အေမ့ဒိုင္ယာရီသို႔မဟုတ္ ေျမစာပင္တုိ႔ရဲ့ ႏွလုံးသားပုံရိပ္
ရဲေဘာ္ျမတ္၊ဇန္န၀ါရီ ၂၆၊ ၂၀၁၂
၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေရြးေကာက္ပြဲအၿပီးေနာက္တစ္လ၊က်ေနာ့အသက္ ၂၂ ႏွစ္အရြယ္မွာ ေတာခုိခဲ့ပါတယ္။ မိသားစုထဲမွာ အႀကီးဆုံးသားျဖစ္တဲ့အျပင္ အဲဒီအခ်ိန္က ၁၀ တန္းေအာင္ၿပီး၊ ေကာလိပ္ေက်ာင္းမွာ ဒုတိယႏွစ္တက္ေနတဲ့အဆင့္ျမင့္ေက်ာင္းသားဆုိလုိ႔လည္း အိမ္မွာ က်ေနာ္ တစ္ေယာက္ထဲပဲရွိတယ္လုိ႔ဆုိရမွာပါ။အဲဒီေတာ့ က်ေနာ္ဟာ မိသားစုရဲ့အားအထားဆုံးသားျဖစ္ခဲ့တယ္ဆုိရင္လည္း မမွားဘူး။
ရွစ္ေလးလုံးလူထုအေရးေတာ္ပုံလုိ႔ထင္ရွားတဲ့၁၉၈၈ ခုႏွစ္က ၾသဂုတ္လ (၈) ရက္ေန႔မွာ က်ေနာ္နဲ႔က်ေနာ့ညီတုိ႔လည္း ကုိယ့္ၿမိဳ႔မွာလူထု လႈပ္ရွားမႈေပၚေပါက္ေရးအတြက္ တျခားလူငယ္ေက်ာင္းသားတစ္ခ်ဳိ႔နဲ႔အတူပါ၀င္ခဲ့ၾကတယ္။ အဲဒီညက လူေတြေထာင္ခ်ီေလာက္ေအာင္ မ်ားလာၿပီး အရင္ေက်ာင္းေတာ္ကရန္စရွိခဲ့သူဆႏၵျပသမားတစ္ခ်ဳိ႔က ရဲစခန္းေရွ႔ကုိအေရာက္ လူအုပ္ထဲကေန ရဲစခန္းကုိအျပင္ကေန တုတ္၊ ခဲ၊ လက္နက္ေတြနဲ႔ ပစ္ခတ္တုိက္ခုိက္တဲ့အတြက္ ရဲစခန္းတြင္းကလည္းေသနတ္ေတြနဲ႔ ေျခာက္လွန္႔ပစ္ခတ္ခဲ့တယ္။ အဲဒီ ေသနတ္သံေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ၿမိဳ႔ထဲကလူေတြက ေကာင္းေကာင္းၾကားရတယ္။ က်ေနာ္ မနက္ ၁ နာရီေလာက္ အိမ္ျပန္ေရာက္တာ့ညီေလးက ေရာက္ႏွင့္ေနၿပီ။
အေမက “မင္းတုိ႔ကြယ္…ေသနတ္သံေတြၾကားေတာ့ ငါ့သားေတြဘာျဖစ္ကုန္ၿပီလဲလုိ႔ အေမစိတ္ပူလုိက္ရ တာ”ဆုိၿပီးမ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႔ အသံတုန္တုန္ရီရီ ေျပာတယ္။
စက္တင္ဘာ (၁၈) ရက္ေန႔၊စစ္တပ္အာဏာသိမ္းတဲ့ညကလည္း က်ေနာ္တုိ႔အျပင္မွာ…။ မနက္ အိမ္ေရာက္ေတာ့မ်က္တြြင္းေတြခ်ဳိင့္ေန တဲ့အေမက သူတစ္ညလုံး ေသနတ္သံ၊ ဗုံးသံေတြၾကားမွာ သားေတြကုိစိတ္မခ်လုိ႔ အိပ္မေပ်ာ္တဲ့အေၾကာင္းနဲ႔ အခု ေနာက္ဆုံး သားႀကီး အိမ္ေရာက္မွစိတ္ေအးရေတာ့တယ္ဆုိၿပီး က်ေနာ့လက္ေတြကုိ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ဆြဲထားရင္း ေျပာခဲ့တယ္။
၁၉၈၉ ခုႏွစ္အစပုိင္းေလာက္က ညအခ်ိန္မေတာ္အဖြဲ႔စုံလက္နက္အျပည့္အစုံနဲ႔ လူ ၃၀ ေလာက္ အိမ္တံခါးလာေခါက္၊အိမ္အႏွံ႔ေမႊေႏွာက္ရွာၿပီး စစ္ေထာက္လွမ္းေရးရုံးမွာ တစ္ညအစစ္ေဆးခံခဲ့ ရေသးတယ္။အဲဒီအခ်ိန္က လုပ္ေဖာ္ကုိင္ဖက္ တျခား ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ ၂ ေယာက္လည္းပါတယ္။က်ေနာ္အဲဒီအခ်ိန္က စဥ္းစားမိတာက ငါ့အတြက္ ထိပ္တုိက္စိန္ေခၚမႈျဖစ္ေနၿပီစကားမွားရင္ေတာင္ ေထာင္က်အႏွိပ္စက္ခံရႏႈိင္တယ္၊ ေထာင္က်ရင္ သူတုိ႔လက္ထဲမွာ ေသလူလုိဘာမွ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လုပ္လုိ႔ရ မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးဆုိၿပီးေတာ့အဓိကအတုိက္အခံပါတီျဖစ္တဲ့ ၿမိဳ႔နယ္ NLD ပါတီကလူေတြမေကာင္းေၾကာင္းေလွ်ာက္ေျပာလုိက္တယ္။ စစ္ေမးၾကတဲ့စစ္ေထာက္လွမ္းေရးအရာရွိေတြနဲ႔ အာဏာပုိင္ေတြက မယုံခ်င့္ယုံခ်င္နဲ႔ ေနာက္ေန႔ၾကေတာ့က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့သူငယ္ ခ်င္းေက်ာင္းသားေတြကုိ ရဲစခန္းကတစ္ဆင့္ျပန္လႊတ္ေပးလုိက္တယ္။
အဲ… ရွစ္ဆယ့္ရွစ္ဆႏၵျပပြဲကာလက သတင္းစာေဟာင္းေတြ အိမ္မွာေတြ႔သြားလုိ႔အစုိးရအၾကည္ညိဳပ်က္ေစေသာစာရြက္စာတမ္းထားရွိမႈဆုိၿပီး ႏွစ္လအတြင္းၿမိဳ႔ကေနဘယ္မွမသြားရဘူးဆုိၿပီး ရဲစခန္းမွာ အပတ္စဥ္ လက္မွတ္ထုိးလုိက္ရေသးတယ္။အဲဒီတုန္းက ရဲစခန္းကအျပန္ အိမ္ကုိအ၀င္ အေမက ကၽြန္ေတာ့ကုိ သားႀကီးျပန္ လာၿပီဆုိၿပီးမ်က္ရည္စေတြနဲ႔ေျပးထြက္ႀကိဳခဲ့တယ္။
ေနာက္ပုိင္း ၁၉၈၉ မွာ အန္တီစု(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္) က သူ႔အစီအစဥ္နဲ႔သူ အာဇာနည္ေန႔ ရန္ကုန္မွာခ်ီတက္အေလးျပဳမယ္လုိ႔ ေၾကျငာခဲ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တုိ႔ဟသၤာတမွာလည္း ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္ဆုိၿပီးပန္းေခြႏွစ္ခုရွာၿပီးထလုပ္ထည့္လုိက္ေတာ့ မထင္မွတ္ပဲ လူ ၆၀ ေက်ာ္ျဖစ္သြားၿပီးခ်ီတက္လာတဲ့ ေစ်းႀကီးကုိျဖတ္၀င္ရမယ့္လမ္းေၾကာင္းကုိလည္း ရဲကပိတ္ထားလုိ႔ ၿမိဳ႔ထဲကေနပတ္ခ်ီတက္ၾကရေတာ့ တၿမိဳ႔လုံးဟုိးေလးတေက်ာ္ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီခ်ီတက္မႈမွာလည္းအမ်ားေတာင္းဆုိခ်က္အရ က်ေနာ္ဦးေဆာင္ ရျပန္ပါတယ္။ ကံေကာင္းတယ္လုိ႔ ဆုိမလားအာဏာပုိင္ေတြက အာဇာနည္ကုန္းကုိ ၀င္ခြင့္ေပးခဲ့ၿပီး အဖမ္းအဆီးလည္းမရွိခဲ့ပါ။ အရင္တစ္ေလာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္သာေအးလုိ႔ ၾကားလုိက္တဲ့ ဗုိလ္မွဴးသာေအးက အဲဒီအခ်ိန္ကမ၀တဥကၠဌေပါ့။
