ထိမိလုိက္တာလား၊ မထိမိလုိက္ဘူးလား။ မသဲကြဲဘူး။ လက္ထဲမွာေတာ့ အရာတခုခု ပါလာတယ္။ ပါလာတဲ့အရာကုိ က်မ ဆြဲလုိက္တယ္။ ပါလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ တင္းသြားတယ္။ ဆြဲတဲ့အရာဟာ အစပုိင္းမွာ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ပါ လာေပမယ့္၊ ေနာက္ပုိင္းမွာ တင္းသြားတယ္။ပါမလာေတာ့ဘူး။ က်မအားပုိစုိက္ၿပီး ဆက္ဆြဲတယ္။ ပါမလာဘူး။ ဆက္ဆြဲတယ္။
(ေလး)
“ဆြဲ မတင္နဲ႔ေလ အေမ။ ဆြဲတင္ေတာ့ အေမ့ ေျခေထာက္ေတြ ေပၚကုန္ၿပီး၊ျခင္ကုိက္မွာေပါ”့ တ့ဲ။ က်မ ဆက္မဆြဲဘဲ အဆြဲကုိ ရပ္လုိက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ က်မ စြဲေနတဲ့ခလုပ္ကုိပဲ က်မ ဆက္ႏွိပ္ေနမိတယ္။က်မ နားမလည္ဘူး။ခလုပ္ကုိ ႏွိပ္တာနဲ႔ ထဘီေျမႇာက္ၿပီး က်မ ေျခေထာက္ေတြ ေပၚေနတယ္ဆုိတာ။တကယ္ကုိ က်မ နားမလည္ေတာ့ပါဘူး။
ေက်ာ္ထင္
ေက်ာ္ထင္