ကဗ်ာ

လင္းသက္ၿငိမ္ ● ေလာင္ေနတ့ဲလူေတြ


လင္းသက္ၿငိမ္ ● ေလာင္ေနတ့ဲလူေတြ
(မုိးမခ) ေမ ၁၊ ၂၀၁၇


အေမွာင္ကို ဘယ္သူခလုတ္ႏွိပ္လိုက္တာလဲ
ကိုယ္ထဲကတေစၦေတြ တြားတက္လာ
စိတ္ႀကိဳက္ေတြ႔တ့ဲကဗ်ာက ႐ွားတာလား
ကဗ်ာႀကိဳက္တ့ဲစိတ္က ႐ွားတာလား
ေပ်ာ္စရာရိွေပ်ာ္ၾက ငိုစရာရိွ ငိုၾက
အိုျခင္းဟာ တရိပ္ရိပ္ ဒီေရ
ငါ့နာရီက စက္ေကာင္းလို႔ ျမန္တာကြလို႔
ေၾကာက္စိတ္ကို ရယ္သံန႔ဲ အုပ္ပစ္လိုက္တယ္
အသံေတြတိတ္သြားတ့ဲအခါ အသံေတြ ပိုမိုက်ယ္ေလာင္လာ
ၿမိဳ႕လမ္းေတြက အခုထိ မေကာင္းေသးဘူး
ေစာင့္ရေတာ့သစ္ပင္ေတြက အႀကီးေႏွးလိုက္တာ
ဟာသေတြ ထပ္ထပ္တိုးလာတာန႔ဲပဲ ေပ်ာ္ၾကရေတာ့မလား
အေမွ်ာ္က အမ်ားႀကီးဆိုေတာ့
လိပ္စာေတြလည္း အမ်ားႀကီးေနမွာေပါ့
ကိုယ့္ဘုရား သူ႔ဘုရား ေလာင္းေၾကးထပ္ၾက
ဘုရားကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ မျမင္ဖူးၾက
ေခတ္အေျပာင္းကို စိတ္အေဟာင္းႀကီန႔ဲ ေစာင့္ရတာေမာတယ္
အိပ္ရာထဲကေန ကမာၻပတ္ႏိုင္တ့ဲအေျခအေနမွာ
အေတြးအေခၚဟာ ဝါးလံုးေခါင္းထဲ ထိုးထိုးဆင္း
အရိပ္ေတြ႐ွားတာ မေျပာန႔ဲ
အရပ္ပဲျမင့္ခ်င္ေနၾကတာ ထည့္ေျပာဦး
စာအုပ္အေဟာင္းေတြ ျပန္ေစ်းေကာင္းတယ္
အေရာင္းရဆံုးစာရင္းထဲ အႏွစ္႐ွာဖို႔ ႀကိဳးစားမလို႔လား
ေမွာင္ၿပီးလင္းလာတ့ဲ ေန႔လည္ကို
ကိုယ့္ဘာသာ အေမွာင္ခ်ထားခ့ဲတယ္ေလ
အလင္းအေၾကာင္း ေသခ်ာမေတြးၾကည့္တ့ဲ
စကၠန္႔အမွ် ေလာင္ကြၽမ္းသူ လူမ်ား
ဟိုတယ္ေတြဟာ မဂၤလာဦးညေတြျဖစ္ၿပီး
မဂၤလာဦးညေတြဟာ ေနာင္တတရားမ်ားသာျဖစ္၏ ။

လင္းသက္ၿငိမ္


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ

Similar Posts