ရ၀တ ရပ္ကြက္လူႀကီးအျဖစ္အေရြးခံထားရတဲ့အေဖက ၿမိဳ႔နယ္ၿငိပ္ပိ (မ၀တ) ရုံးမွာအဲဒီလႈပ္ရွားမႈဗြီဒီယုိေခၚျပတာၾကည့္ၿပီး ျပန္လာတဲ့အခါ “ေဟ့ေကာင္… အႀကီးေကာင္…မင္းအိမ္ဦးခန္းမွာပဲသြားေနပါကြာ၊ ႏုိင္ငံေရးမလုပ္ပါနဲ႔ေတာ့။ငါတစ္သက္လုံးရွာေႂကြးပါ့မယ္၊ မင္းလုပ္တာနဲ႔ တစ္မိသားစုလုံးဒုကၡေရာက္ကုန္လိမ့္မယ္”ဆုိတာမ်ဳိးေျပာခဲ့ေသးတယ္။ အေမကေတာ့ မ်က္ရည္၀ုိင္းၿပီး ခပ္လွမ္းလွမ္းကေန က်ေနာ့ကုိလွမ္းၾကည့္ေနခဲ့တာေပါ့္။
အဲ… ၁၉၉၀ ေရြးေကာက္ပြဲေန႔ေရာက္ေတာ့ကုိယ့္ပါတီမႏုိင္မွာစုိးတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပုိးက ထလာျပန္ေတာ့ လူစုအခ်ိန္းအခ်က္လုပ္ၿပီး စက္ဘီးေတြေရွ႔မွာ NLD ပါတီအလံေလးေတြစုိက္၊ခေမာက္ေတြေဆာင္းၿပီး လူငယ္ေက်ာင္းသား တစ္ရာ တစ္ရာ့ငါးဆယ္ေလာက္နဲ႔တၿမိဳ႔လုံးလုိက္လွည့္ၿပီးေရြးေကာက္ပြဲ ေအာင္ႏုိင္ေရးလုပ္ေတာ့လည္း ၀င္ၿပီးပါရျပန္ပါေလေရာ။ ရလဒ္အျဖစ္လည္း မဲဆႏၵနယ္ ၂ ခုစလုံးအျပတ္အသတ္အႏုိင္ရခဲ့ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ဂႏၶီေၾကညာခ်က္ေၾကာင့္ ဆုိၿပီး က်ေနာ့မိတ္ေဆြ ပူပူေႏြးေႏြး NLD လႊတ္ေတာ္အမတ္ ေဒါက္တာေဇာ္ျမင့္ကုိဖမ္းသြားတာေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႔လည္း ေဘးလြတ္ရာကုိအျမန္ေရွာင္ၾကဖုိ႔ ျဖစ္လာတာက တစ္ေၾကာင္း၊ စစ္အစုိးရအေပၚ လုံးလုံးအယုံအၾကည္မရွိေတာ့တာက တစ္ေၾကာင္းျဖစ္လုိ႔ ေနာက္ဆုံး လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးနဲ႔ အေျဖရွာဖုိ႔အတြက္ က်ေနာ္နဲ႔ တျခားေက်ာင္းသားလူငယ္ႏွစ္ဦး အားလုံးသုံးဦးေတာခုိဖုိ႔ျဖစ္လာတယ္္။
က်ေနာ္အိမ္မွာ အိပ္တဲ့ကုတင္ကအေဖနဲ႔အေမတုိ႔ အခန္း၀မွာ။ က်ေနာ္မနက္ အိမ္ကထြက္ေတာ့မွာမုိ႔ အဲဒီညက ေတာ္ေတာ္နဲ႔အိပ္မေပ်ာ္ပါ။ က်ေနာ္ မိဘေတြကုိလည္း ခရီးစဥ္ကုိအသိမေပးရဲေတာ့ အဲဒီညသန္းေခါင္ေက်ာ္ေလာက္ ေဖေဖေမေမတုိ႔ အိပ္ေမာက်တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုတင္ေပၚကဆင္းမိဘေတြရဲ့ အခန္း၀က ဒူးေထာက္ၿပီး စိတ္ထဲကရည္ရြယ္ရင္းတိတ္ဆိတ္စြာႏႈတ္ဆက္ကန္ေတာ့ခဲ့တယ္။ ဒါဟာ အေမ့ကုိ ေနာက္ဆုံးႏႈတ္ဆက္ျခင္းျဖစ္မယ္လုိ႔မေတြးမိခဲ့ဘူး။
က်န္တဲ့ေနရာေတြက ေမာ္ေတာ္စီး၊ရထားစီးလာလုိ႔ရေပမယ့္ ေမာ္လၿမိဳင္ကေနၿပီး လမုိင္းရြာကုိ အေရာက္ ဆက္သြားရမယ့္လမ္းကလမ္းေလွ်ာက္မွျဖစ္မွာမုိ႔ က်ေနာ္တုိ႔ ပထမဆုံး ရြာေတြ၊ ေတာင္ေတြ၊ ေတာေတြျဖတ္ၿပီး ၁၃ရက္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၾကတယ္။ တစ္သက္လုံး ဒီေလာက္အေ၀းႀကီး လမ္းမေလွ်ာက္ဖူးေတာ့က်ေနာ္တုိ႔ ေျခေထာက္ေတြ ၿပဲလန္ဖူးေရာင္ကုန္ၿပီး တစ္ညနားတုိင္း တစ္ကုိယ္လုံးကုိက္ခဲေနတဲ့ ဒဏ္ကုိ ပထမဆုံး ခံၾကရေတာ့တာပါဘဲ။ ေတာင္ေတြကလည္း အတက္အတုိင္းေျခေထာက္ေတြကုိ ထိမ္းၿပီး ဆင္းၾကတဲ့အခါ ဒူးေတြဆတ္ဆတ္တုန္လာတဲ့အထိမုိးလင္းမုိးခ်ဳပ္ အေ၀းႀကီး ေလွ်ာက္ၾကရတယ္။
