သူတိုု႔အာေဘာ္ ျငိမ္းခ်မ္းေအး

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး – အယ္ဒီတာမင္းမ်ား တည္းျဖတ္ခြင့္ မရွိ

 

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး – အယ္ဒီတာမင္းမ်ား တည္းျဖတ္ခြင့္ မရွိ

(မိုးမခ) ဇန္နဝါရီ ၁၅၊ ၂၀၁၄

BBC Burmese က “ဂန္ဂ်ီျမစ္” လို႔ ဘာေၾကာင့္ သံုးသလဲ။  (အိႏၵိယ ဂန္ဂ်ီျမစ္ထဲမွာ အေလာင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ ေတြ႕ရွိ — http://www.bbc.co.uk/burmese/world/2015/01/150114_india_ganges_bodies_recovered

သတင္းဖတ္သူ လူအမ်ားအတြက္ “ဂဂၤါျမစ္” က ရင္းႏွီးၿပီးသား မဟုတ္လား။

အိႏၵိယ ယဥ္ေက်းမႈ သက္ေရာက္ရာ အေရွ႕ေတာင္အာရွ တခုလံုး ဟိမဝႏၱာ၊ ဂဂၤါ၊ ယမံုနာ၊ သူရႆတီ ကေန ရာမ၊ လကၡဏ၊ သီတာ၊ ဒႆ၊ ဟႏုမာ အထိ ဒီစကားလံုးေတြ၊ ဆက္စပ္ အႏုပညာ ပစၥည္း၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဓေလ့ထံုးစံ၊ ကိုးကြယ္ရာ အယူဝါဒေတြနဲ႔ ေမြးဖြားႀကီးျပင္း ဖက္တြယ္လာခဲ့တာပဲ။  အေျခတည္ ရင္းႏွီး တြင္က်ယ္ၿပီး အသံုးသာ သံုးသင့္ပါတယ္။

အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း စာနယ္ဇင္း ပညာမွာ စကားလံုးေတြ၊ နာမည္ေတြကို အေရးတယူ လုပ္ရပါတယ္။ စနစ္တက် ရွိရပါတယ္။

ႏိုင္ငံရပ္ျခား အမည္ေတြရဲ႕ အသံထြက္ယူ စာလံုးေပါင္းရမွာအစ တသမတ္တည္း ျဖစ္ရပါတယ္။  (ဥပမာ – စကၤာပူ၊ စင္ကာပူ)

ကိုယ့္ စာနယ္ဇင္းတိုက္ မွာ ကိုယ္ပိုင္ စာလံုးေပါင္းမူ စာအုပ္ျပဳစုထားရတယ္။  ဒါဟာ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုက်မ္း ျပင္ပ ကိစၥပါ။  ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္ အမည္ေတြ၊ အရပ္ေဒသ၊ ျမစ္၊ ေတာင္ နာမေတြ အစရွိသလို ဒါမ်ိဳးေတြ အားလံုး အတြက္ ကိုယ္ပိုင္ စာလံုးေပါင္းမူ ထားရတယ္။  ကိုယ္ပိုင္မူ တည္ေဆာက္ရမွာလည္း ဆိုခဲ့တဲ့ ဂဂၤါျမစ္လိုမ်ိဳးက ဗမာျပည္က လူအမ်ားၾကား နားယဥ္ၿပီး အသံုးကိုပဲ ယူသင့္ပါတယ္။

နာမည္ အျပင္ ျမန္မာစာ စာလံုးေပါင္း ကိစၥ မွာလည္း စာနယ္ဇင္း ဟာ မူ သတ္မွတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။  ဥပမာ “တစ္” ကိစၥ။  ေနဝင္းမူ၊ နဝတ၊ နအဖ မူအတိုင္း ေနရာတိုင္းမွာ စသတ္ ေတြ လိုက္ထည့္မလား၊ မထည့္ဘူးလား။  ေရွးအသံုး၊ ေခတ္အသံုး ‘ပဲ’၊ ‘ဘဲ’၊ ‘ဖူး’၊ ‘ဘူး’ ကို ဘယ္လို ယူသံုးမလဲ သတ္မွတ္ရပါတယ္။  ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္မူအတိုင္း ကိုယ့္စာနယ္ဇင္းမွာ တေျပးညီ ေနရာတိုင္း တသမတ္တည္း သံုးသင့္ပါတယ္။

ေနာက္တခု သတိျပဳၿပီး မူဝါဒ ခ်မွတ္သင့္တာက အေခၚအေဝၚ ကိစၥပါ။  ဥပမာ – တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳး အမည္ကို စစ္အစိုးရ လူမ်ိဳးႀကီး ဇာတ္သြင္းခဲ့တဲ့ လူမ်ိဳး အမည္ “ဗမာ”၊ တိုင္းျပည္ အမည္ “ျမန္မာ” ကို လက္ခံမလား၊ မခံဘူးလား ကို ကုိယ့္စာနယ္ဇင္း မွာ မူတခု သတ္မွတ္သင့္ပါတယ္။  ခုေတာ့ အမ်ားစုက တရားဝင္ ႏိုင္ငံ အမည္ “ျမန္မာ” ကို လက္ခံထားၾကတာ သတိထားမိတယ္။

