>
ဇန္န၀ါရီ ၂၄၊ ၂၀၁၂
မိတ္ေဆြမ်ားခင္ဗ်ား …
ဒီေန႔ က်ေနာ္ေျပာမွာကေတာ့ က်ေနာ္ဖတ္လုိက္မိတဲ့ ျမန္မာ၀တၳဳတခ်ဳိ႕အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ့္အေနနဲ႔ စာအုပ္မ်ားမ်ားေတာ့ ဖတ္ခြင့္ မသာပါဘူး။ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ စာၾကည့္တုိက္ေတြ ေနရာတကာမွာ လက္လမ္းမွီရွိၾကေပမယ့္ ဘယ္စာၾကည့္တုိက္မွာမွ ျမန္မာစာအုပ္စင္ရယ္လုိ႔ သီးျခားမရွိေသးပါဘူး။ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ “ဆုံးစည္းရာ”ဆုိတဲ့ စာအုပ္ဆုိင္ငယ္ေလးတခုေတာ့ ရွိရဲ႕။ အဲဒီဆုိင္ကေလးမွာလဲ ျမန္မာျပည္ကထုတ္သမွ် စာအုပ္ေတြကုိ အစုံမွာယူထားရွိႏုိင္ေလာက္ေအာင္ မႀကီးက်ယ္လွပါဘူး။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း တေက်ာင္းမွာေတာ့ ဒကာ ဒကာမေတြက သုတို႔ဖတ္ၿပီးသားစာအုပ္ေတြကုိ လာၿပီးေပးလွဴၾကတာနဲ႔ စာၾကည့္တုိက္ကေလးတခုျဖစ္စျပဳေနပါ တယ္။ တခ်ဳိ႕ကလဲ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းလာရင္းနဲ႔ စာအုပ္မိတ္ေဆြျဖစ္သြားၾကၿပီး စာအုပ္ခ်င္းဖလွယ္ဖတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ က်ေနာ့္မွာလဲ ဖတ္စရာ စာအုပ္ကေလးေတြ အတန္သင့္ရရွိေနပါတယ္။ ဒီလုိနဲ႔ ဖတ္ခြင့္ရတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲမွာ အရင့္အရင္ႏွစ္ေတြက အမ်ဳိးသားစာေပးဆုရရဖူးတဲ့ ၀တၳဳတခ်ဳိ႕လဲပါပါတယ္။ ဆုရ၀တၳဳေတြထက္ေကာင္းတဲ့ ၀တၳဳေတြကုိ ဖတ္လုိက္ရတဲ့အတြက္ ၀မ္းေျမာက္၀မ္းသာ မုဒိတာပြားရတာေတြလဲ ရွိပါတယ္။
က်ေနာ္ စာဖတ္သူခ်င္း ေကာင္းသတင္းဖလွယ္ၾကတဲ့ ၀တၳဳေတြကေတာ့ ခင္ခင္ထူးရဲ႕၀တၳဳေတြသာမ်ားပါတယ္။ မေဟသီမဂၢဇင္းနဲ႔ ေရႊအျမဴ ေတမဂၢဇင္းတုိ႔မွာ လစဥ္အခန္းဆက္ပါလာတဲ့ ခင္ခင္ထူးရဲ႕ ၀တၳဳေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႔ လစဥ္ ေစာင့္ဖတ္ရပါတယ္။ လုံးခ်င္းထြက္လာေတာ့လဲ ဖျတ္ျဖစ္ေအာင္ ရွာ ဖတ္လုိက္ပါတယ္။ စကားပုံေလးေတြနဲ႔ ေဒသသုံးစကားလုံးေ၀ါဟာရေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာရွိလွပါတယ္။ ခင္ခင္ထူးရဲ႕ ေ၀ါဟာရႂကြယ္၀ပုံနဲ႔ စာေရးသားမႈ ကြၽမ္းက်င္ႏုိင္နင္းပုံတုိ႔ကုိလဲ ဂ႐ုျပဳမိပါတယ္။ ခင္ခင္ထူးဟာ အညာေက်းလက္ေတာသူေတာင္သားေတြရဲ႕ စကားေျပာဆုိပုံနဲ႔ အေလ့အထ အမူအရာေတြမွာလဲ အႏုစိတ္သ႐ုပ္ေဖာ္ႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အေသးစိတ္ေလ့ကြၽမ္း မွတ္သားႏုိင္စြမ္းရွိပုံကုိလဲ ေတြ႕ရပါတယ္။
က်ေနာ္ဖတ္မိတဲ့ ခင္ခင္ထူးရဲ႕ ၀တၳဳရွည္တပုဒ္က “ဆူးပန္းေခြသြယ္ ဘယက္ႏွင့္ လရြက္လိပ္ နားေတာင္းဆင္” ဆုိတာျဖစ္ပါတယ္။ မႏၱေလး ေျမာက္ဖက္ မတၱရာၿမိဳ႕နယ္က ေက်းရြာေလးတရြာမွာ မူလတန္းျပဆရာမအျဖစ္ ခန္႔ထားခံရတဲ့ ရန္ကုန္သူ အမ်ဳိးသမီးေလးရဲ႕ဇတ္ေၾကာင္းကုိ ၀တၳဳဖြဲ႕ထားတာျဖစ္ပါတယ္။ ေက်းလက္ေတာရြာမွာ အယူသီးမႈေတြ ေလ်ာ့ပါးေအာင္၊ ပညာေရးလုိခ်င္တဲ့စိတ္ဓာတ္တုိးတက္ေအာင္ စည္း႐ုံးျမႇင့္တင္လုပ္ေဆာင္ရပုံေတြကုိ ေက်းရြာဇာတ္ေဆာင္ေတြ မ်ဳိးစုံ ထည့္သြင္းသ႐ုပ္ေဖာ္ထားတာဟာ အထူးေျပာင္ေျမာက္လွပါတယ္။
ေနာက္တပုဒ္က ျမင္းျခံေျမာက္ဖက္ ေက်းရြာေလးတရြာက ရြာသူႀကီးမိသားစုကုိ ဗဟုိျပဳၿပီး ကုိလုိနီေခတ္ေနာက္ပုိင္းကေန ဂ်ပန္ေခတ္ကုိျဖတ္သန္းၿပီး လြတ္လပ္ေရးေခတ္ ျပည္တြင္းစစ္သမုိင္းတုိ႔ကုိ ေနာက္ခံထားေရးသားထားပုံဟာ အထူးေ၀ဆာ ေျပာင္ေျမာက္လွပါတယ္။ အညာေက်းရြာသားတုိ႔ရဲ႕ ကုိယ္ႏႈတ္အမူအရာမ်ားကလဲ ပီျပင္ေပၚလြင္လွပါတယ္။ မင္းေအာင္၊ ေအာင္စုိး၊ ဆင္ျဖဴကြၽန္းေအာင္သိန္း၊ လယ္တြင္းသားေစာခ်င္တုိ႔ရဲ႕၀တၳဳေတြထက္ အစစသာတယ္လုိ႔ က်ေနာ္ေျပာရဲပါတယ္။ ဒါဟာႏွစ္ေပါင္း ၂၀ – ၃၀ ေလာက္စာအုပ္ေ၀ဖန္ေရးေတြ မျပတ္ေရးခဲ့တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ ေျပာတာပါ။ အဲ့ဒီ ၀တၳဳရွည္ႏွစ္ပုဒ္ဟာ ဆုရၿပီးသားလား၊ မရေသးတာလားေတာ့ က်ေနာ္မသိဘူး။ ဒါေပမယ့္ အမ်ဳိးသားစာေပဆုေၾကညာေတာ့ ၀တၳဳရွည္လုံး၀မပါတာကုိ ၾကားရတဲ့အခါ အံ့ၾသရပါတယ္။ ဆုေရြးခ်ယ္ေရးအဖြဲ႕မွာ စစ္အာဏာရွင္ရဲ႕ ၾသဇာဖယ္ရွားလုိ႔မရေသးႏုိင္တာလဲ အေၾကာင္းတခုျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ စာေပတုိးတက္ေရးမွာလဲ ဒီမုိကေရစီရွိမွ ျဖစ္ႏုိင္တာပါကလားလုိ႔ သေဘာေပါက္မိတယ္ခင္ဗ်ား …။ က်ေနာ္ ေမာင္စြမ္းရည္ပါ။
(ဗြီအုိေအ သက္ႀကီးစကားအစီအစဥ္)