တပ္မေတာ္စစ္ေၾကာင္းသတင္းကုိလည္း ရြာဆက္သားေတြကတစ္ဆင့္ နားေထာင္ရင္း သူတုိ႔နဲ႔လမ္းမွာ မဆုံျဖစ္ေအာင္ ေရွာင္ကြင္းသြားခဲ့ၾကရတာေတြလည္းရွိတယ္။ ဘုရားသုံးဆူ ရထားလမ္းေဟာင္း အပုိင္းအျပတ္ေတြကုိဟုိေနရာေတြ႔လုိက္ ဒီေနရာေတြ႔လုိက္ မြန္ရြာတစ္ခ်ဳိ႔ျဖတ္လုိက္၊ ကရင္ရြာတစ္ခ်ဳိ႔ကုိျဖတ္လုိက္ နဲ႔ ေနာက္ဆုံး KNU ဒူးပလာယာခရုိင္အေျခစုိက္ရုံး (အဇင္းရြာအနီး)ေရာက္ေတာ့မွ လုံၿခံဳတဲ့ေနရာေရာက္ၿပီဆုိၿပီး ခရီးစဥ္တစ္ျဖတ္ ၿပီးဆုံးခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ပုိင္း ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္ဗဟုိဌာနခ်ဳပ္အေျခစုိက္တဲ့ မာနယ္ပေလာေဒသက ေလာကြားလူ စခန္းကုိေရာက္ခဲ့ၾကတယ္။ က်ေနာ္ေက်ာင္းသားတပ္မေတာ္မွာ တပ္ဖြဲ႔၀င္အေနနဲ႔ ၁၉၉၀ ကေနၿပီး ၂၀၀၁ အထိေတာတြင္းတာ၀န္ေတြအျပင္ ျပင္ပတာ၀န္ေတြကုိပါ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔ေတာထဲမွာဗမာ့တပ္မေတာ္နဲ႔မတုိက္ရခင္ အရင္ဆုံးတုိက္ရတဲ့ ရန္သူက ငွက္ဖ်ားပါ။ က်ေနာ္ ABSDF မွာတပ္ဖြဲ႔၀င္အျဖစ္ရွိစဥ္က ဦးေဏွာက္ထဲငွက္ဖ်ားပုိး၀င္တဲ့ေရာဂါနဲ႔ ႏွစ္ခါတိတိ ၃ရက္လုံးလုံး သတိလစ္ေနခဲ့တာရွိပါတယ္။ ျပန္ၿပီးသတိရတဲ့အခ်ိန္မွာ ေခါင္းကဟုိေတြးဒီေတြး ရူးခ်င္သလုိလုိျဖစ္ေနတာမ်ဳိးကုိ အဲဒီႏွစ္ခါစလုံး ႀကံဳရတယ္။ တကယ္ေတာ့ဒီလုိငွက္ဖ်ားမ်ဳိးေၾကာင့္ ေသဆုံးခဲ့ၾကရတဲ့၊ ရူးသြတ္သြားၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ေတြဒုနဲ႔ေဒးပါ။ တစ္ခါဆုိ ေရွ႔တန္းစစ္ စခန္းကုိ ေရာက္ခါနီး ငွက္ဖ်ားတက္လာၿပီး ေရွ႔ကစစ္ေၾကာင္းေနာက္ကုိ ဆက္မလုိက္ႏႈိင္ေတာ့လုိ႔ အဖ်ားက်တဲ့အခ်ိန္အထိ လမ္းေဘးၿခံဳစပ္မွာ ပုဆုိးၿခံဳ ေသနတ္ပုိက္ၿပီး တစ္နာရီေလာက္ ၀င္ေကြးေနခဲ့ရတာမ်ဳိးအျပင္ငွက္ဖ်ားတက္ေနတာေတာင္ စစ္ပူတဲ့အခ်ိန္မုိ႔ မုိးရြာႀကီး ထဲ ညကင္းထေစာင့္ခဲ့ရတာေတြလည္း မနည္း ႀကံဳခဲ့ရပါေသးတယ္။
ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့ရဲ့လက္နက္ကုိင္ေတာ္လွန္ေရးျဖတ္သန္းမႈမွာ အႏၱရာယ္မ်ားတဲ့ တုိက္ပြဲေတြၾကားထဲေရာက္ခဲ့တာေတြလည္း ရွိတယ္။ ၁၉၉၂ ေလာက္က ကၽြန္းပင္၀င္း ရြာႀကီးပတ္၀န္းက်င္မွာတုိက္ပြဲျဖစ္ေနတုန္း လက္နက္ႀကီး ကုိယ့္ေဘးမွာလာက်ေတာ့ က်ေနာ့တစ္ကုိယ္လုံးထုံက်င္ၿပီး ရုတ္တရက္ လႈပ္မရျဖစ္ေနတယ္။ ေလပူႀကီးကလည္းကုိယ့္ကုိလႊမ္းၿခံဳထားၿပီး နားေတြကလည္း ဘာမွမၾကား ရေတာ့ဘဲ “စီ”ကနဲျဖစ္ေနတယ္။ အဲ … ေနာက္မွ ေျခေထာက္ေတြ လက္ေတြ တစ္ေခ်ာင္းခ်င္း အသာလႈပ္ၿပီးရွိေသးရဲ့လားလုိ႔ မရဲတ ရဲ ေျဖးေျဖးျပန္ၾကည့္၊ အုိေကေနေသးတယ္ဆုိမွ တစ္ခါေသနတ္ျပန္ေကာက္ၿပီး ထပစ္ခဲ့ရတာမွတ္မိေနေသးပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး က်ေနာ့ လုိတုိက္ပြဲအေတြ႔အႀကံဳသိပ္မမ်ားတဲ့ ရဲေဘာ္ေတာင္ တစ္ခါတေလ တကယ္ျပင္းထန္တဲ့တုိက္ပြဲေတြထဲမွာေရာက္ေနခဲ့တာလည္း ရွိခဲ့ပါ တယ္။ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ABSDFတပ္ဖြဲ႔၀င္သက္သက္ခ်ည့္ က်ေနာ္တုိ႔ ၃၆ ေယာက္ေလာက္နဲ႔ ေစာထေတာင္ကုန္းတစ္ခုမွာမည္းေနအာင္ တက္လာတဲ့ ရန္သူ ၅၀၀ ေလာက္ကုိ ခံခ်ရတဲ့ တုိက္ပြဲမ်ဳိး၊ က်ေနာ္တုိ႔အားမတန္လုိ႔ ဆုတ္ခဲ့တာေတာင္ ေနာက္ကေန ပြိဳင့္ဖုိက္လုိ ေလယာဥ္ပစ္ ေသနတ္မ်ဳိးနဲ႔ေအာက္ကုိလုိက္ပစ္လုိ႔ ေက်ာက္ေတာင္ေတြတြယ္ဖက္ဆုတ္ၾကရင္း လွမ္းဆြဲတဲ့ေက်ာက္တုံးပဲ့ၿပီး သံလြင္ျမစ္ထဲ Equipment အျပည့္အစုံနဲ႔ ျပဳတ္က်ၿပီးေရနစ္ေနတာမ်ဳိးလည္း ႀကံဳရတယ္။ ရဲေဘာ္တစ္ေယာက္ လွမ္းလုိက္တဲ့ ေသနတ္ဒင္ကုိ ဆြဲမိေပလုိ႔။
ဒါေပမယ့္ ေတာထဲမွာငွက္ဖ်ားတက္ေနတဲ့အခ်ိန္ေလာက္ အထီးက်န္ဆန္တဲ့ အခ်ိန္ က်ေနာ့ဘ၀မွာ မရွိဘူးလုိ႔ေျပာရမလုိပါဘဲ။အဲဒီ အခ်ိန္တုိင္းဟာ က်ေနာ့အေမနဲ႔အိမ္ကုိ သတိရဆုံးအခ်ိန္ေတြပါ။ အိမ္မွာဆုိရင္က်ေနာ္ ဖ်ားနာတဲ့အခ်ိန္၊ အေမဟာ ေရဖလားတစ္လုံး ယူလာတတ္ၿပီး က်ေနာ့ နဖူးေပၚကုိေရဆြတ္ထားတဲ့ လက္ကုိင္ပု၀ါ တင္ေပးၿပီး အပူက်သြားေအာင္ လုပ္ေပးေလ့ရွိသလုိ၊က်ေနာ့နဖူးကုိ ကုိယ္ပူရွိမရွိ သူ႔လက္နဲ႔လည္း မၾကာခဏ စမ္းၾကည့္တတ္ပါေသးတယ္။
ေတာထဲမွာ ေစာင့္ေရွာက္ေပးမယ့္တျခားရဲေဘာ္ေတြရွိတယ္ ဆုိေပမယ့္လည္း ငွက္ဖ်ားက တုန္ခ်မ္းလုိက္၊တကုိယ္လုံးပူလာလုိက္နဲ႔ အမ်ဳိးမ်ဳိးတက္လာတဲ့အခါ အားကုန္ၿပီး မစားခ်င္မေသာက္ခ်င္ျဖစ္လာတယ္။ မၾကာခဏဆုိသလုိ အန္ၿပီး အိပ္ယာထဲ လွဲေနရတာ။အရမ္းပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ၿပီး တျခားသူေတြလုိ မလုပ္ႏႈိင္ မကုိင္ႏႈိင္ျဖစ္ေတာ့အားငယ္တဲ့စိတ္လည္း တခါတေလ ၀င္လာတယ္။ ငွက္ဖ်ားကာကြယ္ေဆး ကီြနင္း Quinineေဆးလို ေဆးခါးခါး အပါအ၀င္ တျခားေဆးေတြကုိပဲေလွာ္စားသလုိ တေန႔ သုံးေလးခါ မေသာက္ခ်င္ပဲ ေသာက္ရေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြမွာအေမနဲ႔ မိသားစုအေၾကာင္းကုိ ပုိေတြးျဖစ္သလုိ ပုိလည္းသတိရတယ္။ အိမ္ကုိလြမ္းတဲ့စိတ္၊အိမ္ျပန္ခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ အျဖစ္ဆုံးအခ်ိန္ေတြပါပဲ။