ေနာက္ တခုက ဆတ္ဆတ္ထိ မခံ စန္းစန္းတင့္ ျဖစ္တဲ့ အသံုးအႏႈန္း ေရြးခ်ယ္မႈမွာလည္း ကိုယ့္ စံထားရပါတယ္။  ဥပမာ – “ရိုဟင္ဂ်ာ”။

ေနာက္ အေလးထားသင့္တာကေတာ့ ျမန္မာလိုရွိၿပီး အဂၤလိပ္စာလံုးေတြကို ျမန္မာလိုပဲ ေရးဖို႔ မူ ခ်မွတ္တဲ့ ကိစၥပါ။  ပညာဆိုင္ရာ စကားလံုးမ်ားနဲ႔ တြင္က်ယ္ၿပီး ေမြးစားစကားလံုးမ်ား ကလြဲလို႔ က်န္တာေတြအတြက္ ျမန္မာစကားလံုးပဲ သံုးသင့္ပါတယ္။

ေနာက္ အေရးႀကီးဆံုး တခ်က္ကေတာ့ ျမန္မာစာ အေရးအသားနဲ႔ စာလံုးေပါင္းေပါ့။  ဒီကိစၥမွာေတာ့ ဂ်ာနယ္တခ်ိဳ႕ အေရး အတိုင္း ဆိုရရင္ တကယ့္ “ရွမ္းရွမ္းေတာက္” ပါပဲ။  ေက်ာင္းတုန္းက သူငယ္ခ်င္း “လယ္ႀကီး (လယ္ေဝးသားမို႔ပါ)” စကားငွားသံုးရရင္ တကယ့္ကို “ေတာက္ေတာက္လွ်မ္း” ထူးခၽြန္ၾကၿပီး ျမန္မာစာနဲ႔ ကိုယ့္ထမင္းအိုး အလုပ္ကို ရိုေသၾကတာပါပဲ။

ျပည္တြင္း က ရုပ္သံလိုင္းေတြ၊ အသံလႊင့္ေတြက ေခတ္လူငယ္မ်ားဆိုရင္ ျမန္မာစစ္စစ္ေတြျဖစ္ပါလ်က္ ျမန္မာစာ စာလံုးေပါင္းတင္မက အသံထြက္ အမွန္ပါ မထြက္တတ္၊ မသိေတာ့တာ ဝမ္းနည္းစရာပါ။ “သမီး ခင္လင္က်ာ ေရးတဲ့ ေဖေဖ ဗိုလ္လင္က်ာ” ေတြ ျဖစ္ေနတာဟာ သမိုင္းတင္မသိတာ မဟုတ္၊ မိခင္ ဘာသာစကားပါ မတတ္ေၾကာင္း ျပေနတယ္။  “တာေတစေနသား” စာအုပ္ျပန္ထုတ္တဲ့ ပြဲမွာ ေခတ္သတင္းေထာက္ လူငယ္က စာေရးဆရာ အလာ ေစာင့္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးက ေၾကကြဲစရာပါ။  စစ္အစိုးရ အဆက္ဆက္ အတိတ္ သမိုင္းကို ေဖ်ာက္ခဲ့တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြေပါ့။

ခု ေယဘုယ် စာနယ္ဇင္း အမ်ားစု ျဖစ္ပ်က္ေနပံု ကေတာ့ ဆိုခဲ့သလို ရိုးရိုး ျမန္မာစာ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုကိုေတာင္ အေလးမထားဘဲ အလြဲေတြ အမ်ားႀကီးျပဳၾက၊ သမိုင္းကို မသိဘဲ အမွားေတြ ေရးၾက၊ ေျပာၾက၊ အဂၤလိပ္စာလံုးပ်က္ေတြ (အမွန္လည္း မဟုတ္) ညွပ္သံုးတဲ့ ဓေလ့လည္း ေဝေဝဆာဆာ ျဖစ္ေနၾကေတာ့ တျခား မူဝါဒ ခ်မွတ္ စံသတ္မွတ္သင့္၊ တသမတ္တည္း ျဖစ္သင့္တာေတြ မျဖစ္တာ အမ်ားႀကီး ေတြ႕ရတယ္။ ကိုယ့္ စာနယ္ဇင္း လက္စြဲ သတ္ပံုမူ စာအုပ္ ျပဳစုထားတဲ့ အေလ့လည္း ရွိၾကပါေသးရဲ႕လား မသိပါ။

က်ေနာ္ ကေတာ့ စာေရးရမွာ တကိုယ္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္မူ ထားပါတယ္။  “အယ္ဒီတာမ်ား တည္းျဖတ္ခြင့္ မရွိတဲ့” စကားလံုးေတြ က်ေနာ့္ မွာ ရွိပါတယ္။  ဥပမာ – က်ေနာ့္ မူမွာ “ျမန္မာ” ေရးရင္ ျမန္မာ (ဗမာ) လူမ်ိဳး သီးသန္႔၊ “ဗမာ” ဆိုရင္ တိုင္းျပည္ တခုလံုးနဲ႔ ဆိုင္ လူမ်ိဳးစု အားလံုးပါ။  ဒါေတာင္ တခါတေလ လြတ္သြားတတ္တယ္။

