>
ေန႔လည္ ၁၂ နာရီတိတိ …
နာရီကို အတည္မျပဳႏုိင္တဲ့ ရာသီဥတုနဲ႔
စုတ္ျပဲေနတဲ့ ကမၻာအကြဲႀကီးေပၚမွာ ရပ္ရင္း ေလွ်ာက္ရင္း
သတင္း အတင္း အခင္းအက်င္းနဲ႔ ျပကြင္းျပကြက္ေတြက
အလံုးအရင္း အေထြးလိုက္ အျပံဳလိုက္
ဆလိုက္ထိုးျပေနတဲ့ ႐ုပ္ရွင္ျပကြက္ေတြလို ….
မ်က္စိေရွ႕နားမွာ
ႏွစ္ပါးသြားေတးေတြက ရီေဝေဝ
အေရာင္တလက္လက္ထေနတဲ့ ေငြနဲ႔
လိုခ်င္ရမၼက္ အနံ႔အသက္ေတြက စားသံုးသူအလိုက် ….
အရင္အတိုင္း ေပက်ံဗြက္ထေနတဲ့
အေၾကာင္းရင္းေပါင္းစံုကို ေတြးရင္း ေငးရင္း ေဆြးရင္း
အားမလိုအားမရျဖစ္စရာအေကာင္းဆံုးအေရးကို
ဟစ္ပ္ေဟာ့ပ္ေတးတပုဒ္လို တေက်ာ့ၿပီးတေက်ာ့ ထပ္ဆိုရင္း
ေျခာက္ေသြ႔မႈေတြနဲ႔ ေကာက္ေကြ႔ရွည္လ်ားလွတဲ့ လမ္းမေပၚမွာ
စိုထိုင္းေစးပ်စ္ မ်က္ရည္ျမစ္ႀကီး အတားအဆီးမဲ့ စီးဆင္းသြားေနခဲ့ပံုက
ႏွလံုးေရာဂါသည္တေယာက္ရဲ့ ရင္ခုန္ႏႈန္းနဲ႔တေထရာတည္း ….
တေနရာရာဆီမွာ ရပ္ၾကည့္မိတိုင္း
မေသခ်ာျခင္းေလရုိင္းေတြရဲ႕ မႈတ္ထုတ္ျခင္းကိုခံရလို႔
အလြင့္ေတြနဲ႔ေရြ႕ေနတဲ့ စိတ္မဲ့ခႏၵာေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔
ေဇာက္ထိုးၾကည့္မွ အတည့္ျမင္ႏုိင္တဲ့ ခႏၶာမဲ့စိတ္ေပါင္းေသာင္းေျခာက္ေထာင္ဟာ
ခပ္ပါးပါးျခားထားတဲ့ ရွင္သန္မႈနဲ႔ေသဆံုးၿခင္းၾကားက နံရံတခ်ပ္ကို
ခပ္ထူထူေဆးသားေတြထပ္ၿပီး ေမ့တတ္ဖို႔ႀကိဳးစားေနၾကပံုက
ပ်ားအံုကိုတုတ္နဲ႔ထိုးေနၾကသလို …
တေနရာရာဆီကို ေလွ်ာက္သြားၾကည့္မိေတာ့
တေနရာရာဟာ တေနရာရာကိုေရာက္ေနခဲ့ၿပီး
တေနရာရာမွာ တေနရာစာေပ်ာက္ေနခဲ့ျပန္တယ္ …
လူသူကင္းမဲ့ တေနရာရာရဲ႕ လမ္းမေပၚမွာ
ညသန္းေခါင္ ၁၂ နာရီတိတိ…..။ ။