၁၉၉၅ ခုႏွစ္က က်ေနာ့ကုိလုိက္ရွာလုိ႔နယ္စပ္မွာေတြ႔ခဲ့ရတဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ ေျပာျပေတာ့မွ အေမဟာ ၁၉၉၂ က ႏွလုံးေရာဂါနဲ႔ဆုံးၿပီ လုိ႔သိရတယ္။ ဒါလည္း က်ေနာ့စိတ္ေၾကာင့္ပါဘဲ။
“ေမေမက ကုိႀကီးထြက္သြားကတည္းကကုိႀကီးရဲ့ အက်ၤီစုတ္ ဖိနပ္စုတ္ကအစ သူ႔သား ႀကီးနဲ႔ပတ္သက္တာေတြကုိသံေသတၱာေလးတစ္ခုထဲမွာ ထည့္ၿပီး သိမ္းထားခဲ့တာ” လုိ႔ ညီမေလးကေျပာတယ္။ ဒါေတာင္ကၽြန္ေတာ္သိပ္ မခံစားရပါ။ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးႏွစ္ကတည္းက အေမဆုံးပါးခဲ့တာကုိအခုမွသိရတာေၾကာင့္ အေမဆုံးတာကုိ ေၾသာ္.. အေမဆုံးၿပီလား၊ ဘယ္ တတ္ႏႈိင္မလဲကြာသူဒီေလာက္ပဲ ေနရမယ့္ကံ ပါလာကုိးလုိ႔ ညီမေလးကုိ ေျပာျဖစ္လုိက္တယ္။
က်ေနာ္အိမ္က ထြက္လာၿပီးေနာက္ပုိင္းအိမ္နဲ႔အဆက္အသြယ္ လုံး၀မလုပ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ မိသားစုကုိ က်ေနာ့ေၾကာင့္ဒုကၡမေရာက္ေစခ်င္တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အာဏာပုိင္ေတြကေတာ့ က်ေနာ့အိမ္ကုိက်ေနာ္နဲ႔အဆက္အသြယ္ရွိမရွိ တစ္လကုိ အနဲဆုံး သုံးေလးခါ သြားရွာၾကတယ္တဲ့။
ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကထြက္လာၿပီးေနာက္ပုိင္းအဲဒီလုိအေႏွာက္အယွက္ ေပးမႈေတြေၾကာင့္ ညီညီမေတြလည္း ခဏခဏ အလုပ္ျပဳတ္ကုန္တယ္။အေမဆုံးၿပီးေနာက္ပုိင္း အိမ္ေထာင္စုစာရင္းထဲက က်ေနာ့နာမည္ကုိဖ်က္ၿပီးတစ္မိသားစုလုံး တျခားၿမိဳ႔ကုိေျပာင္းေနၾကေတာ့မွ ရွာေဖြေရးဒါဏ္ကင္းကင္းလုပ္ကုိင္စားႏႈိင္ေတာ့တယ္ ဆုိပဲ။
ညီမေလးျပန္သြားၿပီး လအနည္းငယ္အၾကာမွာအိမ္က ညီညီမေတြက အေမ မေသခင္ ရုိးရုိးဗလာစာအုပ္ကေလးထဲမွာ က်ေနာ့ကုိ သတိရတုိင္းေရးလုိက္၊ ဘယ္သူမွမျမင္ေအာင္ ဖြက္ထားလုိက္နဲ႔ အေမ့အေလာင္းေျမက်မွအေမ့အိပ္ယာရွင္းရင္းနဲ႔ ဖ်ာေအာက္ မွာေတြ႔ခဲ့ၾကတဲ့ ဘယ္သူမွမသိခဲ့တဲ့ဒုိင္ယာရီစာအုပ္ေလးကုိ က်ေနာ့ဆီကုိ ပုိ႔ေပးလုိက္ၾကတယ္။