ဥပမာ – ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ ေဆာင္းပါး ေခါင္းစီး က်ေနာ့္မူရင္းမွာ တိုင္းျပည္နာမည္ မပါဘူး။  ဧရာဝတီ က တည္းျဖတ္ရာမွာ ေခါင္းစဥ္ကို ပိုအားေကာင္းေအာင္ ႏိုင္ငံအမည္ ျဖည့္လိုက္ေတာ့ တရားဝင္ အမည္ “ျမန္မာျပည္” ဆိုတာ သံုးခဲ့တယ္။

က်ေနာ့္ စာေတြမွာ “တစ္” လို႔ ေရးရင္ တကယ္ “တစ္” ခ်င္လို႔၊ အရာရာ “တစ္” မလုပ္။  “ရိုဟင္ဂ်ာ” ဆိုရင္ တကယ္ “ရိုဟင္ဂ်ာ” ခ်င္လို႔၊ “ဘဂၤါလီ” ဆိုရင္ တကယ္ “ဘဂၤါလီ” ခ်င္လို႔။  “ဗမာ မြတ္ဆလင္” (ဗမာျပည္က မြတ္ဆလင္မ်ား) ဆိုရင္ “ဗမာ မြတ္ဆလင္”။  တခါတေလ ရင့္သီးတဲ့ သေဘာမဟုတ္ဘဲ “ကုလား” လို႔ ေရးထားရင္ တကယ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး သံုးခ်င္လို႔။  အိႏၵိယ အႏြယ္၊ တရုတ္ အႏြယ္ သံုးထားရင္ တကယ္ အဲဒီအတိုင္း ေလးေလးနက္နက္ သံုးခ်င္လို႔ စသလို က်ေနာ္ စာေရးရာမွာ ကိုယ္ပိုင္ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ ရွိတယ္။  တစိမ္း အယ္ဒီတာမ်ား ဆိုရင္ ဒီကိစၥကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳတင္ အသိေပးေလ့ရွိတယ္။

က်ေနာ့္ အေလးထား ဆတ္ဆတ္ထိမခံဆံုး ကိစၥကေတာ့ ဗိုလ္သိန္းစိန္၊ ဗိုလ္ေရႊမန္း အစရွိတဲ့ အေရခြံလဲ ဗိုလ္ေဟာင္းမ်ား နာမည္ပါ။  က်ေနာ္ သမၼတ၊ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ သံုးရင္ “ဆိုသူက” တို႔၊ “တက္လုပ္ေနသူက” တို႔ ဆိုတဲ့ ေရွ႕က အထူးျပဳေတြ ထည့္ေရးေလ့ရွိတယ္။  သူတို႔ရဲ႕ သရုပ္မွန္ကို မေပ်ာက္ေအာင္ပါ။  ဒါကို သမၼတႀကီးတို႔၊ ဥကၠ႒ႀကီးတို႔ လာလုပ္ခ်င္ရင္ က်ေနာ္ မူအရ “လံုးဝ” လက္မခံပါဘူး။

က်ေနာ္က တကယ္ေတာ့ ကိုစန္းစန္းတင့္ ပါ။  အြန္လိုင္းမွာ လူတခ်ိဳ႕ရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြက က်ေနာ့္ကို ေအာ္ဂလီဆန္ေစသလို စာနယ္ဇင္းေတြက စကားလံုးေတြကလည္း က်ေနာ့္ ကို အျမဲ ပ်ိဳ႕အန္ေစတတ္ပါတယ္။ ဥပမာ – ဟိုတေလာက ဆိုခဲ့တဲ့ “အမည္မည္းစာရင္း” လို မ်ိဳးေပါ့။

ဘယ္အရာမဆို မူဝါဒ အေျခခံ ခိုင္မာမွ ရပ္တည္ခ်က္မွန္ သိကၡာက်န္မယ္လို႔ ယံုၾကည္တယ္။ ဗမာ့စာနယ္ဇင္း (ပံုႏွိပ္ + အြန္လိုင္း + အသံလႊင့္ + ရုပ္သံ) အားလံုး အေသးအဖြယ္ နာမည္ကိစၥက အစ အုပ္စိုးသူ အစိုးရ မဖားေရး အထိ မူဝါဒ ခ်မွတ္ တသမတ္တည္း ခိုင္မာ ႏိုင္ၾကပါေစ။

ၿငိမ္းခ်မ္းေအး

ဇန္နဝါရီ ၁၅၊ ၂၀၁၄

 

(ေဆာင္းပါး ပါ အာေဘာ္ ကို ေဝဖန္ရန္ nyeinchanaye81@gmail.com သို႔ စာေရး ႏိုင္သည္။)


သင့္အေၾကာင္း သင့္လုုပ္ငနး္ ေၾကာ္ျငာ သည္ေနရာမွာ ေၾကာ္ျငာႏိုုင္ပါျပီ
Advertise on MoeMaKa

Similar Posts