စာအုပ္မ်က္ႏွာဖုံးမွာ က်ေနာ့ကုိကုိလိပ္မူထားတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲဒီအေရာင္လြင့္ေနၿပီျဖစ္တဲ့ ဗလာစာအုပ္ေလးဟာက်ေနာ္အမ်ားအတြက္ စြန္႔လႊတ္ၿပီး လုပ္ခဲ့ရတဲ့ ရလဒ္အျဖစ္ အေမ့ဆီက ရတဲ့အေမြအႏွစ္ပါဘဲ။ ဟုိေခတ္က ကုိးတန္းေလာက္အထိ ပညာသင္ခဲ့ဖူးတဲ့ အေမလက္ေရးေလးေတြဟာအရင္လုိရွင္းၿပီး လွေနတာပါဘဲ။ စာမ်က္ႏွာ ႏွစ္မ်က္ႏွာေလာက္ ဖတ္ရင္း အေမက်ေနာ့အေပၚထားတဲ့ေမတၱာတရားကုိ တစိမ့္စိမ့္စဥ္းစားၿပီး မ်က္ရည္က်ရတယ္။ က်ေနာ္ဆက္မဖတ္ရက္ေတာ့သလုိ ဆက္လည္း မဖတ္ရဲေတာ့ဘူး…။ ေနာက္မွ က်ေနာ္တျဖည္းျဖည္းခ်င္းဖတ္ယူရတယ္။ အေမ့လက္ေရးနဲ႔ စာေၾကာင္းတုိင္းက အေမက်ေနာ့အေပၚမွာဘယ္ေလာက္အထိ ခ်စ္တယ္၊ တန္ဖုိးထားတယ္ဆုိတာကုိ ေျပာျပေနတယ္။ က်ေနာ့ဘ၀အတြက္အစားထုိးမရတဲ့ ဆုံးရႈံးမႈျဖစ္လုိ႔ ရင္ထဲကလွိဳက္ၿပီး ယူက်ဳံးမရ လည္းျဖစ္ရတယ္။
တစ္ရက္ အိပ္မက္ထဲမွာ အေမက က်ေနာ့အိပ္ယာေဘးမွာ စုိးရိမ္စိတ္နဲ႔ငုံ႔ၾကည့္ေနတာေတြ႔ရၿပီး လန္႔ႏုိးလာေတာ့က်ေနာ့ကုိေမွ်ာ္ေနခဲ့တဲ့ အေမ့အေၾကာင္းေတြးရင္း က်ေနာ္ ရႈိက္ႀကီးတငင္္ငုိခ်ပစ္လုိက္မိတယ္။
က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့ႏုိင္ငံနဲ႔မိသားစုရဲ့အေ၀းမွာ အႏွစ္ ၂၀ ေက်ာ္ (က်ေနာ့ရဲ့အသက္ထက္၀က္ေလာက္) ေနေနရတဲ့အခ်ိန္ေတြအတြင္းမွာ က်ေနာ့ရဲ့ ရဲေဘာ္မိတ္ေဆြေတြ၊ က်ေနာ့ညီမေတြမိခင္ေတြျဖစ္လာၾကတယ္။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ သမီးေလးတစ္ေယာက္အေဖ၊ ကေလးအေဖျဖစ္လာတယ္။
အဲဒီအခါမွာ မိဘေမတၱာကုိပုိၿပီးစဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။
က်ေနာ္လုိ အေဖ တစ္ေယာက္ေတာင္ သမီးကုိသဲသဲလႈပ္ျဖစ္ေနတာ၊ အိမ္ကထြက္သြားၿပီး ေသသလား ရွင္သလားမသိရတဲ့သားတစ္ေယာက္ရွိေနတဲ့က်ေနာ့အေမ ဘယ္လုိခံစားေနခဲ့ရမလဲ။
က်ေနာ့လုိ အိမ္ကထြက္သြားတဲ့သားရွိတဲ့့အေမေတြ၊ ေထာင္က်တဲ့ သားသမီးရွိတဲ့ အေမေတြ ဒါမွမဟုတ္ အျခားတစ္နည္းနည္းနဲ႔သားသမီးဆုံးရႈံးရတဲ့မိခင္ေတြ ရဲ့ရင္ထဲမွာ ဘာေတြရွိမလဲ။ က်ေနာ္ပုိၿပီးကုိယ္ခ်င္းစာတတ္လာတယ္။ အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ သားသမီးေတြရဲ့ လက္ဦးဆရာပါ။အေမ့ရဲ့သြန္သင္ လမ္းျပေပးခဲ့မႈေတြသာမပါရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ဘ၀ကုိ သတၱိရွိရွိရင္ဆုိင္ျဖတ္သန္းဖုိ႔ မလြယ္ကူႏႈိင္ပါ။ အေမ့ဒုိင္ယာယီေလးထဲမွာ အေဖ့ကုိေတာင္က်ေနာ့ဘက္က မခံႏႈိင္တဲ့ေဒါသနဲ႔ ေရးထားတာေတြ ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္ အေမ့ဒုိင္ယာယီကုိစကားလုံးေလးတစ္လုံး ေလာက္ေတာင္ တည္းျဖတ္တာမ်ဳိး မလုပ္ရက္ပါ။
ျမန္မာႏုိင္ငံရဲ့ အတၱေတြလႊမ္းေနတဲ့ႏုိင္ငံေရးပဋိပကၡနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ႀကီးက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံနဲ႔ လူမ်ဳိးကုိဘာေကာင္းက်ဳိးေတြ ေပးေနလဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံသားေတြဟာ ကမၻာ့အဆင့္မေျပာနဲ႔ကုိယ့္ေဒသတြင္းမွာေတာင္ မ်က္ႏွာငယ္ငယ္နဲ႔ အနိမ့္က်ဆုံး အဆင့္ကုိေရာက္ေနရၿပီ။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာျမန္မာျပည္သူတရပ္လံုးခံစားေနရတဲ့ တုိင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္းတုိက္ေန တဲ့ျပည္တြင္းစစ္ပဲြေတြ၊ မတရားမႈေတြ၊ မိတကဲြဖတကဲြျဖစ္ၾကတဲ့အျဖစ္ဆုိးေတြအခုလုိအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းသင့္ၿပီထင္ပါတယ္။
က်ေနာ္တုိ႔သားအမိထက္ဆုိးရြားတဲ့အျဖစ္ပ်က္ေတြအမ်ားႀကီး အရင္က ရွိခဲ့သလုိ အခုအထိျမန္မာျပည္ေနရာအႏွံ႔မွာ ပုံစံမ်ဳိးစုံနဲ႔ ဆက္ရွိေနဆဲပါ။ အေမ့လုိအေမမ်ားနဲ႔က်ေနာ့လုိသားေတြကုိ ဖန္တည္းျဖစ္ေပၚေစခဲ့တဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးေတြက မ်ဳိးဆက္အားလုံးအျမန္ဆုံး ကင္းေ၀းၾကပါေစ၊ လြတ္လပ္ၾကပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္းရင္း စနစ္ရဲ့သားေကာင္ေျမစာပင္တုိ႔ရဲ့ ႏွလုံးသားပုံရိပ္ကုိ ထင္ဟပ္ေစတဲ့.. အေမ့ရဲ့ လက္ေရးမူအတုိင္းအေမ့ဒုိင္ယာယီေလးကုိ ေ၀မွ်ေပးလုိက္ပါတယ္။
သားႀကီးရဲ့ ဘ၀မွာျပဳခဲ့သမွ်ေကာင္းမႈကုသုိလ္ေတြအားလုံး အေမ့ကုိ အမွ်ေပးေ၀ပါတယ္။အေမေကာင္းရာသုဂတိလားပါေစ။
(က်ေနာ့ရဲ့ ျဖတ္သန္းမႈကုိ ကေနဒါႏုိင္ငံကသတင္းနဲ႔ စာနယ္ဇင္းအေတြ႔အႀကံဳျပည့္၀တဲ့ မိတ္ေဆြတစ္ဦးျဖစ္တဲ့ ေပါလ္ ရဲ့ အကူအညီနဲ႔လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက အဂၤလိပ္လုိ ႀကိဳးစားၿပီးေရးေနတာ အေတာ္ေလးေတာ့ခရီးေရာက္ေနၿပီေျပာရမွာပါ။ အဲဒါကုိ ဒီထက္ျပည့္စုံေအာင္ ျမန္မာဘာသာနဲ႔လည္းျပန္ေရးဖုိ႔လည္း ဆႏၵရွိပါတယ္။ က်ေနာ့ကုိ ဒီစာေလးေရးျဖစ္ေအာင္ တုိက္တြန္းခဲ့ၾကတဲ့ရဲေဘာ္ညီအကုိေမာင္ႏွမမိတ္ေဆြမ်ားအပါအ၀င္ က်ေနာ့ကုိလက္ေတြ႔ ၀ုိင္း၀န္းအႀကံေပးကူညီခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ႀကီးေမာင္ေမာင္တိတ္၊ ရဲေမ မငယ္ (ငယ္ႏုိင္) နဲ႔၊ ရဲေဘာ္သက္ဦးတုိ႔ကုိ အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္း။)
ရဲေဘာ္ျမတ္
